“Ik ben net zo trouw als mijn honden”

10-05-2012

Manon Fokke (36, Vriezenveen)

Griffier universiteitsraad en fractievoorzitter PvdA gemeenteraad Maastricht

Woont in Maastricht,

Getrouwd met Angelique

Wie ben jij? Ha, interessante vraag. Volgens mij ben ik een enthousiast en spontaan iemand die altijd zaken op wil pikken en oplossen. In 2002 dacht ik erover om voor de partij iets te doen in de sfeer van de sociale zekerheid. Rens Knegt [oud-collegelid bij de UM] was toen voorzitter van de PvdA Maastricht. Hij zegt: ‘Waarom zou je niet op de kandidatenlijst voor de gemeenteraad gaan staan?’ Ik dacht: waarom niet? Aan de slag, de stad besturen!    Liever de baas dan ondergeschikt. Het kan allebei. Ik heb jaren als secretaris op de rechtbank gewerkt, dossiers voorbereiden voor een rechter, en dat beviel me uitstekend. Het is mooi om goed voorwerk te doen. Datzelfde heb ik bij Herman [Kingma, U-raadsvoorzitter], dingen aanreiken, waarschuwen; ik ken de politieke trucjes. Tegelijkertijd heb ik er als fractievoorzitter in de gemeenteraad geen moeite mee om de lijnen uit te zetten. Maar ook in je fractie moet je je dienend opstellen.    Ik word de eerste vrouwelijke premier van Nederland. Haha, ik denk het niet, geen ambitie. Ja, ik ben uitgekozen voor het landelijke PvdA-klasje, de Den Uyl-leergang, en dat is weer een opstapje voor de Tweede Kamer. Ik was uitgenodigd om te solliciteren en van de 149 kandidaten gingen er 19 door. Ik doe het vooral om een betere politicus te worden, maar of ik nu echt een politiek dier ben of meer een bestuurder weet ik nog niet. Ik vind het wel belangrijk dat het in de politiek om de inhoud gaat, zoals nu in Maastricht eindelijk weer het geval is. De bereikbaarheid van de stad, al dan niet windmolens aan de westkant van de stad; en niet over een crisis in de coalitie of de integriteit van de burgemeester. Ik krijg nu de kans om in de keuken te kijken: de Eindhovense wethouder Staf Depla is mijn begeleider en ik ga in de Kamer stage lopen bij Mariette Hamer tijdens de behandeling van de onderwijsbegroting. Dat vind ik super.    Zonder lippenstift ga ik het huis niet uit. Haha, nee, dat is aan mij niet besteed, we hebben helemaal geen make-up in huis. Ik ben ook geen modepopje, loop vaak in spijkerbroek en trui.  Mijn vrouw wil niets aan mij veranderen. Tja, misschien dat ze weet waar ik uithang. Ik moet vaak onverwacht weg, ben veel avonden niet thuis en volgens mij vind ze het heel erg belangrijk dat ik haar netjes vertel hoe mijn agenda in elkaar zit.  Als ik 80 ben … Hoop ik gezond te zijn, dat is het allerbelangrijkste, ik zie de laatste tijd een beetje te veel jonge mensen die dood gaan. Iemand van 45 of net 50, dat hoort niet. En wat Tiny Simon is overkomen, dat haar man [Martin Geurts] plots overlijdt: dan verandert je hele wereld in een paar seconden. Maar goed, als ik 80 ben hoop ik in Zuid-Frankrijk met een heel lieve hond aan mijn voeten een glaasje pastis te drinken.   Ik kom uit een politiek nest  Nee, helemaal niet. Mijn ouders zijn wel geïnteresseerd in politiek en er werd veel gediscussieerd over wat er in het dorp gebeurde, dat heeft bij de kinderen iets losgemaakt. Allebei zijn we erin beland, mijn broer was afdelingssecretaris van D66 hier in Maastricht, zijn voormalige vriend zit in de gemeenteraad. Ja, hij is ook homo. Ik was er laat mee, studeerde al in Maastricht, heb op mijn 21ste verteld dat ik een vriendin had. Mijn broer, die ouder is, was nog later. Mijn ouders vonden het moeilijk. ‘Moet je dat nu wel doen, wil je het echt’, vroegen ze. Maar ook: ‘Het is jouw leven, dus het is oké.’ Het was niet makkelijk voor ze, in zo’n dorp weet iedereen alles van elkaar. Homoseksualiteit, dat is in Twente en Vriezenveen, het dorp waar ik vandaan kom, echt een issue. Het is de uitloper van de bible belt. Toen mijn PvdA in het kabinet ging met de ChristenUnie vond ik dat kwalijk, ik ken ze uit Overijssel, Gelderland en hun standpunt over homo’s: daar moet je dus niet mee in een kabinet gaan. Op dat vlak is er in Nederland nog veel werk te verzetten, daar kan men zich beter druk over maken dan over de islam.    Ik heb spijt van … Pfoeh, ik heb niet zo gauw ergens spijt van, ja, dat ik harder had moeten werken op de middelbare school, daar deed ik meer aan volleybal en tennis dan aan mijn huiswerk. In de politiek ook geen spijt, ook niet hoe ik [burgemeester] Gerd Leers heb aangepakt, toen hij weg moest op basis van dat rapport over hem. Integendeel, daar stond toch echt in dat hij niet integer was geweest, dus misschien ben ik in mijn tekst nog te netjes geweest. In die periode werd ik nageroepen in de Brusselse Poort, of lagen er condoleancekaartjes thuis op de mat. Zoiets raakt me wel, zo’n dikke huid heb ik niet.   Kinderen? Weet ik nog niet, het moet in je leven passen, ik ben nu één avond per week thuis en ik wil niet dat mijn kind in de crèche opgroeit. Over een of anderhalf jaar maak ik een keuze, er is nog even tijd, ik ben nu 36. Ik heb het al geprobeerd, in mijn vorige relatie, maar kreeg toen twee keer een miskraam. Ik denk dat je lichaam het aangeeft als het te veel is. Ik weet wèl dat ik iets moet veranderen als als we een kind willen. Ik heb nu eigenlijk twee banen. Ja, het gaat om mij, Angelique is elf jaar ouder.   Ik ben serieel monogaam. Ja, ja, ja, ja. Volmondig dus, het monogame dan, dat seriële heb ik niet zo. Mijn vorige relatie duurde 12 jaar, ik ben niet van de vluggertjes. Je trouwt niet met elkaar om er van alles en nog wat naast te doen. Ik lijk op mijn honden, ben heel trouw. Daarom, nog even terug naar die vraag wat ik doe als ik 80 ben, dan is Angelique 91 en hoop ik met haar die pastis te drinken in Zuid-Frankrijk.

 

 

 

Wammes Bos

“Ik ben net zo trouw als mijn honden”
1273.jpg
Loraine Bodewes Fotografie

Voeg reactie toe

privacy link