Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Brando, Pacino, de Niro, Phoenix

Film: The Master

Het verhaal: Na de Tweede Wereldoorlog leidt Freddie Quell (Joaquin Phoenix) een dolend bestaan. De ex-marinier is seksueel gefrustreerd, agressief en drankzuchtig. Bij toeval ontmoet hij Lancaster Dodd (Philipp Seymour Hoffman), de leider van ‘the Cause’: een pseudo-religieuze beweging die de mens terug wil brengen naar zijn oorspronkelijke, volmaakte staat. Hun ontmoeting wordt het startpunt van een complexe relatie: een gevaarlijke dans van loyaliteit en verraad.

Drie Oscarnominaties zijn er veel te weinig, want:

- The Master is technisch gezien een virtuoze film, maar de belangrijkste reden om de film te gaan zien is Joaquin Phoenix. Hij maakt van Freddie Quell een onvergetelijk filmpersonage. Een gekooid wild dier: gevaarlijk, onvoorspelbaar, impulsief. Met The Master treedt Phoenix toe tot het Pantheon der Allergrootsten: Brando, Pacino en de Niro. Als hij op deze wijze doorgaat (later dit jaar vertolkt hij in Her een man die hopeloos verliefd wordt op het besturingssysteem van zijn nieuwe pc), dan is hij weldra volledig opgebrand (ook het lot van Robert de Niro na Raging Bull en Taxi Driver), maar dan is de filmkunst wel een paar moderne klassiekers rijker.

- Voorafgaand aan de wereldpremière viel her en der te lezen dat The Master een felle aanklacht tegen Scientology zou worden. Nu de film er is, blijkt deze – gelukkig maar! - veel ambiguër dan dat. Regisseur Paul Thomas Anderson (There Will Be Blood) is het niet te doen om een ontmaskering van Scientology, maar om de complexe psychologische relatie tussen een spirituele leider en zijn acoliet. Anderson trekt zich daarnaast ook nog eens het droeve lot van oorlogsveteranen aan; niet geheel toevallig ook het thema van de beste Amerikaanse romans van het voorbije jaar (Billy Lynn’s Long Halftime Walk en The Yellow Birds).

Net niet de instantklassieker die veel critici erin zien, want:

- Hoe goed de vertolkingen ook zijn, soms staat de trukendoos van de acteurs zichtbaar open.

- De finale stelt teleur.

Het salomonsoordeel: The Master is minder dan de som der briljante delen, maar die kritiek is futiel als je bedenkt dat Anderson in één film meer klassieke scènes ophoest dan menig andere filmmaker in een heel oeuvre.

Mark Vluggen

 

 

Check the full film programme here: Lumière and Pathé

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)