“Iedereen luistert naar papa, niet omdat we bang voor hem zijn, maar uit respect”

Lichting 2020-2021, deel 2: Eerstejaars GW Hadeel Khawatmy wil toch nu al overstappen naar geneeskunde

12-01-2021

Het interview is bijna ten einde als eerstejaars gezondheidswetenschappen Hadeel (spreek uit als Adele op zijn Engels) Khawatmy zich laat ontvallen dat ze zeven (!) dagen per week studeert. “Ik slaap acht uur, ik zie mijn familie als we aan tafel gaan en de rest van de tijd besteed ik aan mijn studie.” Ook ‘s avonds, ook in het weekend.

Voor sporten, spelletjes of tv heeft ze geen tijd. Is haar studie dan zo zwaar? Nou, nee, Maar naast haar eerste jaar aan de Universiteit Maastricht bereidt ze zich voor op het vwo-staatsexamen in de vakken wiskunde, natuurkunde, biologie en scheikunde, het theorie-examen voor het rijbewijs, én de toelatingstest voor geneeskunde in Utrecht.

Verbazing

Het zoomgesprek valt heel even stil. Aan Maastrichtse kant is er verbazing. “Je ging toch eerst de bachelor GW halen ter voorbereiding op de Maastrichtse opleiding Arts-Klinisch Onderzoeker (AKO)? Zo zou je toch je droom, arts worden, waarmaken?” In Schijndel - ze bivakkeert sinds de laatste lockdown bij haar ouders - op de slaapkamer die ze deelt met haar jongere zusje, kijkt Hadeel rustig de camera in: inderdaad, de plannen zijn veranderd.

Geen toegang

Hadeel, die in 2017 vanuit Syrië als vluchteling in het kader van gezinshereniging naar Nederland kwam, had zich al in 2019 voor geneeskunde bij de VU aangemeld. Dit nadat ze in acht maanden Nederlands had geleerd en in één jaar alle certificaten voor vwo 4, 5 en 6 haalde. Haar Syrische middelbareschooldiploma gaf namelijk geen toegang tot een Nederlandse universiteit.

Aan de VU komt ze niet door de eerste selectieronde. Haar cv voldoet niet, krijgt ze te horen. Blijkbaar tellen de stage die ze als middelbare scholier in het ziekenhuis van Aleppo liep (haar moeder was daar verpleegster), en het feit dat ze al met de artsenopleiding in Syrië was begonnen, niet mee.

Plan B

“Ik bedacht een plan B. Ik ga vrijwilligerswerk doen in een bejaardenhuis en mijn EHBO-diploma halen.” Zo gezegd, zo gedaan. Maar in het voorjaar van 2020 wijst de VU haar opnieuw af. Om dezelfde reden. Uiteindelijk kiest Hadeel voor GW in Maastricht, dat zou stap één zijn op weg naar die droom die ze al had als klein kind. “Ik geef niet op. Al duurt het vijftien jaar voor ik mijn artsendiploma heb. Ik leef om dokter te worden”, zei ze afgelopen september in Observant.

Nu, begin januari dus zo’n vier maanden verder, verschijnt er een glimlach. Ja, dat was de bedoeling in september, vertelt Hadeel, maar ze wil liever niet nog 2,5 jaar wachten voor ze aan geneeskunde kan beginnen.

Niet in de laatste plaats omdat ze weinig heeft met de beleidskant van haar studie GW; die kwam in het tweede blok erg naar voren. “Het eerste blok was een algemene inleiding, dat was niet erg moeilijk, maar ik moest wennen aan alles. Ik heb een voldoende gehaald, maar ik ga dat vak herkansen. Waarom? Ik weet nu beter hoe ik moet studeren, ik moet meer notities maken, samenvattingen van boeken, en meer informatie vragen aan de onderwijsgroep. Soms begrijp ik mijn medestudenten niet goed, iedereen komt uit een ander deel van Nederland en heeft dus een ander dialect. En ik weet nu hoe de tentamens gaan, dat alles maakt veel uit. Als je een tweede kans krijgt en je kunt je cijfer verbeteren, dan doe je dat.”

Zo saai

Het tweede blok ging voornamelijk over beleid en “dat was zó saai. Bovendien was alles online. In het eerste blok hebben we elkaar als groep nog drie keer op de campus gezien, konden we op 1,5 meter kennismaken, beetje praten, dat was echt heel leuk. Maar tijdens het tweede blok ging alles via zoom. Ik ging wel naar de campus, naar de bibliotheek, je wilt toch voelen dat je aan een universiteit studeert. Maar vrienden maken kan niet. Er is een studiegenoot met wie ik tot de lockdown samen studeerde, dat zou een vriendschap kunnen worden als we elkaar vaker zien. En verder heb ik mijn huisgenootjes, met hen heb ik, ook nu we thuis zitten, bijna iedere dag contact.”

Ze heeft de uitslag van het tweede blok nog niet binnen, maar verwacht dat ze het gehaald heeft. Maar is het cijfer te laag, dan zal ze ook dit vak herkansen.

Utrecht

En toen sprak ze een vriendin die ze nog uit Syrië kent. “Zij studeert geneeskunde in Utrecht. Zij vertelde dat als ik het Utrechtse toelatingsexamen met een negen of hoger haal, ik meteen word toegelaten. De studiestof, onder andere anatomie, heb ik allemaal al in Syrië gehad. De boeken zijn in het Engels, ik ken alle termen al.” Op 20 februari is het zover.

Maar waarom dan nog die vwo-vakken? “Die heb ik al gehaald in het voorjaar van 2019 maar ik had toen weinig tijd en ik wil mijn score verbeteren.” Ze haalde voor drie vakken een acht en voor scheikunde een zeven. “Die cijfers tellen ook mee bij de toelating, ik kan ze makkelijk ophalen, denk ik.” Maar wat als er straks vooral geloot gaat worden? “Daar durf ik niet op te gokken, als ik die negen haal ben ik verzekerd van een plaats.”

Maastricht

Waarom probeert ze het niet in Maastricht? “Ik heb hier minder kans, hier tellen ook mijn GW-vakken mee. En Utrecht is dichter bij huis, dat is financieel ook makkelijker, dan kan ik thuis blijven wonen.” In Schijndel woont ze met haar ouders, haar zusje en twee broertjes. Het huis is vol, grinnikt ze, maar ze kan er toch goed studeren. “Ik zeg tegen papa dat ik moet studeren en hij zegt tegen mijn broertjes en zusje dat ze stil moeten zijn. Iedereen luistert naar papa, niet omdat we bang voor hem zijn, maar uit respect, dat is voor ons heel normaal.” 

Het doel

Nee, het leven is niet zo leuk als je zo hard moet werken, concludeert Hadeel. “Maar”, er verschijnt een brede glimlach, “als ik mijn doel bereik en word toegelaten, is het straks wel leuk. Dan weet ik zeker dat ik arts word.”

Wat als Utrecht niet lukt? “Dan ga ik door met GW. Het zal helemaal niet zo leuk zijn, maar ik ga niet stoppen, dat kan niet.”

Eerstejaars 2020

Wie zijn de nieuwe eerstejaars van de Universiteit Maastricht? Wat zijn hun dromen, hun plannen en verwachtingen? En hoe vergaat het hen dit jaar? Observant volgt dit academisch jaar zes nieuwelingen. Wij zullen hen een aantal keer interviewen, de eerste keer was in het begin van het najaar, nu in de winter en als laatste in mei/juni.

“Iedereen luistert naar papa, niet omdat we bang voor hem zijn, maar uit respect”
Hadeel2