Kort lontje

Medewerkerscolumn

10-12-2020

Ik had me voorgenomen om het C-woord hier niet te noemen. Tenslotte is dat in nieuwsberichten, TV-programma’s, kranten, websites, UM-mails en spiegels op openbare toiletten al onvermijdelijk. Als je een eurocent zou krijgen voor elke vermelding van het C-woord, sta je zo in de Quote-500. Wat verlangt iedereen naar het moment dat we mogen terugkijken op C. Dat we er alleen nog aan herinnerd worden doordat 1 meter bier in de Platielstraat plots standaard 1,5 meter bier is geworden, en dat maskné (opvlamming van acné door mondkapjesgebruik) weer een zeldzaam huidbeeld is geworden.

De mens als gewoontedier wordt toch wel even keihard door elkaar geschud dit jaar. En dat door zo’n onzichtbaar microobje uit de krochten van een halfgare vleermuis. Nu schijnt er historisch regelmatig een pandemie nodig te zijn om grote zaken in de wereld te veranderen, dus op macro-level biedt dat hoop, zeker wat mij betreft voor het klimaat. Op micro-level leidt het echter tot verstoorde routines, spanning, controleverlies en gevoel van onmacht. Herken je dat? Die zaken zijn nou juist de perfecte ingrediënten voor overbelasting en de spreekwoordelijke korte lontjes. 

Sneller een snauw, vaker gegrom en nét te makkelijk mopperen. Maar hele korte lontjes geven pas echt ellende. Agressie tegen hulpverleners, gedoe in winkels, en toename van huiselijk geweld en scheidingen. Alleen daarom al mag C binnenkort hopelijk een potje kansloos knokken tegen de nieuwe vaccins. 

Dan worden de lontjes weer lekker lang, de irritaties minder en kunnen we weer eindeloos knuffelen. Lange lontjes was bij vuurwerk ook veiliger, toen het nog mocht. Die klimaatverbetering heeft C dan toch alvast stiekem voor elkaar.  

Jochen Cals, hoogleraar huisartsgeneeskunde en huisarts in Sittard

Kort lontje