Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ongemakkelijke, maar sterke debuutfilm

Ongemakkelijke, maar sterke debuutfilm

Film: Son of Saul

Oktober 1944, Auschwitz-Birkenau. In deze maand vond er een opstand plaats in het omvangrijkste concentratiekamp van de nazi’s. Een groot aantal Sonderkommando’s, joodse gevangenen die het vuile werk opknapten, probeerde toen te ontsnappen. Tegen deze achtergrond speelt de debuutfilm Son of Saul van de Hongaarse regisseur László Nemes zich af. Centraal staat Sonderkommando Saul Ausländer, wiens dagelijks leven eruit bestaat mensen de gaskamers in te leiden en hun lichamen vervolgens naar de crematoria te brengen. Tijdens een van zijn diensten denkt Saul het lichaam van zijn zoon te herkennen tussen de vele lijken. Vanaf dat moment stelt hij alles in het werk om het jongetje een joodse begrafenis te geven.

Gezien het werk waar Saul zich gedwongen mee bezig houdt, zal het niet verbazen dat Son of Saul een zware film is. De grove misdrijven van de nazi’s tegen de menselijkheid worden zonder schroom weergegeven, maar niet overdreven hard. De camera beweegt namelijk steeds mee met Saul. Het effect daarvan is dat je enkel ziet wat Saul ziet. En als lichamen zich op de achtergrond bevinden, zijn die vaak niet helemaal scherp. Daardoor is de film een iets makkelijkere zit.

Tegelijk zuigt Son of Saul je mee en laat je niet meer los. Van meet af aan bevind je je in het centrum van de moordmachine die Auschwitz was. Je ziet hoe mensen onder valse voorwendselen (“even een douche en dan aan het werk” en “onthoud het nummer van het haakje waar je kleren hangen”) de gaskamers in gevoerd worden. Vervolgens hoor je hun gegil als de douches aangaan en zie je hoe hun levenloze lichamen naar de crematoria gesleept worden. Hoe aangrijpend ook, toch gebeurt er op een gegeven moment iets geks. Je raakt gewend aan het geweld.

In de twee uur die de film duurt raken de gruwelijkheden je steeds minder. Het gevoel van ongemakkelijkheid trekt langzaam weg. Of dat een bewuste keus van regisseur Nemes was, is maar de vraag. In elk geval stelt het je gelijk aan Saul, een getekend man die zo gewend is aan zijn gruwelijke werk, dat het hem niks meer doet. Nemes koos er verder voor om geen muziek te gebruiken in de film. Je hoort in plaats daarvan een continue kakafonie van kwade nazi’s en gillende mensen. Een bijzondere film, die je direct in het concentratiekamp plaatst.

Jim Pedd is alumnus van Fasos en freelance filmjournalist

 

Zie hier het filmprogramma van Lumière en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)