l’Amour

23-06-2011

De belofte van het weekend op vrijdag; heerlijk. Die avond mag er weer eens lekker gedronken worden, er gaat geen wekker de volgende morgen, en de komende twee dagen moet er niks, en kan alles. Toch is het weekend vaak overgewaardeerd. Er moet niks, dus gebeurt er niks, en als ik er net in begin te komen word ik op maandagochtend om zeven uur weer wakker geschreeuwd door mijn telefoon.

Maar dit weekend niet. Dit weekend was er eentje dat me nog lang, lang zal heugen.

Er was eens… Een beeldschoon Frans meisje, uit Parijs. Een Parisienne, het woord alleen al doet me sidderen. Ik ontmoette haar een jaar geleden aan de andere kant van de wereld. Onze ontmoeting duurde toen hooguit tien minuten, dus tot voor kort was ze een vreemde voor me. Ik zou niet weten hoe, maar blijkbaar had ik toch indruk gemaakt, want een maand geleden verscheen er een Facebookuitnodiging in mijn inbox (voor deze ene keer; lang leve Facebook!). Van daar naar Skype, en van Skype naar Parijs. Lekker impulsief, maar soms moet je het geluk en het onverwachte een handje helpen. Dat is meer dan gelukt, tegen al mijn verwachtingen in. Je hoopt op een weekend om nooit te vergeten, en de rest van je leven te mogen navertellen, maar meestal tegen beter weten in. Vrouwen en avonturen uit mannendromen en liedjes bestaan niet. Toch wel.

Dit weekend werd ik vanaf de eerste seconde na mijn aankomst ondergedompeld in een hartstochtelijke, vaak bezongen roes van Franse liefde. Eentje die je met veel geluk eens in je leven mag beleven. Er bestaat geen regisseur die het mooier had kunnen filmen, en elke componist had onmiddellijk naar zijn muziekpapier gegrepen. Het begon met de taal; zij sprak onbegrijpelijk Engels, met een prachtig accent, en ik middelbare school-Frans. Maakt niet uit, integendeel. Beter kon niet. Met onze handen en een woordenboek hadden we de mooiste gesprekken, hard lachend om de vele misverstanden. Ze heeft me Parijs laten zien zoals ik het nog nooit gezien heb, of zal zien, want zoiets gebeurt geen tweede keer. Tot ver in de nacht hebben we door kleine straatjes gezworven, gegeten, gedronken en uren gedanst in een klein, broeierig jazzcafeetje. De sterren van de hemel, en ik kan niet eens dansen.

Het einde van deze nacht wil ik niet bevlekken met woorden in een krant. Punt.

 

Gijs Hendriks

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.