De oudere garde bij de SBE kent hem zeker nog: Alfred Kleinknecht, na zijn vierjarige verblijf in Maastricht als universitair docent doorgestoten naar hoogleraarschappen bij verschillende universiteiten in de Randstad. Tegenwoordig alweer emeritus maar ook in den lande redelijk bekend, zie deze frase uit zijn Wikipedia-profiel: “Kleinknecht is geliefd bij de media vanwege zijn veelal afwijkende maar doordachte kijk op de economische actualiteit.”
Eind 1988 vertrok hij met een knalinterview in Observan twaarin hij de economische faculteit in bedekte termen vergeleek met een maffiabolwerk en ook verder stevig uithaalde. Dat men in korte tijd was afgedreven van de uitgangspunten, dat de vakgroepen los naast elkaar opereerden in plaats van interdisciplinair samen te werken, dat er op basis van zeg maar vriendjespolitiek mindere docenten (“niet altijd de sterkste broeders”) uit Groningen waren binnengehaald terwijl er Duitse kandidaten stonden te trappelen die soms al hoogleraar-waardig waren; de faculteit kreeg er danig van langs. Mij staat nog vaag bij dat het enige overredingskracht kostte om hem tot een interview te bewegen; zijn sterke opvattingen waren bekend, hem zomaar laten vertrekken terwijl hij zinnig commentaar leverde op de facultaire koers zou zonde zijn. Bovendien ging hij mede weg vanwegeal die bezwaren. Hij zei ja maar was een beetje benauwd dat zijn woorden verkeerd begrepen konden worden en had daarom zelf alvast een interviewtje uitgetypt, met vragen en antwoorden en al. Dat verdween dus, “sorry Alfred”, beleefd in de prullenbak.
Het echte interview sloeg in als een bom en leverde in het volgende nummer een gepeperde ingezonden brief op van Luc Soete, oprichter en destijds directeur van het jonge instituut Merit. Want Kleinknecht had geroepen dat hij, ondanks zijn specialisme dat één op één binnen Merit paste, daar buiten de deur werd gehouden. Door Soete, vanwege een kinderachtige controverse. Die liet het er niet bij zitten: juist Kleinknecht, zo schreef hij, kwam met de eis dat hij (als UD bij de faculteit) buitengewoon hoogleraar zou moeten worden bij Merit. Dat stonden de regels niet toe, antwoordde Soete, waarop Kleinknecht zich boos terugtrok en niets meer met Merit te maken wilde hebben.
Een ‘onder professoren’-achtige geschiedenis dus, maar de kwestie was ook voor Observant pijnlijk. Want ja, Kleinknecht had Soete van van alles beticht, en dat hadden we zomaar geplaatst. En nu ging dus Soete op zijn beurt los. Tegen Kleinknecht, maar zeker ook tegen Observant en de betrokken redacteur, ondergetekende. Als er iemand beschuldigd werd was het “de taak, nee, de plicht van de journalist” om de betrokkene een reactie te vragen. De journalist had er goed aan gedaan “de geuite frustraties - al is het maar summier - te checken met enkele feitelijkheden.” Als tenminste “de krant een zekere kredietwaardigheid wil behouden als informatie- en opinieblad.” Wilden we soms “de richting opgaan van roddelblad?”
Ai, touché. Soete had volkomen gelijk. Maar het faculteitsbestuur dan weer helemaal niet. Dat haalde de Observant met het Kleinknecht-interview uit de bakken vanwege een Open Dag, die zaterdag. Echt een schande.
https://bit.ly/2O3MHhQ