Loreen van den Hurk vist naar mogelijkheden waar ze elkaar hadden kunnen ontmoeten; ze kennen elkaar niet. Dan blijkt Andreas Bressler zes jaar lid te zijn geweest van Spiritus Vitalis, “O, daar hebben we weleens mee geborreld!” Of hij naar constitutieborrels van andere sportverenigingen gaat? Ze is ook nog bestuurslid bij hockeyclub MSHC namelijk.
Maar daar zit ze hier niet voor. Hier is ze voorzitter van niet alleen het oudste dispuut van Circumflex, uit 1987, maar ook het enige gemengde.
Van den Hurk: “Er waren vroeger meer gemengde disputen maar die bestaan niet meer. Ik vind het fijn zo, van huis uit ben ik gewend met jongens om te gaan en ik ben niet zo van de disputen met van die meisjes-meisjes. Bij mannendisputen heb je erbij die graag laten zien hoe mannelijk ze zijn, veel zuipen en zo.”
Jullie zuipen niet?
“Haha, jawel, natuurlijk. Op zijn tijd kunnen we hard zuipen. Bij de bierstanden op de kroeg scoren wij lager dan de mannen maar hoger dan de vrouwendisputen.”
Maar je studeert geneeskunde. Jij weet wat dat doet met je hersens.
Bressler is zelfs neurowetenschapper: “Alcohol valt alles in je lichaam aan, niet alleen je hersens.”
Hoeveel ze dan drinken? Van den Hurk telt de biertjes liever niet, “daar wil je niet mee geconfronteerd worden”, en Bressler graaft in het verleden: in zijn tweede jaar, als dispuutsbestuurslid, haalde hij de twintig op een avond wel. Intussen is hij een stuk gematigder geworden. Aan de echte zuipcultuur heeft hij de pest: “Drinken om te drinken, smerig hard naar de tering gaan“ (deze Duitser heeft zich het Nederlands bijna tot in de finesses eigen gemaakt J), “daar heb ik me altijd aan gestoord. Dat je moet uitleggen waarom je een cola neemt.” Van den Hurk: “Precies. Wij dwingen niemand.”
Disputen en A-tijd, het hoort bij elkaar. Bij Bresslers dispuut mochten de nieuwelingen niet drinken. Heel goed, vindt hij. Zoals de hele A-tijd heel goed was: “Het was niet de standaard ontgroening. Het individu stond centraal, wie ben je, wat kun je toevoegen, het was heel serieus, ik had ook echt persoonlijke gesprekken die diep gingen. Dus je leert jezelf kennen. Mij is toen veel duidelijk geworden, daar kan ik mijn hele leven mee verder.”
Van den Hurk: “Veel mensen hebben een negatieve kijk op de A-tijd, maar je leert er veel van. Opdrachten uitvoeren onder druk, je komt soms in de knoop te zitten en dan zie je: hé, zo reageer ik in dit soort situaties. Het maakt je zelfstandiger.”
Geen vernederingen dus?
Nee, bij geen van beiden. Bressler: “Je wilt iemand aan het twijfelen brengen, niet fysiek of mentaal breken. ‘Je doet het goed maar ga een stapje verder’, zo’n aanpak. Maar even iets heel anders: gaan we het nog een keer over triatlon hebben?”
O ja, da’s waar ook.
“Want daar ben ik voorzitter van.”
Ja, maar eigenlijk was je een fietser.
“Hoe weet jij dat? Aha, de website, oké. Ja, fietsen blijft het leukste van de drie sporten. Ik deed dat veel met een paar jongens van het dispuut, alleen trainde ik meer toen ik Luik-Bastenaken-Luik wilde rijden. Op een gegeven moment was er niemand meer van mijn level. Die andere jongens lieten de fiets uit, haha. Ja, ik ben bij de Dutch Mountains [studentenwielerclub] gaan kijken maar ik heb vroeger veel judo gedaan en merkte nu dat mijn rug slechter werd. Met fietsen gaat het toch vooral om je benen. Dus ik ben erbij gaan zwemmen, een dispuutsgenoot zat bij Ferro Mosae, en ik heb een groepje nodig dus toen heb ik me daar aangemeld. Maar lopen, dat vind ik echt het minste onderdeel. Ik ben er nu hard voor aan het trainen, dan ben je er sneller vanaf.” Brede grijns.
Hij vertelt enthousiast over alle varianten van de triatlon. Het origineel beslaat 3,8 kilometer zwemmen, 180 km fietsen en de marathon, dus 42,195 km. Nee, die heeft hij nooit gedaan, hij is begonnen met een kortste versie, de sprinttriatlon, en richt zich nu op de ‘olympische’ variant: 1,5, 40 en 10 km.
Loreen, jij denkt vast: die is hartstikke gek.
Van den Hurk: “Nee, helemaal niet, ik vind het interessant, maar ik zou het niet kunnen. In het dispuut hebben we mensen die hele en halve marathons lopen. In Amsterdam liepen er drie de halve en eentje de hele, wij dus erheen om ze aan te moedigen. Ik wil zelf nog een keer de halve doen, maar ja, nu geen tijd. Misschien volgend jaar.”