Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Een obp’er die promoveert

Een obp’er die promoveert

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Het komt niet vaak voor dat een lid van het ondersteunend personeel promoveert aan de UM, en al helemaal niet na het pensioen. Statisticus Mickey Chenault (67) zal op 22 oktober haar proefschrift verdedigen over audiologie. De Amerikaanse ziet ertegen op, voelt zich niet op haar gemak in de schijnwerpers

Ze is net terug van een reünie van het Whitman College, waar ze ooit haar bachelordiploma met een major in de economie haalde. Het is een kleine, particuliere universiteit in de staat Washington, in het noord-westen van de VS. Chenault heeft er ook met studenten gepraat en carrièretips gegeven. Haar belangrijkste advies: zeg niet te vaak 'nee'. "Ik heb zelf altijd veel hooi op mijn vork genomen, en daar heb ik veel van geleerd."

Ja, hooi genoeg: Chenault werkte in het internationale bankwezen (in Oregon en in Rotterdam - het was de liefde die haar in Nederland bracht), als trainer van computerprogrammeurs bij de Rotterdamse Kamer van Koophandel, als onderzoeksassistent van het Centraal Planbureau. In 1988 – ze was vanwege de promotie van haar man naar Maastricht verhuisd - ontdekte ze in Observant een vacature voor een parttimebaan als softwaretrainer en onderzoeksassistent bij de afdeling methodologie en statistiek in Randwijck.

"Ik hielp onderzoekers en studenten met statistische programma's en gaf als obp’er steeds meer onderwijs. Ik was op zeker moment zelfs blokcoördinator. Ik kon goed uitleggen, misschien vanwege mijn brede achtergrond die ik had meegekregen op het Whitman College, waar een stimulerend intellectueel klimaat heerste. Daar heb ik mijn leven lang plezier van gehad, al was het geen goedkope opleiding."

Is dat geen vreemde positie, een obp'er die les geeft? "Ik heb daar geen moeite mee gehad. Ik werd wellicht minder goed betaald dan een universitair docent maar ik was blij met elke nieuwe uitdaging. Vanaf 1997 combineerde ik het lesgeven met een baan als statistisch analist bij de afdeling audiologie in het ziekenhuis. Daar ontstond na verloop van tijd het idee om te promoveren."

Chenault heeft een Britse vragenlijst bewerkt, waarmee valt te achterhalen of iemand klaar is voor een hoortoestel. “Veel mensen horen slecht en doen daar niks aan. Gemiddeld kiest men tien jaar te laat voor een toestel. Of ze schamen zich ervoor, vinden het stigmatiserend, willen niet ouder lijken dan ze zijn. Of ze ontkennen het, ze menen bijvoorbeeld dat mensen vroeger beter articuleerden. Sommigen kunnen hun slechthorendheid nog een tijd verdoezelen omdat ze goed zijn in het invullen van de ‘lege plekken’. Wat in ieder geval motiverend werkt, zijn de zetjes in de rug van naaste familie.”

De grote groep die er niet aan wil, valt lastig op te sporen. “Wel wordt de bevolking steeds ouder en ik denk dat het steeds gewoner wordt om een hoortoestel te dragen. Ook de commercie is slimmer geworden en speelt er handig op in, doet alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.”

Chenault begon met promoveren rond haar 62e, een leeftijd waarop menigeen niet meer aan zo’n hels karwei zou beginnen. “Veel mensen kijken natuurlijk uit naar hun pensioen, maar wat dan? Ik vind het leuk om te werken. Ik vind het juist moeilijk om daarvan af te kicken. Ik heb heel wat weekenden en avonden doorgewerkt. Bij mij is de grens tussen privé en werk niet zo scherp. Mijn sociale leven is wel wat ingezakt maar zo erg vond ik dat nou ook weer  niet.”

Ze ziet op tegen de ceremonie. “Weet je, ik vind het leuk om mijn verhaal te vertellen, al is het in dit geval wat moeilijker omdat het op lekenniveau moet. Het zal wel lukken. Ik heb vooral moeite met de schijnwerpers, maar goed, mijn kinderen, ik heb er drie, vinden het hartstikke leuk en we gaan er zeker een mooie dag van maken. Toch vind ik de ceremonie minder belangrijk dan het proces van onderzoek doen, waarin je geprikkeld raakt en enthousiast wordt maar ook jezelf tegenkomt. Zeker als je je paper naar een tijdschrift stuurt. Je denkt dat het prima in elkaar steekt terwijl reviewers er vervolgens gehakt van maken. Op zo’n moment moet je incasseren, net als studenten.”

En nu? “Ik heb een onbetaalde aanstelling tot januari en ga colleges geven voor de Master of Global Health. Verder ben ik nog bezig met een project in Jemen, voor Mundo, en zal ik freelance klussen blijven doen. Als statistisch consulent, en als Engelstalige redacteur van wetenschappelijke stukken.”

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)