“We zijn in de steek gelaten door de gemeente”

Nieuwe serie: op reportage in de buurten die klagen over studentenoverlast

18-05-2016

In verschillende Maastrichtse wijken groeit de onrust over het toenemend aantal studentenpanden en de overlast die daarmee gepaard zou gaan. De gemeente heeft het studentenbeleid jaren laten versloffen en werkt met haar nieuwe regels een “wildgroei” aan gesplitste panden – lees studentenhuizen -  in de hand, klaagden buurtbewoners tijdens de laatste openbare discussiebijeenkomsten over studentenhuisvesting. Observant neemt de komende weken een kijkje in de buurten en praat met bewoners en studenten. Vandaag: Limmel.

“Kijk”, zegt Jack Ummels die zijn leven lang, 59 jaar, al in Limmel woont. Hij wijst naar een oma die met haar kleinkind door een woud aan fietsen slalomt, allemaal ‘geparkeerd’ tegen de muur van het studentenhuis met blauw geschilderd houtwerk. We staan in de Populierweg, een straat in de oude dorpskern waar meer studenten wonen dan ‘Lummeleers’; ongeveer 55 procent van de woningen is een studentenhuis. Even voor alle duidelijkheid: Limmel heeft niets tegen studenten, maar zo moet het dus niet. Hoe dan wel? Het studentenhuis aan de overkant geeft het goede voorbeeld: alle fietsen staan in de betegelde voortuin, keurig in een rek. “Ik heb al een foto gemaakt”, roept de oma terwijl ze doorloopt. Grote kans dat die vanmiddag op de facebookpagina LimmelbyNight prijkt, een site in 2015 opgericht om overlast van “passerende of in Limmel bivakkerende studenten” te melden. “De verloedering van een pand begint met een scheef hangend gordijn”, concluderen Jack Ummels, Theo Dassen en Joke de Jong van Buurtraad Limmel als we verder de Populierweg af wandelen.

Toch maar even aanbellen. Het huis in blauw wordt bewoond door leden van Heerendispuut Traditioneel Blauw, beter bekend als Waldolala, onderdeel van Amphitryon, de studentenvereniging van de Hotelschool. Pieter Sijses, student facility management in Heerlen, is een van hen. Vriendelijk en beleefd loodst hij de verslaggever naar een studentenkamer die in zijn ogen nog enigszins toonbaar is. Tja, die fietsen op de stoep. Hij klinkt verontschuldigend: “We wonen hier met negen mensen. We hebben wel een inpandige stalling (sinds vorig jaar een vereiste voor iedere gesplitste woning, red.) maar dan moeten we via een donker gangpaadje en het tuinhek. Dat hek is op slot, niet iedereen heeft een sleutel. Het kost je zeker tien minuten extra om je fiets in de achtertuin te zetten. Daar zijn we te lui voor”, zegt hij. “Het hek blijft op slot, sinds we overal nieuwe sloten hebben, nu zeven maanden geleden, is er niet meer ingebroken.”

Badjas

Een paar honderd meter verder ligt café ‘t Kribke. De deuren zijn gesloten, er is een verbouwing gaande. Buurtraad Limmel weet er meer van: een dispuut van de Hotelschool gaat het uitbaten, erboven komen studentenkamers. Het pand ernaast is ook een studentenhuis, maar hier geen fietsen op de stoep. Een jongeman in witte badjas opent de voordeur als Observant rond een uur in de middag aanbelt. Kom binnen, zegt Ruben Tiggelman gastvrij. Hij is voorzitter van herendispuut De Gustibus Non Disputandum Est en student aan de Hotelschool. Aan de keukentafel, tussen oude bierglazen en ontbijtspul, wordt duidelijk dat de zes bewoners van Casa Rosso hun fiets net zo makkelijk in de tuin zetten. Hun toegangspoort is ruim genoeg.

Ze wonen graag in deze buurt, blijkt als even later de kleine keuken gevuld is met zes lange kerels, de helft in badjas, en een vrouwelijke logée die normaal in de binnenstad huist. “Het is een soort studentenwijk”, vindt Tiggelman. Al is het contrast tussen de bewoners groot, volgens Querijn de Vries. “Dit is een volksbuurt en wij zitten op een elitaire school.” Af en toe krijgen ze klachten, vooral over het geluid tijdens borrels en andere evenementen die ze in hun schuur achter in de tuin houden. Soms gaat dat van dik hout zaagt met planken, weet De Vries: “Niet iedereen is sociaal even vaardig. Sommigen gaan meteen schelden.” Maar vult Tiggelman aan: “Sinds een half jaar gaat het beter, krijgen we minder klachten. We praten buiten zachtjes, duwen briefjes in de bus van omwonenden als er een feestje op de planning staat, dat overigens nooit langer duurt dan 23.00 uur. Daarna gaan we naar de kroeg van onze vereniging. Als we vertrekken zetten we eigen mensen op de hoek van de straat om onze gasten tot stilte te manen.” Een van de andere heren vist een rood briefje van de vensterbank met een keurige aanhef - “Geachte buurtbewoners” –en tekstje, én een naam met telefoonnummer dat gebeld kan worden als er de betreffende avond toch iets mis zou gaan

Overlast

In de volledig gerenoveerde huiskamer van Joke de Jong, een Castricumse (Noord-Holland) die in 2000 in Limmel neerstreek, om de hoek van de Populierweg, gaan de koekjes rond. “De overlast valt inderdaad mee”, vertelt Theo Dassen, een Maastrichtenaar die opgroeide in het stadscentrum, om zich in 1987 in Limmel te vestigen. Hij trok jarenlang de kar van de Buurtraad. “We hebben hard gewerkt om die terug te dringen. Limmel heeft één voordeel: de Hotelschool ligt in onze buurt, de meeste studenten die hier wonen studeren daar. Het contact met de school is heel goed, al tijdens de Inkom praten we met eerstejaars hoe ze zich in onze buurt moeten gedragen. Verder is er LimmelByNight voor klachten, en zit de voorzitter van studentenvereniging Amphitryon in de Buurtraad.” De Jong, die studenten als buren heeft, en ook Ummels kunnen Dassens verhaal alleen maar bevestigen. Uiteraard is er wel eens wat, en zeker Lummeleers die bijvoorbeeld tegenover of in de buurt van een dispuutshuis wonen, ergeren zich op gezette tijden nog steeds groen en geel. Student Pieter Sijbes naderhand: “Als ze aan de deur komen omdat we al voor de derde dag op een rij een kampvuur hebben, dan luisteren we en gaat het vuur uit. We nemen klachten serieus. We wonen hier graag en willen geen ruzie met buurtbewoners.”

In de voet geschoten

Waarom dan al dat rumoer tijdens jongste discussiebijeenkomsten over het huisvestingsbeleid van studenten? Nogmaals: ze hebben helemaal niets tegen studenten, maar ze hebben wel iets tegen de scheefgroei in hun wijk: er komen steeds meer studenten, jonge gezinnen zijn een uitstervend ras, een middenklasse ontbreekt bijna helemaal, en er is een oververtegenwoordiging van laagopgeleiden. “We willen variatie”, benadrukt De Jong. Van de 156 koopwoningen die Limmel rijk is, waren er vorig jaar 53 omgeturnd tot studentenhuizen. Inmiddels, zo vertelt Dassen, is dat aantal gestegen tot zestig. “We zaten in 2015 al aan onze taks. Hier gold net als in Brusselsepoort de ‘nee tenzij’-regel: alleen onder bijzondere omstandigheden werd kamerverhuur oftewel woningsplitsing nog toegestaan. Wij waren beschermd tegen huisjesmelkers.” Dat veranderde halverwege vorig jaar: de gemeente Maastricht versoepelde de regels en sinds de zomer geldt voor de hele stad de ‘ja, mits’-regel. Niet in de laatste plaats om de vele illegaal gesplitste woningen te legaliseren waardoor ze te controleren zijn op bijvoorbeeld brandveiligheid. “Wij zijn in de steek gelaten door de gemeente. Terwijl wij de gemeente een paar jaar geleden op die illegale studentenhuizen wezen, ze hadden op het stadhuis namelijk geen idee. Wij waren de aanjager voor nieuw beleid, maar hebben onszelf daarmee in de voet geschoten. Het regent nieuwe aanvragen voor woningsplitsing, ook in Limmel.” Tenminste twee huizen die op de nominatie staan voor splitsing - een is een oud drugspand volgens de poster op de ruit – liggen aan de Populierweg.

Zwarte piet

De zwarte piet? Die gaat naar de gemeente. De oplossing? Die ligt eerst en vooral bij de gemeente vindt de Buurtraad. De ‘nee, tenzij’-regel moet in ere worden hersteld. Tegelijkertijd moet de verantwoordelijke wethouder Gerdo van Grootheest zorgen voor handhaving van de regels. Ummels en Dassen: “Pak huiseigenaren aan, zorg dat ze hun verantwoordelijkheid nemen en de boel niet laten verpauperen en verloederen.”

En bouw die beloofde koophuizen zodat jonge gezinnen zich in Limmel kunnen vestigen. Dassen: “Onze jeugd vertrekt, mijn zoon woont in België maar hij komt op zijn knieën terug als er huisvesting is.” Ummels, Dassen en De Jong: “Er is een kleine veertig miljoen in de ‘krachtwijken’ Limmel en Nazareth geïnvesteerd: de verbinding tussen die twee is verbeterd, een nieuwe school is in aanbouw, er is een mooi park aangelegd, nieuwe volkstuintjes, en de bekabeling ligt nu onder de grond. Maak het nu af en bouw koopwoningen, huurappartementen in het duurdere segment en seniorenflats. Dan krijgen we weer evenwicht in onze wijk en worden we het krachtige Limmel van vroeger dat prima voor zichzelf kon zorgen.”

En met de studenten loopt het dan ook wel los.

“We zijn in de steek gelaten door de gemeente”
Jack Ummels, Joke de Jong en Theo Dassen wandelen door de Populierweg in Limmel
Auteur: Riki Janssen
Loraine Bodewes
Categoriëen: nieuws_boven
Tags: gemeente,student&stad,buurten

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.