Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik zou wel met Máxima in de taxi naar Parijs willen"

"Ik zou wel met Máxima in de taxi naar Parijs willen"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Chris Backes (Nettental, Dld, 1959) / hoogleraar staats- en bestuursrecht, sinds 2007/ samenwonend, dochter Sarah (21) / woont in Maastricht

Ik ben een moederskindje. Ja, waar. Mijn moeder wordt 89 in december, maar woont nog in ons oude huis van 200 vierkante meter. Ze woont er alleen; mijn vader is zes weken geleden overleden. Mijn ouders waren beiden heel energiek, maar moeder was ook conflictschuw. Dat heb ik van haar geërfd en heeft me lange tijd parten gespeeld op professioneel gebied en in relaties. Ik heb moeten leren conflicten aan te gaan, ik heb het zelfs mijn moeder moeten leren toen mijn vader dement werd. Zij moest vanaf dat moment veel zelf regelen. Overigens heeft ze – wat vrij uitzonderlijk was in de jaren zestig – altijd fulltime gewerkt als onderwijzeres op een basisschool.
Het best bewaarde geheim van het bestuur van rechten. Geheimen verklap je niet, zeker niet als je weggaat [lachend]. Over een maandje heb ik mijn laatste dag in Maastricht, ik ben gevraagd voor een hoogleraarschap in Utrecht, bij het Centre for Water, Oceans and Sustainability Law waar ik voorheen, hoewel onder een andere noemer, ook heb gewerkt. Ik was er helemaal niet mee bezig, ben ook pas verhuisd naar Maastricht. Ik blijf hier wonen, het is een prachtige stad. Ik heb het bestuurswerk [portefeuillehouder onderwijs] met plezier gedaan, maar vanaf het begin gezegd dat ik er niet langer dan twee jaar wilde zitten. In september heeft Jos Hamers mijn portefeuille over genomen. Ik zat in een sterk bestuur met drie hoogleraren, naast de decaan. Voor mij was het een goede leerschool: ik heb gevochten voor het behoud van de bachelor Nederlands recht. Drie jaar geleden gingen er heel wat stemmen op voor de afschaffing van de opleiding. De studentaantallen liepen terug, we deden het niet zo goed in de ranglijsten. Nu gaat het veel beter en discussieert er niemand meer over.
Ik heb een vakantie geboekt naar... Zuid-Amerika, voor drie maanden. Eerst gaan we drie weken Spaanse taalles volgen in Costa Rica. Vervolgens verblijven we in Patagonië. Ik heb al twee inentingen gehad voor de reis, maar ben er behoorlijk ziek van geweest. En dat terwijl ik bijna nooit ziek ben. Misschien had ik ook wel rustiger aan moeten doen. Ik ga binnenkort voor de derde inenting, op een dag zonder onderwijsverplichtingen.
Wat Nederlanders nog kunnen leren van Duitsers, behalve goed voetbal. Dat zeg jij hè? Ik heb als kind veel gevoetbald, maar heb er niet meer zo veel mee. Wat Nederlanders van Duitsers kunnen leren is zelfkritiek. Misschien hadden Duitsers dat tot voor kort ook wel te veel. Ze zijn gevormd door hun geschiedenis, hadden lange tijd geen nationaal gevoel. Tot aan het WK voetbal in Duitsland in 2006 was het not done dat iemand zijn vlag buiten hing. Nederlanders daarentegen zijn vaak zelfgenoegzaam, voelen zich het ‘beste jongetje van de klas’, terwijl ik vind dat ze wel wat kritischer mogen zijn, ook ten aanzien van hun eigen geschiedenis. Neem het Indonesië-conflict, daar wordt weinig aandacht aan besteed. Ik vraag me zelfs af of kinderen er iets over leren op school.
Met wie zou je een taxiritje willen maken en waarnaartoe? Met Máxima. Parijs lijkt me wel een goede afstand. Ik heb Máxima ontmoet tijdens de dies in Utrecht waar zij voorzitter was van het curatorium van de Prins Claus Leerstoel. Ik vind haar zelfstandig, open en geïnteresseerd. Ook haar roots spreken me aan. Het lijkt me goed om dat taxiritje na mijn reis naar Patagonië te plannen.
Ik ben graag buiten. Absoluut. Ik wandel graag en fiets zoveel mogelijk. Ik ben een keer tijdens een sabbatical van huis naar Italië gefietst, over een bergpas in de Alpen. Nee, ik heb geen elektrische fiets. Onlangs heb ik er wel voor het eerst op gezeten. Ik had mijn partner aangestoken met mijn verkoudheid, net toen Finse vrienden op bezoek kwamen en we hadden besloten om een rondje te gaan fietsen in het Heuvelland. Toen hebben we voor haar zo’n elektrische gehuurd. Wat een ding, dat gaat snel!
Politiek Ik zou niet de politiek in willen gaan, hoewel ik wel politicologie gestudeerd heb. Mijn vader was lid van het parlement van Noordrijn-Westfalen in Düsseldorf en 25 jaar lang Landrat, een soort van commissaris van de Koning. In 1969 werd hij gevraagd voor de Bundestag, maar daar heeft hij nee tegen gezegd vanwege mijn broer en mij. Hij is net als mijn moeder begonnen als leraar. Hij gaf wiskunde en was een geweldige onderwijzer, kon prachtig uitleggen.
Dierbaarste bezit: Heb ik niet. We zijn verhuisd en hebben 200 vierkante meter ingewisseld voor 90 vierkante meter. Bijna alle boeken heb ik moeten weggeven. Ik heb er niet zoveel moeite mee. De oude klok van mijn oma is me wel dierbaar. Die is ooit wit geverfd, toen blauw, voorzien van opplakbloemen in de jaren zestig en vervolgens bijna bij het grofvuil beland. Ik heb ‘m toen gered.
Wat maakt je humeurig? Brutale mensen die geen rekening houden met de gevolgen van hun daden, of mensen die zomaar dingen weggooien in de natuur, rücksichtslos. Maar gelukkig vergeet ik dingen snel, dat is een zegen.
Wat ik als kind wilde worden: Na mijn middelbare school ging ik naar Freiburg, een geweldige stad. Ik wilde graag geografie studeren, maar dat werd me afgeraden. Ik zou er nooit een baan mee vinden. Toen heb ik maar gekozen voor rechten, hoewel ik de studenten verschrikkelijk vond. Je had er van die meiden die behoorden tot de Halskettchen Fraktion: jong, van rijke afkomst, parelketting. Ik heb drie studies (rechten, politicologie en Nederlandse letterkunde) afgerond in acht jaar. Toevallig wees iemand mij op een bepaald moment op een nieuw programma in Nijmegen: ‘Nederlands recht voor vreemdelingen’. Tijdens mijn studie werd ik gevraagd voor een functie van universitair docent. Uiteindelijk ben ik naar Utrecht vertrokken. Daar kwam ik in het omgevingsrecht terecht. De cirkel was rond, de link met geografie.
Wat is het laatste cadeau dat je aan je partner hebt gegeven? Een voucher voor het huren van een Mazda cabrio, een weekendje lang. Daar houdt ze van, net als ik, maar zelf zouden we nooit zoiets kopen. Ik rijd in een Ford Focus Eco Boost. Die kost niet zoveel, is ecologisch oké en ik kan er mijn fiets in kwakken. Mocht ik kiezen en een ongelimiteerd bedrag uitgeven, dan ga ik voor een Tesla.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)