Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Racist

Mijn excuses aan de donkergekleurde meneer die afgelopen vrijdagavond op het Amorsplein netjes zijn fiets parkeerde en even verderop de kroeg binnenliep om aldaar met vrienden een welverdiend pilsje te drinken na een lange week hard werken. 

Mijn fiets is zoals gewoonlijk op onze sfeervolle kasseien uit elkaar gerammeld, dus ik had weer een nieuwe nodig. In Maastricht is dat gelukkig nooit zo’n probleem. Voor het station, of op het Amorsplein wuif je drie keer met een briefje van tien en je wordt voorzien. Ik herinner me de wijze lessen van Bureau HALT op de basisschool over heling en vuilnis prikken met een oranje vestje aan, maar zo werkt het nu eenmaal in de stad; de dakloze heeft geld nodig, jij een fiets. Iedereen geholpen. Voor de meeste daklozen is het zwerven geen keuze, maar zijn ze door ellende van psychische of bureaucratische aard door het sociale vangnet geglipt. Die fietsenhandel is een van de uit nood geboren oplossingen. Als je je fiets parkeert weet je dat je automatisch meedoet. Wil je toch liever je eigen fiets houden dan neem je een stevig hangslot, maar koop in dat geval wel af en toe een daklozenkrant. Of trek een keer je portemonnee, maar loop niet altijd stilletjes de opgestoken hand voorbij. Ik deed dat ook altijd, licht geïrriteerd, en met de ‘hoor ik nou een lama schijten?-blik’. Maar ik heb er eens over nagedacht en sinds een tijdje ben ik veel vaker vrijgevig. Voortschrijdend inzicht. Ze hebben het al niet makkelijk, komen blijkbaar vaak echt niet aan een uitkering, of hebben serieuze psychiatrische problemen (meestal beide). “Ga gewoon werken” gaat lang niet altijd op. Of ze met mijn geld voor een warm bed zorgen, of het oproken, -spuiten of -drinken, daar bemoei ik me verder maar niet mee. Zonder bedelen redden ze het sowieso niet.

Maar om nu, na het etaleren van mijn barmhartigheid, terug te komen op mijn excuses: Ik wil nog wel eens zo aan een fiets komen. Nu komt de genoemde meneer, met baard en muts, op een mountainbike, traag en om zich heen kijkend het Amorsplein opfietsen. Bingo, dacht ik: “Mooi! Wat wil je ervoor hebben? Tientje?” Hij verkocht geen fiets, en grijnsde ook niet terug. Integendeel. Het moet lang geleden zijn geweest dat hij met een dergelijk onvervalst racisme werd geconfronteerd. Het schaamrood op mijn kaken maakte het er niet veel beter op. Ik houd ’t maar op een ongelukkige samenloop van omstandigheden.

 

 

 

 

 

 

Gijs Hendriks

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)