De UM-familie (?)

04-12-2020

Ik had tot twee keer toe moeite om mijn tranen te bedwingen tijdens mijn laatste lange interview van dit jaar. Dat gebeurt niet vaak, misschien was het zelfs de eerste keer in mijn loopbaan. Maar soms raken verhalen je recht in het hart. Zoals het verhaal van HR-adviseur Pierre Schröder, die ziek werd, opkrabbelde en vervolgens zijn doodsangst recht in de ogen keek. Hij kijkt terug op het jaar 2020, net als vijf andere medewerkers en studenten. Hun verhalen verschijnen tussen 8 en 15 december op onze site, maar worden ook in een speciale kersteditie (digitaal, helaas niet op papier) gebundeld.

Misschien ligt het aan de tijd van het jaar, misschien is het corona, maar er was meer dat mij deze week beroerde. Twee voorbeelden. We weten allemaal dat de werkdruk de pan uit rijst, bij het wetenschappelijk én ondersteunend personeel. Observant hoorde links en rechts dat onder anderen de jonge docenten van het University College Maastricht de onderwijslast bijna niet meer kunnen dragen. Van 8.30 uur tot 18.00 onderwijsgroepen, ’s avonds en in het weekend nog Zoomsessies voor studenten met vragen. Het is allemaal veel te veel, vindt ook de UCM-dean. Hij worstelt ermee, maar laat (voorlopig?) de belangen van de studenten prevaleren.

En dan is er nog het onderzoek van prof. Aagje Swinnen en drie junior-onderzoekers. Zij vroegen 26 (bijna) gepensioneerde wetenschappers van de UM naar hun ervaringen vlak voor en na hun pensioen. Wat blijkt? Ze moeten smeken om het behoud van hun e-mailadres en UM-kaart, kregen geen enkele begeleiding op weg naar het pensioen, soms zelfs geen afscheid, en hebben het gevoel dat ze geen deel meer zijn van de UM-familie. Kortom: ze voelen zich in de steek gelaten door de organisatie waaraan ze – met veel plezier en inzet – hun beste jaren gaven. Hoe is dit mogelijk? Voor oud-studenten is al jaren geleden een alumni office opgetuigd. Waarom bestaat zoiets niet voor oud-medewerkers?  

Ik moet denken aan een verhaal dat ik laatst hoorde van een gepensioneerde UM’er. Hij en zijn vrouw werkten allebei aan de UM (hij in nogal zichtbare functies). Met 65 gingen ze met pensioen, ze werden ouder en ouder, kregen kwalen en kwaaltjes, maar volgden de universiteit al die jaren op de voet. Onlangs overleed zij. Heel verdrietig. Hij kreeg veel steun en condoleances van individuen, maar hoorde niets van de UM.

Hoog tijd voor een Emiriti/Retirees Relations Center zoals de Universiteit van California (UCLA) kent, zodat iedereen die dat wil, deel blijft uitmaken van de UM-familie.

De UM-familie (?)
redactioneel
Auteur: Riki Janssen
Tags: redactioneel

Reacties

Hans van Mierlo, kersvers emeritus-hoogleraar Openbare Financiën

Riki Janssen slaat de spijker precies op de kop! De UM investeert in de jeugd, maar de COVID-crisis laat genadeloos zien hoe die generatie wordt uitgebuit. Bij mijn generatie heb ik het gevoel: De Moor heeft zijn werk gedaan, de Moor kan gaan. Een Retiree-Center is een mooi spiegelbeeld van het Alumni-Center. De UM heeft beide generaties human capital even hard nodig!

Voeg reactie toe

privacy link