Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Bertolucci & Bowie

Film: Io E Te

Het verhaal: De veertienjarige puber Lorenzo wil het liefst door iedereen met rust gelaten worden. Nadat hij zijn moeder heeft wijsgemaakt dat hij met zijn klas op skikamp gaat, duikt hij stiekem onder in het smoezelige souterrain van het ouderlijk huis, voorzien van een MP3-speler en voldoende junk food om het een week uit te zingen. Maar dan krijgt hij onverwacht bezoek van zijn onhandelbare, drugsverslaafde halfzus Olivia.

Welkom terug Bernardo, want:

- Het hoogtepunt van het voorbije filmfestival in Rotterdam? Voor mij persoonlijk toch wel de doortocht van Bernardo Bertolucci. Oog in oog met de maestro (tegenwoordig in rolstoel) welde een traan in de ooghoek van uw recensent op. Bertolucci is dan ook niet zo maar een filmmaker, maar de man die in Novecento een halve eeuw Europese geschiedenis wist te vangen in ruim vijf uur hemelbestormend goede cinema en die met het barokke Il Conformista (zijn beste film) de voedingsbodem voor het fascisme ontleedde. De Italiaan is nog maar een schim van de filmmaker die hij ooit was, maar nieuw werk van zijn hand blijft desondanks een gebeurtenis.

- Io E Te is meer een film van rake momenten, dan een rake film. In een cruciale scène naar het einde van de film toe knalt opeens Ragazzo Solo, Ragazza Sola door de speakers, de door David Bowie zelf ingezongen Italiaanse versie van Space Oddity. De Italiaanse lyrics (die afwijken van het origineel) lijken wel voor Io E Te geschreven, zo naadloos sluit de tekst aan op de thematiek. Op dit soort momenten is de brille van Bertolucci even zichtbaar.

Edelkitsch, want:

- Er zijn weinig paden zo platgetreden als die van de coming-of-age film. Bertolucci waagt zich aan een psychoanalyse van een tobberige adolescent, maar zijn ouderwets aandoende film geraakt niet verder dan tamelijk banale inzichten.

- Er is zichtbaar geworsteld om een kort verhaal (naar de novelle van Niccolò Ammaniti) op te rekken naar speelfilmlengte. De catharsis waar de filmadaptatie naar toe werkt, is ongeloofwaardig.

Het salomonsoordeel: Bertolucci is het filmmaken nog niet verleerd, maar het heilig vuur dat ooit in hem brandde, is gereduceerd tot een waakvlam.

Mark Vluggen

 

Check the full film programme here: Lumière and Pathé

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)