Wat is het leukste dat je dit jaar kan overkomen bij de Ragweek?
Van Doorn: “Dat we een recordbedrag binnenhalen. Het is altijd voor een goed doel. Voor dit studiejaar moeten we dat nog bepalen, vorig jaar was het Stichting 113, zelfmoordpreventie. Dat is dan samen met andere Ragweekorganisaties. Lokaal doen we ook wat, dit jaar gaat die opbrengst naar het Bibihuis, opvang voor jonge kinderen. We organiseren in die week, in maart, een feest, een sporttoernooi, we verkopen wafels, houden een online veiling enzovoorts. Ik vind het belangrijk dat je iets bijdraagt aan de maatschappij. En het is ook goed voor je ontwikkeling, als mens, als student. Je doet zoiets altijd ook een beetje voor jezelf.”
Vervloet: “Komt er elk jaar een hoger bedrag binnen?
Van Doorn: “Nee, afgelopen jaar was het 12 duizend euro, dat was minder dan het jaar ervoor.”
En wat is het ergste?
Van Doorn: “Dat het bestuur uit elkaar valt. Dat zou best wel kut zijn, iemand die ermee stopt. Voor het bestuur van de Ragweek moet je solliciteren. Dat doe je bij het oude bestuur. En het is altijd afwachten of het klikt met de vier andere bestuursleden. Aan de andere kant, als dat niet zo is kun je er veel van leren. Dan is het geven en nemen, hoe zorg je dat het toch werkt.”
Waarom word je voorzitter?
Vervloet: “Het leuke eraan is dat je een soort vertrouwenspersoon bent. Er speelt wat, ziekte of iets met een relatie, dan praat je daarover. Je bent bij alles betrokken. Als voorzitter moet je open zijn.”
Van Doorn: “Dat geldt voor mij ook. Als iemand komt met: mijn ouders gaan scheiden, dan heb je het daarover en maak ik het bespreekbaar in de vergadering.”
Is dat typisch iets voor meisjes, voor vrouwen? Bij mannelijke voorzitters hoor ik die geluiden niet.
Van Doorn, die ook al jaren lid is van Koko: “Bij jongens gaat het anders, daar wordt niet, of minder gepraat, denk ik. Maar als iemand iets niet wil delen gaan we niet dwingen hoor.”
Vervloet heeft niet veel praktische taken, zegt ze. Het gaat er meer om dat ze mensen achter de broek moet zitten. “We hebben veel commissies, een sponsorcommissie, een A-tijdcommissie (‘nee, we vertellen niet wat er dan gebeurt, als we dat doen komt er niemand meer, dan was ik ook niet gekomen. Er zitten niet-leuke dingen bij, het is een beetje grimmig. Maar je krijgt wel een betere band’), er is ook een kledingcommissie; die gaat over nieuwe t-shirtjes en zo, we hebben nu hempjes voor in de zomer. Verder nog een dispuutsliedcommissie…”
????
Vervloet: “Ja, haha, we hadden geen lied en dat wilden we wel. Dat zing je dan bij de integratie, dat is als je met een ander dispuut gaat borrelen. Nu hebben we dus een lied. Op de melodie van het bananenlied.”
Zing het eens?
“Nee, haha, ik kan niet zingen, ken je het niet?
(Na wat aandringen zingt ze de melodie. Geen Glennis Grace, maar who cares?)
Van Doorn: “Dat is toch van Kinderen voor Kinderen?”
Vervloet: “Nee, het is iets van volwassen mannen. Meer weet ik niet.”
Over integratie gesproken, hoe zit het met de buitenlanders bij jullie?
Vervloet: “Bij ons is iedereen Nederlands, dat is de voertaal en dat willen we zo houden. Maar als iemand leuk is en erbij wil, oké, dan moet ze maar Nederlands leren.”
Van Doorn: “Ja, je gaat je toch niet aanpassen voor één persoon en alles in het Engels doen? Bij ons zou het ook lastig zijn met de sponsorcontacten en zo, maar ik ben er niet tegen hoor. Wat ik wel weet, is dat er geen internationals gesolliciteerd hebben.”
Op de Infomarkt met studentenorganisaties laatst stonden er heel veel.
Van Doorn: “Ik moest bij onze stand blijven toen, maar naast ons, inderdaad, buitenlanders, de Feminists of Maastricht. Ik heb dat meisje de hand geschud, haha, ze is niet groot maar ze gaf een heel stevige hand.”
Vervloet: “Elke vrouw is een feminist.”
Van Doorn: “Precies.”
Vervloet: “Het is zo. Veel mensen denken dat het tegen mannen is, maar daar gaat het niet om. Het gaat om girlpower.” Een grijns en een gebalde vuist.
Van Doorn: “Dingen als gelijke betaling. Het is best weer hip, feminisme, er zijn meer meiden actief mee bezig.”
Vervloet: “Een voorbeeld: er zijn drie door studenten gerunde kroegen. Daar lever je dan bestuursleden aan als dispuut. Wij zorgen ervoor dat we als damesdispuut altijd in het bestuur van café De Beurs zitten. Dat vind ik belangrijk. Die andere kroegbesturen bestaan alleen uit mannen.”