De Eerste Kamer

De Eerste Kamer

Hoe verdrietig kan een 18-jarige voor het eerst op kamers zich voelen!?

28-09-2021

Het werd Amsterdam. Ik had toelatingsexamen gedaan voor de studie Vertaalkunde aan de UvA en was geslaagd. En het was 1975. Godsgruwelijk lang geleden.

De eerste twee weken mocht ik gebruik maken van iemands woonboot, ergens aan de Amstel. Mooie plek, bijzondere ervaring, vooral door de watermuggen die dol bleken te zijn op jong meisjesbloed. Mijn gezicht was één grote rode ballon met pukkels. Ziek was ik ervan.

Maar ik had andere zorgen. Er moest een kamer komen. Een plek voor mezelf. Ik liep door de Rivierenbuurt in Amsterdam en keek bij elk groot huis naar boven: leek daar niet een kamer leeg te staan op zolder? Zou ik durven aanbellen?

En toen ontdekte ik de Stichting Studentenhuisvesting, indertijd aan de Kloveniersburgwal waar ook mijn Instituut voor Vertaalkunde zat. Waarachtig, ze hadden een kamer voor me. In Diemen. Geen idee waar dat lag, maar er ging een treintje en het was te befietsen via de Watergraafsmeer langs het Ajax stadion, verzekerde men mij. Ik was de hemel te rijk.

Enkele dagen later trok ik met mijn weekendtas naar Diemen. Daar wachtte een kamer op de 15e verdieping op mij. Griezelig hoog, nota bene met een balkon. Het had een gevangeniscel kunnen zijn, maar dan zonder tralies. Er stond een formica bureau met stoeltje, een stalen boekenrek en een stalen bed met spiraal, zonder matras. Ik had wel een eigen toilet en douche. Heel luxe in die tijd. De keuken deelden we met zeven mensen. Op mijn vraag naar een matras, leidden mijn medebewoners me naar een berging waar een paar matrassen met rubber omhulsel stonden. Daarna dook iedereen weer in zijn eigen kamer.

Ik maakte mijn bed op, en keek droevig om me heen. Zo alleen en ontheemd had ik me nog nooit gevoeld. Dat werd er na een nacht slapen niet beter op. Het matras bleek vol met vlooien te zitten en die hadden zich zonder genade aan mijn bloed gelaafd. Hoe verdrietig kan een 18-jarige voor het eerst op kamers zich voelen!?

46 jaar later slenteren studenten door de straten van Maastricht, op zoek naar een eigen plek, en denk ik aan mijn eerste kamer op 15 hoog in Diemen. Het is toch nog goed gekomen, laat dat een troost zijn.

Ellen Krijnen, Policy Advisor Academic Affairs