Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Pijnvrij lopen is er nooit bij"

"Pijnvrij lopen is er nooit bij"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Bas Diederen (Echt, 1980)

Docent UM-Sport (0,2 fte) sinds 2008, Topsportcoördinator UM, professioneel triatleet en coach van jonge talenten

Woont in Susteren

Getrouwd met Monique, drie kinderen (dochter van 4, zonen van 2 en 1)

Ik word wakker en… voel of ik nog een pijntje heb. Mijn linker onderbeen is mijn gevoelige plek. Ik ga door koste wat het kost, en dat is niet altijd handig in een blessuregevoelige sport.  Pijnvrij lopen is er nooit bij.   Vakantie geboekt naar: Overijssel, een camping. We hebben van de week een caravan gekocht.    Ik ben net zo’n zangtalent als mijn oom en Limburgse troubadour Sjef: Absoluut niet. Ik kan geen noten lezen, niet zingen en niet spelen. Tijdens middelbare school mocht ik vanwege het wedstrijdzwemmen een aantal uren missen. Ik liet muziekles vallen. Sjef Diederen is trouwens geen oom…   Favoriete muziek: Dat wisselt, maar ik houd van iets stevigere muziek. Nu draai ik een oude cd van Guns N’ Roses. Pearl Jam en de Opposites kunnen ook heel goed.  Wie niet beweegt… zit stil. Ik vind het niet mijn taak om mensen te laten bewegen. Het is gezond, maar als je niet wilt, dan niet. Ik sport soms meer dan dertig uur per week, dat is overigens niet meer gezond. Hoe mijn dag eruitziet? Ik ben van zeven tot negen in het zwembad, ga daarna meestal twee uur lopen, in Sittard, of ergens in België, samen met mijn teamgenoten, en fiets in de middag een uurtje of drie. In principe doe ik dat elke dag.     Van wielrennen krijg je slecht zaad. Ik niet.    Als ik in de spiegel kijk… denk ik: die moet ik eens poetsen.     Als ik een vrouw was, zou ik handballen.  Nee, ik denk niet dat handbal iets voor mij is; alles met een bal eigenlijk. Als kind heb ik gevoetbald, maar het is bij één training gebleven. Ik houd van individuele sporten. Als vijf- of zesjarige ging ik op zwemles, zoals bijna iedereen, maar het liep niet helemaal lekker. Ik moest extra oefenen en juist daardoor kreeg ik de smaak te pakken. Ik werd wedstrijdzwemmer. Ik zwom op nationaal niveau in Eindhoven, maar kwam er op een gegeven moment achter dat ik niet goed genoeg was voor de top. Toen werd het triatlon.     Grote liefde? Mijn vrouw en mijn kinderen. Ik kwam Monique tegen in een fitnesscentrum in Echt - ik werkte daar, zij kwam met haar vader. [Ze wilde lid worden en jij haalde haar over?] Nee, haar vader wilde sporten. Zij sport niet, ze heeft er ook helemaal niets mee.   Mijn carnavalspakje hangt in de kast. We gaan met het gezin naar de optocht kijken, verkleed, maar we feesten niet mee. Volgens mij worden we dit jaar weer Mexicaan.    Ik ga op reis en neem mee: Een waterkoker, voor mijn bami-soep. Lekker, veel koolhydraten, veel zout. Toen ik in november in Mexico was, voor de Iron Man-wedstrijd, had ik eigen maaltijden mee. Ik durfde daar niet te eten, te onhygiënisch.    Het moeilijkste aan studeren en topsporten: Prioriteiten stellen. Sommige studenten kunnen dat niet, zijn te perfectionistisch. Ze willen 100 procent voor hun sport gaan en 100 procent voor hun studie. Dat is niet vol te houden. Ik heb zelf gesport op professioneel niveau tijdens mijn studie bewegingswetenschappen in Maastricht. Mijn focus lag op sport.  Mijn vrouw ergert zich aan mij als ik… niet opruim. Je moet mijn hotelkamer eens zien tijdens wedstrijden in het buitenland: één grote troep. Het moeilijkste aan opvoeden: Consequent zijn. Een beetje cliché, maar wel waar. Ik vind het niet makkelijk om streng te zijn. Ze hebben een eigen wil en proberen van alles uit. Bovendien kopiëren ze elkaars gedrag. Ik heb ouderschapsverlof en ben op vrijdag bij de kinderen. Mijn vrouw Monique werkt twintig uur per week. Als ik om zeven uur ’s ochtends aan mijn zwemtraining begin, staat zij er alleen voor. Gelukkig fietst mijn vader graag en komt hij af en toe naar Susteren om haar te helpen in de ochtend.    Favoriete vloekwoord: GVD.    Voordat ik moet presteren… Poeh…Wat doe ik altijd voor de wedstrijd? Ik trek een nieuw paar sokken aan. Nieuw in die zin dat ze pas een of twee keer zijn gewassen. Dan zitten ze het beste.    Trots op: Monique en de kinderen. Nee, niet op mijn behaalde titels. Ik ben niet bezig met statistieken. Als ik klaar ben met triatlon reken ik wel uit hoe vaak ik heb gewonnen. Wanneer ik klaar ben? Ik zou stoppen in 2011, maar toen kwam er een sponsor voorbij… Ik houd van mijn sport, wil vooruit, hogerop, de uitdaging aan, maar ik leef niet voor de titels die ik in de wacht sleep. [Bas Diederen werd meervoudig Nederlands kampioen triatlon op de Olympische afstand en midden afstand en eindigde in november als tweede op de Iron Man in Mexico]     Slechtste buitenlandervaring: Ik ging naar Australië, en dat betekent dus lang vliegen. Maar de wedstrijd was nog niet fatsoenlijk begonnen of ik lag er al uit. Bij de start doken we met z’n allen in de zee en kreeg ik een paar flinke klappen.     Mijn laatste boek las ik in 1993: Nee, in het vliegtuig van Mexico naar Nederland. Ik heb het voor de helft gelezen. Het is een thrillerachtig boek over geheugenverlies. Niet de moeite waard, ik lees het ook niet uit. Een volgend boek moet gaan over de Mount Everest. Lijkt me prachtig om naartoe te gaan. Maar ja, ik kan niet klimmen. Het is wat zwaar om hard te lopen.

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)