Ontheemd en ontluisterd

Ontheemd en ontluisterd

De verbijstering en woede over deze absurde oorlog zijn te groot

21-03-2022 · Medewerkerscolumn

Ze ligt op een veldbed in een enorme congreshal. Als ze haar ogen sluit, speelt de lange reis zich als een film af. Hoe ze na twee dagen van luchtalarm en vernielde huizen om zich heen, toch maar de weekendtassen vulden, en zich aansloten bij de lange rijen op het station. Haar man moest achterblijven. Een hartverscheurend afscheid, misschien wel voor eeuwig. Zo hadden ze het zich niet voorgesteld toen ze 10 jaar geleden trouwden, en er snel na elkaar twee kleintjes geboren werden. Ze wil slapen, even wegglijden uit de angst en de zorgen over wat komen gaat. Maar de baby huilt: ze heeft luieruitslag van het tekort aan luiers tijdens de lange reis en mist de RRR, rust, reinheid en regelmaat, die sinds hun vertrek ver te zoeken zijn. De peuter blijft vragen naar zijn papa, naar zijn kamertje en zijn ogen verraden zijn wanhoop. Drie jaar oud en beroofd van alle zekerheden in zijn korte en veilige bestaan.

Na een nacht in de congreshal, hoort de moeder met haar kinderen dat er een gastgezin voor hen is. Ze pakken hun spullen opnieuw bij elkaar en reizen per bus naar een andere stad. Daar worden ze door een echtpaar opgehaald. Vriendelijke mensen, maar wat moet ze ermee? Ze wil maar één ding: naar huis. Het echtpaar toont haar de kamer waar ze met de kinderen zal wonen voor minstens een maand. Er volgt allerhande uitleg over praktische zaken, vriendelijke woorden, koffie en thee. Maar het komt niet binnen. De ‘harddisk’ is vol met alle indrukken en emoties van de afgelopen 3 weken. Op 14 februari kreeg ze nog bloemen van haar man en een maand later zit ze alleen met twee kinderen in huis bij wildvreemden in een ver land. Ze is platgeslagen door angst en woede.

We hebben ons aangemeld als opvangplek voor Oekraïense vluchtelingen omdat we een geschikte ruimte met eigen voorzieningen ter beschikking hebben. Er volgt een telefonische screening door ‘Takecarebnb’. Of we er goed over hebben nagedacht; of we ons kunnen voorstellen wat de mensen hebben doorgemaakt. Wat onze verwachtingen zijn. We ‘slagen’ voor de screening en zullen binnenkort door de gemeente benaderd worden.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik me er geen voorstelling van kon maken. Dat ik de kranten maar niet meer lees, omdat het nieuws me verdrietig en boos maakt. Maar het inlevingsvermogen is te groot. De verbijstering en woede over deze absurde oorlog zijn te groot. Die emoties kunnen we in elk geval delen met onze aanstaande gasten.

Ellen Krijnen, beleidsmedewerker Academic Affairs, MUO