Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Doe ’s normaal, mietje!

Beste Truus,

Wat hoor ik nu? Nog steeds in de lappenmand? Ben je gek geworden, en dat voor een griepje? Pas maar op, dadelijk laten ze een Europees aanbesteed re-integratietraject op je los en dan ben je nog niet jarig. Ach, ik knap het wel weer in mijn eentje op, geen moeite want wat ik nu hoorde! Een verslag uit de eerste hand van een der deelnemers aan de speciale Berg-excursie naar Friesland. Ja, voor de Moeder aller Tochten, in de onofficiële amateurversie uiteraard. Het MT, dus de decanen met het College van Bestuur plus ambtelijke ondersteuning. Fantastisch toch! Germanicus, die qua inburgeren tot het uiterste lijkt te willen gaan, had het vorige week voorgesteld en toen durfde niemand meer nee te zeggen. Het was in het kader van de teambuilding, zei hij, iets waar geen mens met goed fatsoen tegen kan zijn natuurlijk. Wel had er enig zwak protest geklonken, met name van de dames Berny en Hilde, dat ze nog nooit geschaatst hadden wegens Duitse herkomst, en Hildegard had zeker een punt toen ze meldde dat je in haar geboortestadje Rottweil helemaal niet kòn schaatsen omdat die rothonden je altijd achterna komen, maar Germanicus maakte er korte metten mee: “Ooit van Annie Friesinger gehört? Claudia Pechstein? Hebben wai die irgendwann horen miauwen, nah?”

Dus daar stonden ze dan in het donker om zes uur ’s morgens te blauwbekken, in strakke maillots en kekke petjes aan de start op de Zwette. In de UM-kleuren, het pak laten naaien door een gespecialiseerd atelier dat ook de marathonschaatsers bedient. Want, zei Germanicus, “wai representieren hier oenze Oeni en dann beknibbelen wai niet op een centje”. Hildegard weigerde aanvankelijk zich in het pak te hijsen (“ik haat strakke kleren”), net als rector Gerard (“ik vertoon me niet in een condoom”) maar iedereen moest buigen voor de gezamenlijkheid. Eenmaal op het ijs zette strategie-Nick zich meteen op kop (“ik verken zoals altijd het parcours en wijs de bestuurders op de wakken, dus aan mij ligt het niet als ze kopje onder gaan”) maar ze waren de stad nog niet uit of hij werd gepasseerd door Us Jungske die als Groninger bijna een thuiswedstrijd reed en die het, zoals gewoonlijk, allemaal niet snel genoeg vond gaan. Gepiep uit de achterhoede, waar Bernadette en Fijne Berichten-Jeanine almaar rondjes draaiden omdat ze zich, naar nu bleek, met kunstschaatsen op het ijs hadden begeven. Wisten zij veel. Hilde daarentegen bleek een natuurtalent met haar geleende vintage houten Friese doorlopers. Toen na drie uur schaatsen de eerste pleisterplaats opdoemde, scharrelde filosoof Rein met enige moeite naar voren. Hij is geboortig uit Sneek - Snits voor Rein - en met de contouren van de lokale watertoren in zicht gaf hij Jungske André een harde duw met de tekst “en noe oplazer’n, hier wet’n ze nog wie ik ben”. Zo, aan het hoofd van het dappere pelotonnetje, gleed hij met de handen triomfantelijk geheven de stad binnen. Een enkele vroege postbode zwaaide terug, een vastgevroren eend snaterde. De eerste café’s hadden intussen de deuren geopend, en aan een ruime stamtafel werd vervolgens geconcludeerd dat het toch wel erg zwaar was. Zelfs Germanicus, die een paar keer een ijsbeving had veroorzaakt door languit en dreunend onderuit te gaan, moest onder druk van een uit de hand lopend groepsproces (“ik stop ermee!” “doe ’s normaal, mietje, we gaan door!”) erkennen dat het team hier niet méér team van werd. Integendeel, want ’t Jungske weigerde om op te geven en spoedde zich naar de uitgang om alleen verder te schaatsen. Hij is tot Hindeloopen gekomen en daar een tijdje van de radar verdwenen omdat de schande in zijn ogen te groot was. Een doldrieste Harm en Albert met de welwillende Jos in hun kielzog waagden daarop ook nog een poging maar werden al een paar kilometer onder Snits van het ijs gejaagd door een woedende boer die het woord Maastricht op de pakken zag en schreeuwde dat ze maar ergens anders het ijs moesten gaan vernielen.

Het enige probleem was daarna hoe de wereld van dit alles kond moest worden gedaan. Daar wist Fijne Berichten-Jeanine feilloos het antwoord op. “Een internationaal topteam van Maastricht University”, zo schreef ze, “heeft het ambitieniveau van de academische wereld opnieuw een impuls gegeven. Jammer dat net niet het gehele Elfstedenparcours is afgelegd maar wie leading in learning is leert ook van tegenslag. En natuurlijk stond de veiligheid van de deelnemers voorop.”

O ja Truusje, in verband met het wijd verbreide declaratiegedrag in het hoger onderwijs: schaatspakken, vijfsterrenverblijf, café en de streekbus terug, àlles ging op kosten van de zaak.

 

Albert Bergbroeder

 

 

Truusje Tintemans en Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)