Brave New UM World

01-12-2020

Het begint erop te lijken dat de UM zo langzamerhand toch echt de buik vol heeft van racisme, respectloos gedrag, vrouwonvriendelijkheid, afkeer van transpersonen, agressie, intolerantie, enfin, noem maar op. Maar al te begrijpelijk: de universiteit loopt immers vol met mensen van allerlei kleur, uit allerlei sociaaleconomische milieus en al mag de UM trots zijn op een stevige vertegenwoordiging onder medewerkers en studenten van de LHBTQ-gemeenschap, de vele problemen die dit mee zich meebrengt moeten toch echt onder ogen worden gezien.

De oprichting van het Diversity & Inclusivity Office was net op tijd, misschien zelfs aan de late kant, want voor het handjevol mensen dat beleid moet ontwikkelen om de problemen het hoofd te bieden is het nu al dweilen met de kraan open. En toch zijn er positieve ontwikkelingen te melden.

Medewerkers en studenten die op de website van het Office in het zonnetje worden gezet omdat ze een mens van kleur zijn, voelen zich niet hoogst ongemakkelijk, nee, ze willen graag een voorbeeld zijn voor andere mensen van kleur. Medewerkers en studenten die weleens willen weten wat het betekent om een mens van kleur te zijn en dat natuurlijk altijd al hadden moeten willen weten, worden op de website bediend met leestips, zoals The Nickel Boys van Colson Whitehead.

Dat de roman zich in Florida afspeelt is niet relevant want racisme is overal precies hetzelfde. Bovendien is de boodschap universeel: we moeten leren, nou ja, wij, niet wij natuurlijk, maar de mensen van kleur, zij zijn het die moeten leren om “met waardigheid door de straten te lopen en met een gevoel van er-te-mogen-zijn”.

Het Office gaat die mensen daarbij helpen. Maar het indrukwekkendst is toch wel het binnenloodsen van kinderen uit kansarme milieus, laten we die vooral niet vergeten, die overigens nu kinderen-van-ouders-die-zelf-geen-universiteit-hebben-gehad worden genoemd, dat klinkt al meteen veel minder kansarm. Al decennia is de doorloop van deze kinderen naar hoger onderwijs gestagneerd, het lijkt er zelfs nog beroerder op te worden, maar niet bij de UM.

O ja, omdat het Office al zoveel op zijn bordje heeft, zorgt het College van Bestuur voor de bevoorrechte en, het moet gezegd, door en door verwende witte student. Voor hen wordt door de UM de ene na de andere HBO 2.0-opleiding uit de grond gestampt. Vooral lekker praktijkgericht en daardoor zo goed aansluitend bij het echte leven. De universiteit is in de eerste plaats een universiteit, maar een beetje meebuigen met de wensen van ook deze groep, daar is toch niets mis mee?

Jan de Roder, universitair docent literatuur en kunst

Brave New UM World
Jan de Roder