Promotie zonder oma

Promotie zonder oma

“Ik hoestte wat, maar dat ik nou corona blijk te hebben!"

23-11-2021 · Medewerkerscolumn

Oma, mama's moeder, is 86 jaar. Ze is vitaal, heeft een groot sociaal netwerk en leest en puzzelt er op los. Toch ben ik enigszins verbaasd als ze me aan de telefoon vertelt onder de indruk te zijn van mijn proefschrift: “Ja, ik heb er al volop in zitten lezen.” Aangezien mijn proefschrift in het Engels geschreven is, en dat toch niet aan oma is besteed, vraag ik hier toch even op door. “Ja, het begin, en het einde, ik heb het al meermaals gelezen, en het blijft mooi!” Ik realiseer me dat ze het heeft over de eerste pagina's, in het Nederlands, en het dankwoord, eveneens in het Nederlands. Dat blijkt een belangrijk hoofdstuk, waarin ik haar ook in het bijzonder genoemd heb.

Drie dagen voor mijn promotie gaat de telefoon. Het is mijn tante, en dan weet ik eigenlijk al genoeg. “Ja, Stephanie, ik bel je maar direct over de uitslag van de test gisteren. Oma is positief.” Even later bel ik een van mijn paranimfen en kan ik mijn tranen niet meer bedwingen. Ik heb even helemaal niet meer zo’n zin in die verdediging, aanstaande vrijdag. Als kleindochter, maar ook als dokter, ben ik direct bang voor de ergste gevolgen van corona. Pas als ik oma zelf bel, komt er snel weer een glimlach op mijn gezicht. Kranig als altijd neemt ze op, vrij snel gevolgd door: “Ik hoestte wat, maar dat ik nou corona blijk te hebben! Ik vind het zo erg, ik had me er zo op verheugd. Maar er is gewoonweg niks aan te doen. Het kan zeker niet meer verzet worden, hé?!”
In die 15 minuten is haar hoest gelukkig weggebleven – ik prijs mezelf gelukkig dat ze volledig gevaccineerd is – en zijn we tot een mooi plan gekomen: als de quarantaineperiode voorbij is, zal ik bij haar langsgaan om samen de promotie terug te kijken. 

Vrijdag 12 november. Die middag ben ik gepromoveerd, een bijzondere gebeurtenis waar ik van begin tot eind van heb genoten. In de avond krijg ik een appje van mijn peetoom, die na afloop van de festiviteiten naar mijn oma gereden is. Hij heeft een foto van haar gemaakt terwijl in ze in de deuropening staat. Ze staat er breed lachend op, in haar handen een bord met twee stukjes vlaai. Uit Maastricht. Van een kersverse doctor. 

Stephanie Meeuwissen, arts-assistent Interne Geneeskunde MUMC+