Een jaar van eenzaamheid en saamhorigheid

AKO-student Vera Schriebl over een bewogen 2020

10-12-2020

​Vera Schriebl (26), masterstudent ‘Arts-Klinisch Onderzoeker’, meldde zich als coassistent aan om tijdens de coronacrisis te helpen in het ziekenhuis. Ze leerde het afgelopen jaar veel over het artsenvak, maar ook over zichzelf. Haar 2020 in een notendop: schuldgevoel, eenzaamheid, praktijkervaring en dankbaarheid.

Maart 2020. Schriebl gaat deze vrijdag een nachtje naar haar ouders in Brunssum. Ze ziet hen veel minder dan gewoonlijk. Ze zit midden in haar coschappen, is dus veel in het ziekenhuis en neemt het zekere voor het onzekere. Ze is zelf niet bang voor het virus, maar ze wil niemand besmetten.

Op zondagavond, als ze op bezoek is bij een vriend krijgt Schriebl hoofdpijn en heeft ze het warm. Ze was niet ongerust; ze hadden de open haard aan gehad en er was iets misgegaan. Toch meldt ze zich af voor de eerste week vrijwilligerswerk in het ziekenhuis. “Die maandagavond proefde ik niet meer goed. Dinsdag helemaal niets meer. Destijds was er nog discussie over of dat wel of niet een symptoom was van corona en ik had geen verkoudheidklachten en koorts. Testen hoefde niet van het ziekenhuis.”

Op donderdag krijgt ze bericht van haar vader, 59 jaar. Hij is goed ziek. “Ik had hem nog nooit zo gezien. Hij hoestte, had een verhoogde lichaamstemperatuur, had geen eetlust en was vooral heel erg vermoeid. Dagen spendeerde hij alleen in bed. Soms leek het even goed te gaan, maar de dag daarna was het weer anders. Je wist nooit wanneer het nu echt beter ging.”

Schriebl luisterde regelmatig naar de longen, maar hoorde niets raars. Hij knapte na drie weken op. “Ik voelde me heel erg schuldig, maar troostte mezelf met de gedachte dat hij geen medische voorgeschiedenis en benauwdheidsklachten had. Mijn moeder heeft nergens last van gehad, terwijl ze in hetzelfde bed hebben geslapen. Het is een raar virus.”

Een onzekere tijd

Schriebl was net klaar in Helmond met het coschap ‘Moeder en Kind’ toen op 15 maart de eerste coronamaatregelen werden ingevoerd. De week daarna zou ze bij ‘Keel Neus en Oor’ beginnen in Maastricht. Dat ging niet door: om materialen te besparen en omdat de reguliere zorg afgeschaald werd moesten alle coassistenten vertrekken. Schriebl ging van een vijftigurige werkweek in Helmond naar nul. “Dan val je in een gat. Ineens had ik zeeën van tijd.” Die vulde ze deels met haar bijbaan als data-analist in het Zuyderland ziekenhuis. Maar verder was er veel tijd om na te denken. Wanneer zouden ze weer beginnen? Hoe verder? En gaat het studievertraging opleveren?

En toen, eind maart, landde er ineens een oproep in de digitale brievenbus van alle coassistenten. Het MUMC zocht vrijwilligers. “Natuurlijk ga ik helpen”, dacht Schriebl direct. Ze ging twee tot drie dagen per week aan de slag. Hoofdzakelijk als medical scribe: “Ik noteerde patiëntgegevens. Als mensen met corona werden opgenomen beschreef ik hun voorgeschiedenis, welke medicatie ze gebruiken en hun klachten. Ook hielden we dagelijks bij wat de artsen met de patiënten bespraken. Voor de artsen was dit een enorme werkdrukverlichting.”

Een mooie ervaring, zegt Schriebl. Ze leerde niet alleen veel over het vak; ook over zichzelf. “Hoe reageer je in crisissituaties? Dat weet je van tevoren niet. Ik heb er vertrouwen in dat het goed komt als ik volgend jaar zelf arts ben. Ik denk dat de coassistenten die het niet hebben gedaan wel iets hebben gemist.”

Eenzaamheid

Ze zag het als coassistent niet met eigen ogen, maar ze hoorde “in de wandelgangen” wel hoe nijpend de situatie was. “Binnen drie uur gingen patiënten van ‘aanspreekbaar’ naar ‘overleden’.” Een gespannen, enge stemming zou je verwachten. Maar wat Schriebl vooral is bijgebleven is een groot saamhorigheidsgevoel.

Dat gevoel verdween als sneeuw voor de zon als ze na een werkdag thuis kwam. De eenzaamheid – vooral tijdens de eerste golf – vormt voor haar het dieptepunt van 2020. Dagenlang alleen in haar studio: vreselijk vond ze het. “Rustig netflixen of televisie kijken? Heb ik geen geduld voor. De muren kwamen soms bijna letterlijk op me af.” Ze hield haar hart daarom vast toen de tweede golf begon. “Niet weer alleen thuis. Ik had een vriendin in Maastricht die ik regelmatig zag. Verder zag ik niemand buiten het werk. Het had veel gescheeld als ik deze tijd met een vriend had kunnen delen. Ik heb dat wel gemist. Ook al zeggen vriendinnen dat ze hun vriend soms liever kwijt dan rijk zijn als ze dagen achter elkaar samen thuis zijn, haha.”

Tegelijk voelde Schriebl dat ze er niet alleen voor stond en dat is voor haar een van de positieve dingen uit 2020. “Het is cliché, maar ik ben mijn vrienden en familie veel meer gaan waarderen en dat spreek ik ook vaker uit. Dat ik het fijn vind dat ze er zijn en dat ik ze waardeer. Bijvoorbeeld de wandelingetjes die ik met mijn goeie vriendin heb gemaakt. Dat vond ik superfijn. En ik heb nog nooit zo veel van Maastricht gezien als het afgelopen jaar.”

Heupen, enkels, knieën en voeten

Halverwege juni zijn de coschappen hervat. Tot dusverre heeft de pandemie zes weken studievertraging opgeleverd. “Ik ben nu bezig met mijn wetenschapsstage en daarna moet ik nog twee coschappen lopen en de laatste grote stage voor mijn afstuderen.” Als alles nu gewoon door kan gaan is ze begin augustus klaar. Corona heeft geen effect gehad op haar keuze voor een specialisatie. Als orthopedisch chirurg wil ze gaan sleutelen aan heupen, enkels, knieën en voeten. “O en de wervelkolom, die vind ik ook leuk.”

Kerstinterviews Observant

Dit is een interview van de kerstspecial van Observant waarin wij medewerkers en een student vragen terug te blikken op 2020. Voor velen was het een bewogen jaar.

Andere artikelen die in deze reeks verschenen: HR-adviseur Pierre SchröderCvB-vicevoorzitter Nick Bos, arts en onderzoeker Chahinda Ghossein, Mark Vluggen, onderwijsdirecteur bachelors SBE, en officier van justitie in de zaak Nicky Verstappen en docent aan de UM, Dave Mattheijs.

Op woensdag 16 december zijn de zes interviews ook te lezen in een speciale digitale kerstObservant. Te vinden als PDF op deze site.

Een jaar van eenzaamheid en saamhorigheid
VERA.DSCF8865