Solidariteit

29-09-2020

Het College van Bestuur heeft deze zomer fier verklaard dat de Universiteit Maastricht solidair is met de zwarte gemeenschap in de VS, met de ‘People of Colour’ over de hele wereld én met de ‘People of Colour’ in Nederland, Maastricht en onze eigen universitaire gemeenschap. Ik heb me zelden als lid van de universitaire gemeenschap zo ongemakkelijk gevoeld als bij deze verklaring.

Je ziet het voor je: dat het eerste lid van het CvB zegt: we moeten wat doen, we kunnen niet langer achterover zitten, we moeten onze positie duidelijk maken, er mag geen enkele twijfel bestaan over hoe wij denken over het geweld tegen de zwarte gemeenschap in de VS.

O, wat een ontzettend goed idee, zegt het tweede lid, maar is dit niet een groter probleem dan dat van de VS alleen, moeten we niet gewoon de hele wereld erbij betrekken? Waarop het eerste lid zegt: waarom niet, en laten we dan juist onze eigen zwarte gemeenschap niet vergeten, in ons land, onze stad en – we moeten de hand ook in eigen boezem durven steken - in onze eigen instelling.

Goed punt, zegt het tweede lid, laten we ons trouwens ook niet beperken tot de zwarte gemeenschap, hoe acuut de situatie in de VS op dit moment ook is. Helemaal mee eens, zegt het eerste lid, in de VS spreken ze nu over ‘People of Colour’ en reken erop dat ze juist daar over de correcte terminologie goed hebben nagedacht. Waarom nemen we dat niet over?

Waarop het derde lid - altijd net iets kritischer dan de anderen - voorzichtig oppert: maar waar moeten we dan precies aan denken als we zeggen dat we solidair zijn? Wat gaan we dan precies doen? We moeten dan ook wat doen, toch? Al zie ik ook wel in dat dat nogal een klus is, als we solidair willen zijn met alle niet-witte mensen in de wereld.

Het eerste lid raakt plotseling geïrriteerd: White silence is violence, collega, nooit van gehoord? Ik krijg het elke dag van studenten te horen. Weet je hoe bar weinig niet-wit onze universitaire gemeenschap is? We moeten de UM beschermen, dat is onze eerste taak en daarom mogen we niet zwijgen.

Jan de Roder, universitair docent literatuur en kunst

Solidariteit
Jan de Roder