Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De Russische klassenstrijd

Film: Elena

 

Het verhaal: De zestigers Elena en Vladimir wonen in een luxe appartement in Moskou. Ze zijn getrouwd, maar slapen gescheiden. De puissant rijke Vladimir is een afstandelijke, harde man, die echter verzorging behoeft. De armoedige Elena zorgt voor hem en krijgt in ruil toegang tot zijn luxe bestaan. Hun relatie komt op scherp te staan als Vladimir een hartaanval krijgt en in de nasleep daarvan duidelijk maakt dat hij van plan is om Katia – zijn dochter uit een eerder huwelijk – als enige erfgename van zijn fortuin aan te wijzen. Voor Elena is de toekomst opeens hoogst onzeker…

 

Een modern Russisch meesterwerk, want:

- Andrey Zvyagintsev tekent in Elena haarfijn het morele bankroet van Rusland onder Poetin; een hyperkapitalistisch, corrupt land waar gierige miljonairs de dienst uitmaken, de ambitie van het arme deel van de bevolking niet verder reikt dan het maandelijks incasseren van hun uitkering en de solidariteit tussen de verschillende maatschappelijke klassen is verworden tot een reliek uit een grijs communistisch verleden. Gelukkig voor de kijker heeft Zvyagintsev zijn diepgravende analyse van de darwinistische klassenstrijd in Rusland verpakt als een suspensevolle noir thriller die je heel langzaam de adem afsnijdt en je bloeddruk de hoogte injaagt.

- Gebruik van muziek van Philip Glass is – net als de muziek van Arvo Pärt – verworden tot een cliché in artistieke films, maar Glass’ onheilszwangere Symphony No. 3 levert hier een cruciale bijdrage aan het opbouwen van de spanning.

- Wat is het een genot om een filmmaker aan het werk te zien met zo’n perfect oog voor beeldcompositie: werkelijk ieder shot (let op de verbluffende symmetrie) is even nauwkeurig gekaderd en belicht.

 

Deze grimmige kijk op hedendaags Moskou laat je liever passeren, want:

- Misdaad en straf, schuld en boete; het lijkt wel alsof de Russen niet in staat zijn om over andere thema’s te schrijven of te filmen.

 

Het salomonsoordeel: Op scenarioscholen krijg je geleerd dat een film minstens één sympathiek personage moet hebben, waarvoor het publiek kan duimen. In Elena valt helemaal niets meer te duimen en juist daarom is het zo’n allesverschroeiend meesterwerk.

 

Mark Vluggen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)