Dokter, doctor, dochter

Dokter, doctor, dochter

"Een ervaring waarin ik niet zozeer zelf de zorgverlener of patiënt was, maar de machteloze dochter"

13-09-2021 · Medewerkerscolumn

25 december 2016. Het is Kerstmis, althans voor velen. Het is voor mij die dag ook mijn 25e verjaardag. Een speciale dag, ieder jaar opnieuw. In dit kalenderjaar al helemaal, want twee dagen daarvoor ben ik na een bijzondere studietijd de ziekenhuisdeuren uitgelopen als dokter Meeuwissen. Ik weet nog dat ik tegen mama zei: “Nu ben ik 25 jaar, en heb ik eigenlijk nog nooit iets meegemaakt.” Hoewel de huidige 25-jarigen op z'n minst de coronapandemie in hun rugzakje hebben zitten, leefde ik destijds nog in een wereld waarin zo'n beetje alles kon en gelukkig ook nog eens alles goed verliep. In dit nieuwe levensjaar zou mijn promotietraject starten, een pad van vier jaar. Daarna zou ik terugkeren naar de kliniek, naar mijn witte jas.

Dat moment van terugkeer was daar in februari 2021. In de – hopelijk – staart van de coronapandemie in Nederland begon ik als arts-assistent bij de interne geneeskunde. “Zo Stephanie, na vier jaar terug in de kliniek?” “Ja,” antwoordde ik, “ik heb een promotie-onderzoek gedaan.” “Ah dus het is doctor Meeuwissen nu?!” Dan legde ik uit “dat het op papier wel af is, maar het echte promoveren nog moet volgen.” Mijn feitelijke antwoorden. Het complete verhaal is het echter niet. Over dat promoveren? Dat wel. Over wie ik ben, en wat ik werkelijk in die afgelopen vier jaar had meegemaakt? Over de kliniek, die ik in de tussentijd toch wel van binnen had gezien. Dat verhaal ontbreekt in die korte gesprekjes. Het is er wel.

In die afgelopen vier jaar had ik immers onverwachte ervaring opgedaan bij interne geneeskunde. Bij de afdeling oncologie, om precies te zijn. Een ervaring waarin ik niet zozeer zelf de zorgverlener of patiënt was, maar de machteloze dochter. Het was die 25-jarige dochter, die nog nooit iets ‘meegemaakt’ had. Diezelfde dochter kreeg toen te horen dat haar moeder niet meer lang te leven had. Ze zag haar vader weduwnaar worden, en haar oma haar oudste kind verliezen. En precies dát zag ik, toen ik terug was in mijn witte jas. Ik zag de patiënten, en hun liefhebbende omgeving. Mijn complete verhaal: net dokter, bijna doctor, voor altijd dochter.

Stephanie Meeuwissen, arts-assistent Interne Geneeskunde MUMC+, promovendus School of Health Professions Education, FHML

 

Auteur: Redactie

Foto: archief Stephanie Meeuwissen

Tags: stephanie

Reacties

Merel Boderie

Hoi Stephanie,
Ik wist niet dat je dit in de tussentijd hebt meegemaakt. Mooi geschreven.

Christine Willekes

En dat is de essentie, als arts ben je ook mens, altijd! Het belang van persoonlijke ontwikkeling en de impact daarvan op je professionele toekomst. Dat je als mens achter de dokter nog meer in contact bent met de mens achter de patiënt. Hoe mooi zeg je dat, Stephanie! Hoe belangrijk dat je dat met ons deelt en dat het er mag zijn. Het heeft je nu al verrijkt ondanks alle geleden leed, en je moeder zal trots op je zijn. Trots op de kracht van je kwetsbaarheid.

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.