“Soms voel ik me schuldig dat ik zo’n goed jaar heb gehad”

Lichting 2020-2021, deel 3: eerstejaars Global Studies Meghan Callender

22-06-2021

Waar is de gitaar? In januari vertelde de Amerikaanse Meghan Callender over haar nieuwe hobby: gitaar spelen en zingen. “Ik ga het gewoon proberen”, zei ze toen vol zelfvertrouwen. Het eerste liedje dat ze onder de knie probeerde te krijgen was Shallow van Lady Gaga. De waarschuwing was gegeven: de redactie verwacht een optreden. Nu ze eraan wordt herinnerd, moet ze lachen: “Die gitaar, Lady Gaga, ja, dat is wel gelukt, en nog een paar countryliedjes”, maar inmiddels is haar hobby wat op de achtergrond geraakt, geeft ze toe.

Maar weg is de gitaar niet. Die heeft zelfs een verhuizing meegemaakt afgelopen winter, van een studentenhuis in Brusselsepoort naar een tweepersoons appartement achter het station. “Het is gezellig in zo’n studentenhuis, maar ook erg druk. Ik was er wel klaar mee dat iedereen gebruik maakt van dezelfde keuken en badkamer, had behoefte aan meer ruimte voor mijzelf. Nu deel ik een appartement met een goede vriendin. Heerlijk.” 

B2-niveau Nederlands

Pratend over het afgelopen coronajaar, over studenten met psychische problemen, die zich eenzaam voelen, geeft Callender toe: “Soms voel ik me schuldig dat ik zo’n goed jaar heb gehad.” Nieuwe vrienden, “die voelen als familie”. Mooie studieresultaten, en belangrijker nog: plezier in het studeren. B2-niveau Nederlands gehaald (en dat terwijl het interview voor 99 procent in het Engels wordt gevoerd, “waarschijnlijk omdat we ooit in het Engels zijn begonnen”, vermoedt Callender).

“Het gaat goed met mijn Nederlands”, begint ze vloeiend. “Ik heb er voorheen niet zoveel mee gedaan, maar sinds ik bij Noon werk, spreek ik het steeds vaker.” Noon is een restaurant bij de Griend. “In de Verenigde Staten heb ik ook in de horeca gewerkt. Ik houd van de sfeer, mensen ontmoeten.” Als niet-EU-student heeft Callender een werkvergunning voor 16 uur per week, “dat is de max, maar het is fijn om inkomen te hebben”.

Nou ja, het was fijn. Vorige week zag Callender een stoeprand over het hoofd, viel en bezeerde haar enkel. Lopen gaat lastig. Over vier weken gaat ze naar haar ouders in Amerika, “daar blijf ik tot augustus. Ik heb hen al zo lang niet gezien. Kerst was de laatste keer”.

Een agenda

Hoe kijken haar ouders nu naar hun dochter? Benoemen ze grote of kleine veranderingen die hen het afgelopen jaar zijn opgevallen? Het blijft even stil. “Ik denk dat ze vooral blij zijn dat ik een baantje heb gevonden”, lacht ze. “Ze hoeven niet meer alles te betalen.” Dan, serieuzer: “We hebben bijna dagelijks contact, meestal korte berichtjes, dan vallen veranderingen misschien niet zo snel op.”

Zelf staat ze versteld van de manier waarop ze zoveel dingen in haar leven heeft leren te combineren – “ik heb zelfs een agenda!”: studie, werken, roeien bij Saurus (nu even niet vanwege de enkel), de liefde. Met enige regelmaat reist ze naar Groningen waar haar vriend woont. “Het is niet ideaal, maar ja, het is zoals het is.”

Philia

Wat absoluut niet mag ontbreken in het rijtje, het hoogtepunt van het jaar: vrouwendispuut Philia dat ze samen met twee studiegenoten en vriendinnen heeft opgericht. “Philia staat voor liefde, vriendschap en genegenheid.” Zelf waren de dames ervan overtuigd dat Philia het eerste internationale vrouwendispuut zou zijn in Maastricht, “maar onlangs kwamen we erachter dat er al iets is: Odysseus voor heren en Kalypso voor vrouwen. We hadden er nog nooit van gehoord.”

Als lid van Saurus merkte Callender vrij snel dat ze aanliep tegen de voertaal binnen de studentenroeivereniging. “Alle e-mails zijn bijvoorbeeld in het Nederlands. Begrijpelijk, omdat de meerderheid Nederlander is, en voor mij is de taal geen probleem, ik kan het lezen, maar voor veel andere internationale studenten is het een hobbel. Je voelt je toch niet heel erg welkom.” Het gaf stof tot nadenken, “vooral als je bedenkt dat de helft van de studenten in Maastricht uit het buitenland komt.”

Tijdens de Inkom willen ze gaan werven; ze zitten nu vooral nog in de ‘opbouwfase’. “We houden van feestjes, maar we willen meer dan dat. Sporten bijvoorbeeld, daar houden we van. We hebben plannen voor mountainbiketochten en een wandeling op de Pietersberg.” Maar ook stedentrips en bezoekjes aan het Noordzeestrand staan op de kalender, “mét een beach cleanup, zodat we ook iets maatschappelijks doen”.

Control issue

Maar waarom is er geen gemixt dispuut, dus voor vrouwen én mannen, uitgerold? “We hebben erover nagedacht, maar onze program director, die ons enorm heeft geholpen, adviseerde het bij een vrouwendispuut te laten. Het geeft ons eigenlijk ook wel de mogelijkheid om in te zetten op female empowerment.”
Callender heeft de voorzittersrol op zich genomen, “dat ging heel natuurlijk. Ik ga vaak in de regelmodus, verdeel de taken. Dat doe ik ook bij projecten voor Global Studies. Misschien is het een control issue, dat ik alles in goede banen wil leiden, maar het pakt goed uit en wordt geaccepteerd door anderen.”

Dat rector Rianne Letschert de patrones is van Philia– “ze was heel enthousiast over ons idee” – vindt Callender een grote eer. Daarmee is Letschert, hoewel geen actief lid natuurlijk, als een van de eersten “part of the sisterhood”.

 

De eerstejaars van 2020

Wie zijn de nieuwe eerstejaars van de Universiteit Maastricht? Wat zijn hun dromen, hun plannen en verwachtingen? En hoe vergaat het hen dit jaar? Observant volgt dit academisch jaar zes nieuwelingen. Wij zullen hen een aantal keer interviewen, de eerste keer was in het begin van het najaar, vervolgens in de winter en nu in mei/juni.

“Soms voel ik me schuldig dat ik zo’n goed jaar heb gehad”
Meghan Callender