Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Nay? Yea!

Film: Lincoln

Het verhaal: Washington, 1865. De Amerikaanse burgeroorlog loopt op zijn einde. President Abraham Lincoln is net aan zijn tweede ambtstermijn begonnen en streeft naar een vrij, herenigd land zonder slavernij. Om het verbod op slavernij in de grondwet te verankeren, dient Lincoln in het Huis van Afgevaardigden de grootste politieke krachttoer van zijn carrière te leveren. Voor de vereiste tweederde meerderheid heeft hij namelijk niet alleen de unanieme steun van zijn eigen Republikeinse partij nodig, maar dient hij ook twintig Democraten zo ver te krijgen dat ze van de partijlijn afwijken.

Spielberg schrijft geschiedenis, want:

- Een film over een iconische Amerikaanse president, geregisseerd door een van de grootste Amerikaanse regisseurs; dat moest wel twaalf Oscarnominaties opleveren. Spielberg maakte gelukkig geen standaard biopic (van die melodramatische films waarin in sneltreinvaart de hoogte- en dieptepunten uit een menselijk leven worden afgeraffeld), maar richt zich op de laatste maanden uit Lincolns leven. Het lukt (spoiler alert!) Lincoln om de slavernij af te schaffen, maar het is de weg daar naartoe die in Lincoln zo precies en gedetailleerd wordt uitgetekend. Spielberg laat zien dat ‘Honest Abe’ niet te beroerd was om her en der met baantjes bij de overheid te strooien, te ritselen, sjacheren, marchanderen en konkelfoezen. Abraham Lincoln als de Jos van Rey van zijn tijd: wie had dat gedacht?

- In de beste rechtbankdrama-traditie is de stemming in het Huis van Afgevaardigden een suspenserijk hoogtepunt van de film. Maar de mooiste vondst in het scenario is de verrassende timing van het moment waarop de integrale tekst van het 13e amendement wordt voorgelezen.

Stoffig en praatziek, want:

- “Neptunus, schud uw grijze lokken”. Nee, niet Shakespeare, maar Spielberg. In de beste scènes knettert en knispert de taal, maar soms worden de dialogen op zo’n stoffige en plechtstatige Troonrede-toon voorgedragen dat het leven uit de film geknepen wordt. “I can’t bear to listen to another one of your stories”, zegt een van Lincolns stafmedewerkers op een gegeven moment. “Hear, hear”, hoorde ik mezelf mompelen.

Het salomonsoordeel: Een uiterst vakkundig gemaakte, intrigerende blik achter de schermen van de Amerikaanse democratie.

Mark Vluggen

 

Check the full film programme here: Lumière and Pathé

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)