Kots en urine

Kots en urine

Een hechte band smeden? Dat kan heel goed zonder vernederingen

15-09-2022 · Redactioneel

Mijn studententijd ligt ver achter mij. Het waren de jaren tachtig, we hadden krakersrellen in Nijmegen, er waren nauwelijks banen, we betoogden tegen kernwapens, zaten veel in de kroeg en genoten ondanks alles van het studentenleven. Ik was geen lid van een studentenvereniging. Niemand om mij heen. Daar waren we tegen. Waarom zou je je tijdens een ontgroening laten vernederen? Daar zagen we de lol niet van in. En wie genoot ervan om een ander te vernederen? Bah. Dat we maar nooit zo diep mochten zinken.

Dat ontgroenen de manier was om een sterke en eeuwigdurende band te smeden, betwijfelden we ten zeerste. Wij bewezen toen al het tegendeel. En dat doen we als oud-studiegenoten een kleine veertig jaar later nog steeds.

Eenmaal in Maastricht, begin jaren negentig, was ik verbaasd dat het verenigingsleven, van Koko, Circumflex, het huidige Lux ad Mosam, Banalitas (al lang ter ziele) Saurus tot Tragos, hier enorm bloeide. Het zag er vrolijk uit met al die disputen die tijdens hun A-tijd in de meest vreemde kloffies over straat liepen. Bovendien bleek het een effectief wapen tegen eenzaamheid, zo leerde ik uit gesprekken met studenten. Ik kreeg waardering voor al die clubs en clubjes. In Observant-series als ‘de meest begeerde vrijgezel van een dispuut’ en ‘Aan tafel bij een dispuut’ leerde ik ze beter kennen. Er was veel studentikoze humor, veel gelach en ze waren stuk voor stuk vriendelijk en beleefd tijdens die ontmoetingen.

Het is in felle tegenspraak met de misdragingen tijdens de ontgroening van Tragos die vorige week aan het licht kwamen. Het zorgt ervoor dat de publieke opinie zich (opnieuw, het is immers de zoveelste uitwas in Nederland) tegen de studentenverenigingen keert. Zonde.

Laten we het kind niet met het badwater weggooien, hoorde ik collegevoorzitter Rianne Letschert tussen de regels door tijdens een interview met Wat is loos in Mestreech? zeggen. Maar stop met die ontgroeningsrituelen, maak een einde aan het seksime, racisme, discriminatie en andere uitwassen.

Een hechte band, veelal voor het leven, kun je immers op veel manieren smeden. Daarvoor heb je geen urine, kots of andere vernederingen nodig.

Auteur: Riki Janssen

Illustratie: Simone golob

Tags: ontgroening,studentenvereniging,misdragingen,tragos

Reacties

Nico Rasters

Wat mij betreft zijn studentenverenigingen niks anders dan coma-zuip-clubs voor Nederlanders, en kunnen we goed zonder. De realiteit is genuanceerder. Ook ik ken studenten die een heel fijn verenigingsleven hebben (gehad). Ben geen voorstander van het alcohol gebruik/misbruik, maar het is mijn lever niet.

De daders komen erg gemakkelijk weg met wat in principe mishandeling met voorbedachten rade is. Maar dat is niet aan de universiteit. Zelf denk ik dat ze eerder in een TBS kliniek thuishoren dan op een universiteit, maar dat terzijde.

Als deze mensen dan toch mogen aanblijven, kunnen we ze dan op z'n minst niet iets laten leren? Dat zou uiteindelijk toch het doel moeten zijn van de universiteit. Een beetje zelf reflectie kan geen kwaad. Laat ze maar een symposium organiseren of iets dergelijks. Al is het waarschijnlijk te laat om nu nog iets te corrigeren in de gebrekkige opvoeding van deze psychopaten. Afijn, dat is voer voor de mensen van FPN. Enkel korten op bestuursmaanden heeft denk ik weinig tot geen effect.

Psychologische hulp voor alle deelnemers aan de sadistische Tragos "ontgroening" kan ook geen kwaad. Op kosten van Tragos.

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.