Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik woon nu achttien jaar in Nederland maar soms schrik ik nog van de Nederlandse directheid”

“Ik woon nu achttien jaar in Nederland maar soms schrik ik nog van de Nederlandse directheid”

Photographer:Fotograaf: Nalini Kotamraju

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Sally Wyatt (1959, North York, Canada)/ hoogleraar Digital Cultures en wetenschappelijk directeur onderzoekschool WTMC/ samenwonend met Hans Radder (hij heeft drie zoons uit een eerder huwelijk, samen twee kleinkinderen)/ woont in Amsterdam

Ik voel me een echte Nederlander. Nee. Ik heb een Canadees en Brits paspoort, maar als ik moet kiezen, wordt het Canada. Nergens zijn ze zo blij om mij weer te zien. Welkom thuis, zeggen ze bij de douane als ik mijn paspoort laat zien. De natuur is er prachtig en ook politiek gezien is het er veel beter dan in het Verenigd Koninkrijk. Justin Trudeau, de premier, is een goed voorbeeld van een 21ste eeuwse politicus. Zijn eerste kabinet bestaat voor de helft uit vrouwen en ook alle minderheden zijn vertegenwoordigd. Toen iemand hem vroeg ‘waarom zoveel vrouwen’ antwoordde hij: ‘Omdat het 2015 is.’ Canada is een heel open en gastvrij land. Immigranten zijn welkom, misschien juist omdat nagenoeg iedere Canadees uiteindelijk van immigranten afstamt. En ze zijn ontzettend beleefd. Ik zat een keer met mijn man in een stadsbus en bij het uitstappen zei ik ‘dankjewel’ tegen de chauffeur. Mijn man was verbaasd, voor een Canadees is dat normaal. Ik woon nu achttien jaar in Nederland maar soms schrik ik nog van de Nederlandse directheid. Onlangs zat ik met een vriendin op een Amsterdams terras, komt de serveerster bij ons tafeltje staan. ‘En’, zegt ze. Zo onbeleefd.
Ik heb een talenknobbel. Engels is mijn moedertaal, Frans heb ik - als kind in een tweetalig land - vanaf mijn vijfde geleerd. Op mijn veertigste kwam ik naar Nederland en vond het lastig om een nieuwe taal te leren, maar ook heel leuk. Nederlands heeft overeenkomsten met oud-Engels, ontdekte ik. De cijfers blijven moeilijk, drie en twintig en geen twintig drie, maar wie Jane Austen leest, ziet dat ze toen ook three and twenty zeiden.
Wat is het moeilijkste aan de liefde? Aan mijn huidige liefje is niet zoveel moeilijk. Hij is ontzettend lief en makkelijk, iets wat [grinnikt] sommigen van zijn collega’s misschien zal verbazen, hij is filosoof en heeft de reputatie streng te zijn. Ik vond het wel moeilijk om de liefde te vinden, ik was 38 toen ik hem leerde kennen. Ik had me er al - na enkele relaties - bij neergelegd dat het niet zou lukken om iemand tegen te komen die echt bij me zou passen.
Welk type leider ben jij? Ik stimuleer mensen om het beste uit zichzelf halen. Ik zeg zelden wat ze moeten doen, dat werkt ook nauwelijks, ik heb te maken met hoogopgeleiden, maar geef wel feedback en suggesties. Ik vind deadlines belangrijk, daar moet je je als het even kan aan houden. Zelf probeer ik het goede voorbeeld te geven.
Is er een kunstwerk dat je heeft gevormd? [Denkt na] Dat moet een boek zijn. Honderd Jaar Eenzaamheid van Marquez. Ik las het toen ik zeventien was en op kamers ging in Montreal. Ik vond het indrukwekkend hoe de schrijver zo’n voor mij totaal andere (Zuid-Amerikaanse) werkelijkheid tot leven kon brengen. Ik studeerde economie aan de McGill University, een kritische opleiding met veel aandacht voor politiek en geschiedenis. We waren in die tijd onder andere begaan met Chili dat gebukt ging onder dictator Pinochet. Ik voelde me echt volwassen, politiek bewust, daar droeg Honderd Jaar Eenzaamheid toe bij.
Hoe reageer jij op een student die zegt dat hij geen boeken leest? Ik gaf in 2002 derde- of vierdejaars studenten van de Universiteit van Amsterdam de opdracht om naar de bibliotheek te gaan en daar boeken over een bepaald onderwerp te zoeken. Een week later hoorde ik dat een aantal nog nooit tijdens de studie in de bieb was geweest. Hoe kon dat? Ik gaf de schuld aan de readers en heb geprobeerd om niets cynisch te zeggen. Maar niet lezen? Gelukkig komt dat niet vaak voor bij mijn faculteit. Hoe kan je als geestes- of sociale wetenschapper de wereld begrijpen als je geen kranten en boeken, met name fictie, leest?
Vaders- of moederskindje? Geen van beiden. Ik ben de jongste van vier. Als klein kind trok ik veel met mijn tien jaar oudere broer Tony op. Mijn vader, kernenergie ingenieur, was veel van huis, mijn moeder, schrijfster van romans, korte verhalen en hoorspelen voor de BBC en Canadese radio, had het al druk genoeg met de andere kinderen. Tony leerde me op mijn derde of vierde lezen, vond hij makkelijk, denk ik, want dan kon ik mezelf amuseren. Mijn moeder leeft gelukkig nog en schrijft nog steeds. Ik heb een keer mijn Sinterklaasgedichten aan haar uitbesteed, dat vind ik zelf zo moeilijk.
Ik ben een echte oma. Ja, zo voel ik me wel, zeker bij de jongste, Evelien van 2,5. Zij noemt me oma Sally, ze woont ook in Amsterdam, ik zie haar wekelijks. Ik vind het geweldig, ze is zo lief en grappig en zo blij mij te zien. Ik vond kinderen en baby’s nooit zo interessant, had nooit het gevoel dat ik echt kinderen wilde. Maar met haar is alles anders. Fascinerend hoe dat werkt.
Voetballen? Nee! Jawel. Ik kijk iedere zondagavond Studio Sport. De eerste Nederlandse woorden die ik leerde waren, geloof ik, ‘buitenspel’ en ‘doelpunt’. Ik vond het altijd al een leuk spel, maar eenmaal in Nederland keek ik met Hans en zijn puberzonen, vooral de jongste is gek op voetbal. We hebben inmiddels een whatsappgroep over voetbal en sluiten - dat heb ik ingebracht -  weddenschappen af. Ik moet nu een taart bakken, want ik had gegokt dat de Nederlandse voetbaldames zouden verliezen van Engeland. Gaan de Nederlandse mannen niet naar het WK, dan mogen de jongens voor mij champagne kopen. Mijn voetballiefde heeft me ook enorm geholpen in het contact met mannelijke studenten van de onderzoekschool WTMC (Netherlands Graduate Research School of Science, Technology and Modern Culture). Was er ’s avonds tijdens een meerdaagse workshop Champions League op tv, dan zette ik hem aan. Ze waren stomverbaasd dat ik het überhaupt wist. Ze namen me serieuzer als academicus door mijn voetbalkennis.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: