Dorpsbestuur

Medewerkerscolumn

26-09-2018

Een van mijn guilty pleasures is het tv-programma Ik vertrek. Het is in zoveel opzichten bevredigend om naar te kijken. Ik geniet intens van het feit dat ik niet in zes maanden tijd een krot tot B&B hoef om te bouwen, terwijl luie en onbetrouwbare aannemers me een poot uitdraaien. Fijn ook dat ik geen B&B hoef te runnen. En als je ziet hoe sommige mensen zonder enige kennis van land, cultuur en taal in den verre een zaak gaan beginnen, voel je jezelf een echte wereldreiziger: gniffelend kijken we toe hoe ze vergeefs proberen zich verstaanbaar te maken; dat zouden wij veel beter doen natuurlijk.

Mijn excuus voor dit leedvermaak is dat het programma voor een onderzoeker van lokaal bestuur eigenlijk werk is. Ter plaatse moeten de ondernemende landgenoten immers in de slag met de lokale bureaucratie voor toestemming om een B&B of camping te openen en voor vergunningen voor de verbouwing. De burgemeester is in veel landen de man of vrouw om aan jouw kant te krijgen: daar moet een enorme hoeveelheid vleierij en soms zelfs giften aan te pas komen, iets dat hier in Nederland gelukkig toch anders gaat, ondanks al ons gemopper op de politiek in ons land.

Maar het mooiste verhaal in dat verband hoorde ik van vrienden. Dorpsbestuur in een notendop: hun buurman wilde met zijn gezin ook naar Frankrijk emigreren, om een camping te openen. Zijn aanvraag daarvoor werd door de burgemeester zonder duidelijke reden en ondanks bezorging van enkele mooie flessen cognac resoluut afgewezen, een grote domper natuurlijk. Met enige moeite kwam hij erachter hoe het zat: in het naburige dorp was al een camping, ook nog gerund door een achterneef van de burgemeester, dus concurrentie was ongewenst.

Maar deze Nederlander was niet voor één gat te vangen: wat kon hij de burgemeester bieden om hem te overtuigen? Die bleek graag een rotonde bij de entree van het dorp te willen. Kwam dat even mooi uit: de buurman was aannemer. En zo geschiedde: de burgemeester had voor zijn dorp een rotonde geregeld, over de achterneef werd nooit meer gesproken en de Nederlandse camping was een feit. Iedereen blij.

Klaartje Peters, bijzonder hoogleraar lokaal en regionaal bestuur bij Fasos

Dorpsbestuur
Klaartjevooropsite
Auteur: Redactie
Tags: klaartje

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.