“Ik ben nog niet volledig ingewerkt, maar niet vanwege corona”

De tweede golf: Nanny Bakker

22-02-2021

Na 35 jaar secretaresse te zijn geweest vond Nanny Bakker het tijd voor verandering. Ze switchte binnen de universiteitsbibliotheek van baan maar moet nu thuis het ‘kantoor’ delen met haar man. Want tja, corona. “Ik heb de neiging om me met zijn telefoongesprekken te bemoeien.”

Nanny Bakker: “Ik dacht, ik ben nu 55. Als ik nog iets anders wil doen, dan moet het nu. Coronacrisis of niet.” Middenin een pandemie van baan wisselen; is dat niet moeilijk? Valt mee, zegt Bakker. “Ik ben nog niet volledig ingewerkt, maar dat is normaal als je pas vier maanden bezig bent. Dat komt niet door corona. Maar snel even iets vragen aan een collega is door de lockdown lastig. Je mist wat je normaal oppikt in de ‘wandelgangen’.” Bij haar vorige baan was ze jarenlang de spil in het bedrijf. “Ik moest eraan wennen dat ik niet langer alles weet. Soms vind ik het moeilijk dat ik niet meer van alles op de hoogte ben.” Inmiddels vindt ze het “eigenlijk ook wel lekker”.

Bloed
In haar nieuwe functie als medewerker safety and security – “of de niet-sexy naam ‘medewerker interne dienst’” – is ze verantwoordelijk voor de inhuur van de beveiliging in de avonden en weekenden. Daarnaast zorgt ze ervoor dat er op alle vijf de UB-locaties genoeg bhv’ers (bedrijfshulpverleners) zijn. Bij brand of een andere calamiteit leiden zij de mensen zo snel mogelijk uit het gebouw en bij een ongeval verlenen de bhv’ers eerste hulp. Ze heeft de cursus pas met succes afgerond, maar hoopt van harte dat er geen ongevallen gebeuren als ze zelf bhv-dienst heeft. “Ik ben bang voor bloed. Ik kan makkelijk naar een openhartoperatie kijken op tv, maar als ik het in het echt zie word ik week in de knieën. Als er vroeger iets was met de kinderen, riep ik mijn man.”

Bakker heeft haar kantoortje opgezet in de woonkamer. Met een bureaustoel, toetsenbord en beeldscherm van de UB is ze “van alle gemakken voorzien”. Ze deelt haar ‘kantoor’ met haar man, die quizmaster en bordspellenontwerper is. “Daar moest ik even aan wennen. Ik heb de neiging om me te bemoeien met zijn telefoongesprekken bijvoorbeeld.”

Twee keer negatief
De kinderen zijn alle drie het huis uit. Als ze op bezoek komen wordt er gewoon omhelst. “Thuis letten we niet heel erg op”, biecht Bakker op. “We vragen ze zo voorzichtig mogelijk te zijn. Het sociale leven van mijn man en mij is minimaal. Af en toe wandelen we met vrienden. Dat is het zo’n beetje. Ik hoop dat zij dat ook doen.” Maar hoe realistisch is dat laatste? Ze twijfelt: “Onze oudste is gymleraar op een basisschool in Maastricht en hij is wel naar het werk geweest. Met de Britse variant moeten we misschien voorzichtiger worden.” De familie is tot dusverre nog coronavrij. “Wel ben ik al twee keer getest. De eerste keer viel het reuze mee. De tweede was het vervelender. Het ligt er denk ik aan wie het doet.”

Badmat
In de avonden, weekenden en op haar vrije woensdag haakt Bakker: een oude hobby die ze door corona weer heeft opgepakt. “Ik kom uit een creatieve familie. Bij ons werd vroeger veel geknutseld, genaaid, gehaakt, gebreid en gepunnikt.” Wat ze zoal maakt? “In de kersttijd versieringen voor in de boom of op kerstkaarten, verder een trui voor mezelf en ik heb van oude dekbedovertrekken een badmat gemaakt. Het is best verslavend.”

“Sjokken”
Normaal gesproken fietst Bakker dagelijks vanuit Margraten naar het werk. Door de crisis is ze daar nu nog maar twee keer per week voor de baliedienst bij het computerlandschap in Randwyck. Door het gebrek aan beweging spelen haar oude rugklachten weer op. “In het begin van de crisis zat ik zo ongeveer acht uur achter elkaar te werken. Elke paar uur bewegen is belangrijk om mijn rug soepel te houden. Ik heb mezelf gedwongen om twee keer per dag een half uurtje te wandelen. Daarnaast loop ik af en toe naar de keuken een verdieping lager om een kop thee te maken. Op het werk loop je normaal ook een stukje voor een praatje of een kopje thee.” Er wordt veel gewandeld dus, maar Bakker doet ook dagelijks rugoefeningen met gewichtjes en ze is aan het joggen geslagen. Of “sjokken”, zoals ze zelf zegt. Belangrijk om rugklachten te voorkomen en goed om “het hart aan het pompen te krijgen”.

Zes dagen kerst
Het hoogtepunt van afgelopen jaar was tegen alle verwachtingen in de kerst, zegt Bakker. “Normaal komen we met de hele familie bij elkaar om te eten en spelletjes te spelen. Dat wilden we tegen de regels in dit jaar weer doen, maar onze kinderen vonden het beter van niet. Mijn oudste zus en zwager zijn 65-plussers en dat is toch gevaarlijk.” Ze besloten om het feest in stukjes op te knippen. Het resultaat: kerst duurde zes dagen. “Fantastisch. Aan een grote tafel met de hele familie schreeuwt iedereen door elkaar. In kleine groepjes voer je heel andere gesprekken.” Zo sprak ze met haar dochter, zus en zwager over het nieuwe boek van René Diekstra: ‘In gesprek met je ouders’. “Daarin staan 71 vragen om je ouders te interviewen. Vragen als ‘Hoe vierden jullie verjaardagen?’ of vragen over de oorlog. Daar hebben we heel uitgebreid over gesproken. Zo leerde ik bijvoorbeeld dat mijn zwager totaal geen leuke jeugd heeft gehad. Nooit geweten. Daar heb je het aan een volle tafel niet over.”

“Ik ben nog niet volledig ingewerkt, maar niet vanwege corona”
Tweede Golf
Nanny.JPG