Uitzoomen

Uitzoomen

"Studenten mogen wat mij betreft de resultaten van het afgelopen anderhalf jaar meteen de prullenbak in gooien"

05-09-2021

Even aannemend dat we op de faculteit weer gewoon verder gaan waar we gebleven waren in maart 2020, is het tijd om uit te zoomen.

Allereerst letterlijk. Zoom was een ontdekking, een eye opener, een revelatie, een game changer, een wake up call, maar genoeg is genoeg. Ten eerste moet je in aanleg al een beetje een gluurder zijn om Zoom-onderwijsgroepen heel lang vol te houden. Al die inkijkjes in het studentenleven van alledag geven informatie die je helemaal niet wilt weten. Studenten horen, om het met Montesquieu te zeggen, des êtres inanimés te zijn, waarvan we ni la rigueur, ni la force hoeven te kennen om ze te kunnen vertellen wat ze wel en niet moeten weten en begrijpen. Wat ze aan de muur hangen, wat ze zien als ze naar buiten kijken, de kleur van het behang, ik wil het alleen weten als iemand het me komt vertellen, niet als een in een cornflakespak gestopte sleutelhanger die je tegen wil en dank erbij krijgt. En verder gaan je op een gegeven moment de rituele dans van het muten en unmuten, de haperende verbinding, de leuke naampjes onder de schermpjes en al die andere dingen gewoon grondig de keel uithangen.

Daarnaast kunnen we nu ook figuurlijk uitzoomen. Was het covid-tijdperk een zegen of een vloek? Echte denkers gaan daar nog jarenlang veel belangwekkends over opmerken, maar vanuit academisch perspectief kan ik toch alvast uit het diepst van mijn hart zeggen dat het een vloek was. Studenten mogen wat mij betreft de resultaten van het afgelopen anderhalf jaar meteen de prullenbak in gooien. Een treurige anekdote laat dat snel zien. Een niet te benijden covid-student (dat wil zeggen iemand die in september 2019 begon met studeren) moest een mondelinge toets afleggen. Hij had van tevoren een mailtje gekregen dat hij tijdens de toets alleen zijn wetboek mocht gebruiken, maar door alle coronatoetsen was hij er zo aan gewend geraakt dat het maken van een toets betekent dat je alle boeken en aantekeningen voor je op tafel legt (of op je scherm klaarzet) en daaruit vrolijk gaat overschrijven, dat hij daar overheen had gelezen. Hij zat dus met alle aantekeningen uit het blok in de aanslag om daaruit te gaan declameren als er een vraag werd gesteld. Heel begrijpelijk en het is uitsluitend en alleen de verdienste van de faculteit, met de Examencommissie voorop, dat dit misverstand heeft post kunnen vatten. Een hele generatie studenten zal een detox kuur moeten ondergaan om weer te beseffen wat leren is, als het al gaat lukken om dat idee ooit nog eens bij te brengen.

Ik ben in ieder geval volledig uitgezoomd.

Fokke Fernhout, universitair hoofddocent aan de rechtenfaculteit