Acht leden, is dat niet weinig?
Van Haren: “We hebben flink ingeteerd de laatste jaren, normaal hadden we zo’n vijftien leden. Jongens die wij graag willen, zijn bang dat ze studievertraging oplopen. We hebben daarom onze activiteiten gedownsized. De woensdagavond is heilig, dan moet je komen. De andere avonden zijn niet verplicht. We hebben nu een paar aspirantleden.”
Ik ben 20 en ik ben volwassen?
Van Haren: “O, lastig. Wat is dat, volwassen zijn? Als je de hele week van negen tot vijf werkt? Of is het je gedrag?”
Saalberg: “Ik ben geen kind meer en ook geen middelbare scholier, maar ik leid ook nog niet een volwassenmensenleven met werk en een gezin. Ik zit er tussenin, ik ben student.”
Van Haren, met instemming van Saalberg: “Maar we zijn wel zelfstandig, je moet alles zelf regelen, tot de belastingaangifte aan toe.”
Het leukste aan jouw leven als student?
Saalberg: “Dat je geen verantwoording meer aan je ouders hoeft af te leggen, dat je alles zelf mag beslissen. Niet dat ze heel moeilijk deden, maar toch.”
Van Haren: “Na een weekje thuis ben ik altijd blij als ik weer terug ben in Maastricht. Hier zegt niemand iets als ik mijn kleren in een hoek van de kamer gooi. Mijn ma zou daar iets van zeggen.”
Jullie komen allebei uit een klein dorp, Eveline uit Vessem bij Eindhoven en Stan uit Weurt bij Nijmegen. Is dat wennen, nu je in de stad woont?
Van Haren: “Ik ben geen echte Weurtenaar en ben blij dat ik weg ben. Iedereen kent iedereen, bij de kapper wordt er geroddeld.”
Saalberg: “Ik ben import, mijn ouders komen uit het Gooi, maar ik spreek wel met een Brabants accent, ja. Ik vind het dorp iets gezelligs hebben. Ik heb daar vriendinnen die ik al ken sinds groep één van de basisschool.”
Jullie zijn allebei derdejaars, maar kennen elkaar niet. Ooit van Uros en Cerberus gehoord?
Van Haren: “Nee, ik heb niet zoveel affiniteit met atletiek. Ik ben geen lid van een studentensportvereniging, dan heb je in het weekend wedstrijden en dat is lastig als ik naar huis wil. Ik ga naar de sportschool Basic Fit, een keer in de zoveel weken, dat ligt in de binnenstad, daar woon ik. UM-Sport is te ver fietsen. Ik wil niet eerst moeten sporten om te kunnen gaan sporten.”
Saalberg: “Ik had nooit van Cerberus gehoord, ik heb er wel over nagedacht of ik lid zou worden van een dispuut, maar ik deed al aan atletiek, ik train een paar keer per week, dan moet je keuzes maken.”
Van Haren, enthousiast: “Je maakt er vrienden voor het leven, we zijn close, eten samen, drinken samen, gaan weekendjes weg, laatst nog naar Brugge, ik woon in een dispuutshuis, echt heel plezant.”
Waarom wilde je voorzitter worden?
Saalberg: “Ik train bij Uros en wilde wat terug doen. Bovendien doe je ervaring op in leiding geven en het staat goed op je cv. Ik train vijf tot zes keer per week, ik was in 2018 nationaal studentenkampioen op de 200 en 400 meter sprint en negende bij het Nederlands Kampioenschap op de 200 meter.”
Van Haren: “Ik ben wel onder de indruk, dat vereist doorzettingsvermogen.”
Saalberg: “Ik heb een topsport-status aan de UM. Maar ik sport voor mijn plezier, forceer mezelf niet, dan presteer ik het beste. In 2019 hoop ik bij de laatste acht te zitten op het NK, en ik droom ervan om mee te doen aan het Europees Kampioenschap onder de 23 en de Universiade 2019, een soort Olympische Spelen voor studenten.”
Welke vraag zou jij aan de andere praeses willen stellen?
Het blijft een tijd stil, ze vinden het lastig, de vraag komt tot drie keer toe terug, dan heeft Saalberg een vraag voor Van Haren.
Wat vind je het minst leuk aan jezelf?
Van Haren: “Mijn uitstelgedrag. Ik denk altijd tijdens een blok: het komt wel goed en dan moet ik aan het einde keihard werken.”