De Studententrein 

De Studententrein 

Mijn hoofd schommelt lichtjes en slingert richting de schouder van mijn buurvrouw

25-11-2021

De Intercity van vrijdag 17.00 uur, hét moment waarop alle Weekend-OV’ers hun slag slaan. Jammer genoeg is deze overvolle trein een noodzakelijk kwaad dat ik moet trotseren. Mijn vriendin en ik hebben sushi besteld in Eindhoven. Zodra ik de coupé binnenstap zie ik het bekende plaatje al. Apple Airpods in, laptop op schoot en op zoek naar de juiste Netflix-serie. En het ergste nog: ze leggen hun tas op de stoel naast zich. Alsof ze gerechtigd zijn om twee zitplaatsen in te nemen in een overvolle trein. Ik neem plaats op een vrije stoel, leg mijn tas op de grond(!) en begin weg te dutten. Eenmaal op Station Sittard gaat er een oudere vrouw naast mij zitten. We begroeten elkaar en ik zet mijn reis in dromenland voort.   

Normaal gesproken slaap ik niet in de trein. Mijn hoofd slingert als een ongeleid projectiel alle kanten op, en het risico om wakker te schrikken met een klodder kwijl op mijn wang is te groot. Maar nu ben ik moe, té moe om weerstand te bieden aan mijn dichtvallende oogleden. Helaas gebeurt datgene waarvoor ik vreesde. Mijn hoofd schommelt lichtjes over het evenwichtspunt, en slingert richting de schouder van mijn buurvrouw. Mijn ogen schrikken wakker zodra mijn neus op haar sleutelbeen belandt. Met volle schaamte kijk ik haar aan, waarop zij me moederlijk toespreekt: ‘’Zware week gehad jongen?’’ Ik vertel haar dat ik de hele week vroege diensten heb moeten draaien in het ziekenhuis, en uit fatsoen vraag ik wat zij doet. Daniëlle (54 jaar oud) werkt als verpleegster in ziekenhuis Zuyderland, en is nu op weg naar een date in Eindhoven. Te midden van de kilheid van de afgepeigerde studenten kletsen Daniëlle en ik over het ziekenhuiswerk en tip ik haar nog een leuk plekje in Eindhoven voor haar date: ‘’Down Town, echt een chille plek man!’’ 

In Eindhoven scheiden onze wegen. Ik wens Daniëlle veel plezier met haar date. Mij wenst ze alvast welterusten toe. Zou dit ooit de standaard zijn geweest? Treinreizigers die gezellig met elkaar kletsen, toen er nog geen telefoons en laptops bestonden? Maar hopen dat ik in de toekomst nog vaker op iemands schouder wakker mag schrikken.  

Stijn Engelen

 

Stijn Engelen woont in een studentenhuis, is lid van studentenatletiekvereniging Uros, maar studeert niet meer. Hij schreef zich in 2018 in voor biomedische wetenschappen, maar haakte al snel af zonder dit aan familie of vrienden te vertellen. Hij schaamde zich en was 2,5 jaar een zogenoemde ‘spookstudent’.

Dit academische jaar schrijft Stijn iedere week een blog voor Observant. Over zijn leven, zijn vrienden, zijn huis, over zoeken en misschien wel vinden.

Auteur: Redactie

Foto: Shutterstock

Categoriëen: Columns en opinie
Tags: trein,studententrein,stijnengelen

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.