“Ik heb geluk, mijn ouders kunnen die hoge huur betalen”

“Ik heb geluk, mijn ouders kunnen die hoge huur betalen”

Op jezelf

08-11-2022 · Interview

Milica Mijajlović (21 jaar) uit Podgorica in Montenegro, masterstudent Globalisation and Law, betaalt 1650 euro per maand voor een appartement van ongeveer 60 m2 in de binnenstad van Maastricht.

Het is een hoop geld, erkent Milica Mijajlović, terwijl ze een kopje Nespresso klaarzet. Geen van haar vrienden betaalt méér. “Ik heb het er graag voor over, je hoort zoveel akelige verhalen over verhuurders. Ik woon hier sinds 2019, toen ik aan mijn bachelor European Law School begon, en voel me op mijn gemak.” Ze lacht: “Ik heb geluk, mijn ouders kunnen het betalen. Voor een student van buiten de Europese Unie is studeren in Maastricht sowieso kostbaar vanwege het hoge collegegeld: 15.800 euro dit jaar.”

Ze woont op de tweede verdieping van een statig pand dat van alle gemakken is voorzien: een bad in de hoek van de woonkamer, inloopdouche, een vaatwasser, oven, wasmachine, droger, en een aparte slaapkamer net onder het dak met twee grote ramen. Het is heerlijk als het regent, vertelt ze, “dan val ik zo in slaap”. Ze ligt dan naast een grote berg met pluchen beesten. “Ik verzamel ze, ben er dol op.”

Uitverkoop

Aan het voeteneinde staat een goed gevuld kledingrek met onder andere een paar feestjurken. Ze draagt ze nauwelijks nog. “Mijn smaak is veranderd de afgelopen jaren. Ik kies niet meer voor extravagant. En ook mijn koopgedrag heb ik aangepast. Vroeger ging ik shoppen als de nieuwe collectie binnen was of wanneer de uitverkoop begon. Nu koop ik alleen iets als ik zeker weet dat ik het zal dragen. En bijna altijd vintage, dat is vaak origineel en duurzaam.

“In Montenegro is je uiterlijk heel belangrijk, het is deel van onze cultuur. Twee keer per week naar de kapper, een keer in de veertien dagen naar de nagelstudio, kiezen voor de ‘juiste’ merken. Mensen lenen geld om kleding en de nieuwste iPhone te kopen. Mijn moeder, die producent is bij het nationale theater in Podgorica, is een shop-aholic, zij is altijd bijzonder goed gekleed, het is deel van haar persoonlijkheid. Zij vindt mijn huidige stijl gewoontjes, maar toen ik onlangs met haar in Amsterdam was en ze al die jongeren zag, gingen haar ogen open: ‘Jij lijkt nog extravagant ten opzichte van hen.’”

Pesten

Nee, ze heeft haar appartement niet opgeruimd, dit is hoe het is. Overal in de woonkamer-keuken liggen en staan boeken en papieren. “Ik was altijd al geïnteresseerd in lezen, in studeren, ik wilde altijd al graag nieuwe dingen leren. In Montenegro werd ik gepest. Ik was anders, mijn klasgenoten vonden het raar dat ik een vak als geschiedenis boeiend vond.” Het niveau van haar openbare gymnasium was onder de maat. Vroeger werden alleen de allerbesten toegelaten, legt ze uit, nu zijn de goede connecties van de ouders doorslaggevend. “Er is veel corruptie, dat haalt het niveau naar beneden.”

Tas van 5000 euro

Op haar veertiende vertrok ze daarom geheel uit vrije wil naar een Zwitserse kostschool. Een cultuurschok. “Op mijn oude school was er geen verwarming, geen airco, maar wel ratten. In Zwitserland kwam ik terecht tussen de ‘filthy rich’, scholieren uit voornamelijk Rusland, Duitsland, China. Inmiddels is de school internationaler. Mijn familie heeft het goed, maar hier liepen jongeren rond met tasjes van vijfduizend euro. De jongens werden iedere dag geschoren en in pak verwacht aan het ontbijt, de meisjes in rok met blazer of een nette jurk. Spijkerbroeken waren uit den boze, net als sneakers.” Ze vond het er heerlijk, had geen heimwee en studeerde naar hartelust.

Nederlands vlees

Ze staat op om haar verzameling kruidenpotjes te laten zien. Ze kookt graag en vaak op haar kookeiland. “Ik kon nog geen ei koken op mijn achttiende. Toen ik nog bij mijn moeder woonde - mijn ouders zijn gescheiden, mijn vader is manager van een bouwbedrijf - aten we iedere dag buiten de deur. Dat is bij ons goedkoper als je met zijn tweetjes bent. Ik heb mijn moeder een aantal keren gevraagd om mij te leren koken, maar dat gebeurde niet. ‘Ga maar in een restaurant eten’, zei ze uiteindelijk. Dat wil ik niet, dat is niet leuk in je eentje. Dus ik heb mezelf koken geleerd, met online-recepten. Ik maak vaak vis met groente. Het vlees in Nederland vind ik niet lekker, het is niet vers, dat vinden veel mensen uit ex-Joegoslavië. Op dit moment maak ik veel soepen. Makkelijk en lekker.”

Tijdens corona, ze had heimwee, vroeg ze haar ouders om een Montenegrijns kookboek. “Ik heb er nog niet uit gekookt. Het eten is niet zo gezond, veel vlees en olie. Het is meer voor de winter.”

Auteur: Riki Janssen

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: nieuws_boven, Mensen
Tags: Milica Mijajlović,masterstudent Globalisation and Law,studentenkamer,op jezelf,huur

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.