Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De studentenziekte

“Had ik maar één dagje langer.” Het is elke keer hetzelfde liedje als ik weer eens loop te stressen om een deadline te halen. Maakt niet uit hoeveel tijd ik ervoor had - uren of jaren: als het op de deadline aankomt kom ik standaard een dag tekort. En als die dag me wordt gegeven, blijkt warempel ook mijn nieuwe deadline een dag te vroeg te komen.

De stress die dit oplevert nam vooral tijdens mijn studie monsterlijke proporties aan. Elk paper ging wel gepaard met een dramatische snotterbui, waarin ik alle doemscenario’s opsomde over wat het niet halen van deze opdracht voor de rest van mijn tot mislukking gedoemde leven zou betekenen. De eerste keer dat mijn vriend dit meemaakte, denkend dat ik het serieus meende, schrok hij zich een hoedje. Wist hij veel dat het stress-ontladende aanstellerij was die terug zou keren bij elke deadline – waarbij ik telkens opnieuw jammerde “ja maar déze keer haal ik het écht niet..!” – en die ik ondanks, of juist dankzij mijn doemdenken natuurlijk altijd haalde. Na een tijdje keek hij niet meer op of om als ik weer eens in tranen was. Toen ik ook nog cum laude afstudeerde moest ik al helemaal niet meer zeiken.

Een tijd geleden ontdekte ik tot mijn vreugde dat ik niet de enige was met dit probleem, dat zelfs een belangrijk-klinkende-naam bleek te hebben: procrastinatie. Oftewel ziekelijk uitstelgedrag. Een typische studentenziekte, aldus Wikipedia. En ik bleek niet de ergste te zijn. De vriendin die mij de link had doorgestuurd, was al een behoorlijk graadje zieker, aangezien ze een jaar lang collegegeld betaalde terwijl ze alleen nog een opdracht van vier kantjes moest inleveren. Ik hoor het ook aan de lopende band tijdens mentorgesprekken met studenten. Iedereen kan perfect plannen, maar je eraan houden is van een andere orde.

Nu ik geacht word netjes veertig uur per week te werken, heeft het probleem zich verschoven van uitstellen naar beslissen. Ik sla zoveel zijwegen in die allemaal even interessant als tijdverspillend zijn. Alleen door de magische druk van de naderende deadline hak ik, altijd één dag te laat, de knoop door over wat er op papier komt te staan. Het goede nieuws - ook voor studenten die dit lezen - is dat ik tegenwoordig in de situatie berust. De laatste stresstraan kan ik me al niet meer herinneren, en ik maak me ook niet meer druk om gedachten als: “Had ik maar één dagje langer, dan was dit echt een mooie column geworden.”

 

Janneke Frambach

Janneke Frambach is promovenda Onderwijsontwikkeling en –Onderzoek, FHML

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)