Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Hokjes

Zaterdagochtend, geen treinen tussen Roermond en Weert. Ook geen bussen. De speaker riep dat ik minstens twee uur de tijd had om op het terras in de zon rustig te gaan ontbijten. Het ene gezicht nog veel zuurder dan het andere, om me heen werd weer overal naar Oudhollands winters gebruik tierend ‘NS-bashing’ gespeeld, maar ik vond het een aangename verassing. Ik zocht een terras uit vlak naast het station, daar waar de meeste mensen voorbij kwamen, en waar mijn gestrande medereizigers ook maar een bakkie kwamen doen. Lekker druk, dus twee uur de tijd voor een van mijn liefste bezigheden in verloren uurtjes: mensen kijken. Observeren en besluiten in welke hokje ze horen. Lekker makkelijk? Absoluut niet, in elk geval niet als je het goed wil doen. Soms een beetje oppervlakkig misschien. Naast mij stond een rek met tijdschriften. Van iedereen die er een kwam halen bedacht ik welke hij of zij zou pakken; veertien van de achttien keer gelijk. Zevenenzeventig procent. Vrouwen van wie je in één oogopslag zeker weet dat ze de Linda zullen pakken, of juist het Financieele Dagblad. Mannen die de Autoweek, de Quote, of ook een damesblad kiezen. Je pikt ze er bijna foutloos uit, op uiterlijk en drie zinnen. Chirurg, reclameboy of horecaondernemer, je hoeft het niet te vragen, je kunt het eigenlijk al bijna ruiken. Kapsels, huisdieren, schoenen, stopwoordjes, manieren van uitdrukken; overal stereotypes. Ik denk dat ‘de student’ het beste voorbeeld is. Wel belangrijk: niks mis mee.

Op zoek naar je ‘eigen unieke ik’, daar zou ik dus maar mee stoppen. Die is er niet. Of juist wel, en dan veel vaker dan je zou willen. Beetje opletten, en je ziet de hele dag niks dan combinaties van dezelfde maniertjes. Je ziet tien keer per dag de buurman, die vrouw op tv, de tennisleraar, dat ene filmpersonage, je dispuutgenoot, de chirurg. Zelfs jijzelf bent een stereotype. Ik denk dat er maximaal honderd verschillende typetjes zijn. Honderd hokjes dus, en daar mag je zonder je ervoor te schamen iedereen in stoppen. Een vreselijke eigenschap volgens velen, zuivere discriminatie, maar het is nu eenmaal zo.

Gevaarlijk is het pas als je op grond van alleen het hokje besluit ook maar niet met die ‘hippie’ of ‘kakker’ te praten, of gewoon maar meteen een rechtse uit te delen. Ben benieuwd in welk hokje ikzelf pas. Misschien wel het hokje van mensen die denken dat iedereen in een hokje past, en zijn dat allemaal verschrikkelijke types. Wie weet.

 

Gijs

 

Gijs Hendriks

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)