Zoektocht
Een paar maanden geleden stond Timosenco nog voor een dilemma: ging ze terug naar Moldavië vanwege de verlengde lockdown? Het feit dat ze nog steeds in Maastricht is, verraadt het antwoord al. “Ik ben verhuisd naar een kamer in het stadscentrum. In het begin was ik veel op mezelf. Maar nu het beter weer wordt, onderneem ik vaker iets met mijn huisgenootjes. We hebben nu een tuin, ik vind het een heel leuk huis.” Maar het vinden van een kamer bleek lastiger dan gedacht. “Het was een stressvolle periode. Ik keek de hele dag op Facebook. Ik wilde geen nieuwe kamers missen, dus het werd een beetje een obsessie. Uiteindelijk heb ik dertig kamers bezocht.” Zo veel? “Ja, er was altijd wel iets mis, of huurders wilden niet vertellen waarom ze gingen verhuizen. Maar er werd ook vaak niet gereageerd. En als een kamer wel voldeed aan mijn eisen, dan werd ik niet uitgekozen door het huis.” Uiteindelijk vond ze haar huidige kamer. “Daarna kreeg ik wel nog berichtjes over kamers waarvoor ik in eerste instantie was afgewezen. Maar dat aanbod sloeg ik af. Ik wilde geen tweede keus zijn.”
Petten
Ze is blij dat ze in Maastricht is gebleven. “Het bevalt nog steeds goed. Ik mag soms weer naar Fasos om te studeren en kan buiten sporten. En ik heb mijn vrienden hier. Laatst zijn we naar Petten in Noord-Holland gegaan. Het was de eerste keer dat ik naar een andere plek in Nederland ben geweest.” Ze hoopt ook deze zomer niet stil te zitten. “Er zijn zo veel opties. Ik zou graag naar festivals gaan als dat weer kan. Ik wil reizen, bijvoorbeeld met mijn familie of vrienden. Maar ik wil misschien ook weer even naar Moldavië, en Maastricht in de zomer meemaken.”
Moldavië
Haar laatste keer in Moldavië was met Kerstmis. “Ik ben nu voor het eerst zo lang van huis en wil graag mijn stiefbroertje van één zien. Ik heb vaak contact met mijn familie. Soms heb ik wel een halve dag nodig om iedereen te kunnen spreken.” Ze merkt wel dat het contact anders is geworden. “Toen ik net in Maastricht was, vertelde ik over van alles en nog wat aan mijn familie. Ik had toen nog niet zo veel vrienden met wie ik kon praten over dagelijkse activiteiten, zoals hardlopen of mijn werk bij de Student Radio. Maar als ik nu naar huis bel, heb ik het daar veel minder over, anders verval ik steeds in herhaling.” Familiebezoek met Pasen heeft ze overgeslagen. “In Moldavië hebben we dan een week vrij. Ik ging altijd met mijn familie naar de kerk, en we aten bij onze grootouders. Nu ik in Maastricht ben gebleven, heb ik samen met wat vrienden een brunch gemaakt.”
Groei
Timosenco vindt dat ze in een jaar tijd een stuk onafhankelijker is geworden. “Dat klinkt heel cliché. Maar ik ben nu volledig verantwoordelijk voor hoe mijn dagen eruitzien.” En ook: “Ik ben zelfbewuster geworden. Ik heb geleerd dat je fouten mag maken, en dat ik niet zo hard tegen mezelf moet zijn. In mijn leven werd perfectionisme altijd beloond. Ik dacht dat dat normaal was, maar nu zie ik ook in dat je niet altijd perfect hoeft te zijn. En je merkt dat veel studenten niet alles op een rijtje hebben, dus dat geldt ook voor mij,” lacht ze. “Ik ben ook flexibeler in mijn planning. Ik doe vaker dingen spontaan, ik houd er meer tijd voor vrij. Vroeger dacht ik altijd dat ik het druk had, ook als er geen plannen waren.” Daarnaast probeert ze meer in het moment te leven. “In Moldavië was ik vaak in gedachten. Maar als ik nu ga wandelen, kijk ik bewust om me heen en denk ik: Wow, ik hou van deze stad! Ik ben een veel dankbaarder persoon geworden.”
Global Studies
Haar eerste jaar is voorbijgevlogen, vindt Timosenco. Ze heeft over veel verschillende onderwerpen geleerd. “Ik ben heel tevreden over de inhoud van de vakken. Nu zijn we bezig met data science in het blok ‘environment and economy’. Ik ben er wel achter gekomen dat ik dit niet als werk wil doen. Maar ik kijk al uit naar de vakken van volgend jaar. Dan gaan we het hebben over migratie.” Tot nu toe heeft ze alles gehaald. Weliswaar niet met de tienen die ze thuis in Moldavië altijd scoorde: “Dan is het wel even gek als je hier een zeven of een acht krijgt. Ik begreep niet wat ik fout had gedaan als ik een zeven kreeg. Maar hier hanteren ze een ander beoordelingssysteem.”
Ze is ook naast haar studie druk bezig. Timosenco zit in het Educational Programme Committee van Global Studies, een studentenpanel. “We praten over hoe het onderwijs verbeterd kan worden en geven feedback over de vakken.” Soms doet ze mee met activiteiten van de studievereniging. En ze stelde zich kandidaat voor de faculteitsraadsverkiezingen. “Ik ben lid van KAN Maastricht, een partij die zich inzet voor inclusiviteit, diversiteit en duurzaamheid. Dat vind ik belangrijke onderwerpen.” Hoe groot schat ze haar kansen? “Tsja, ik doe vooral mee voor de ervaring.” Helaas, ze is niet verkozen.
Optimistisch
Timosenco heeft goede moed voor komend jaar. “Ik hoop dat we weer tutorials op de campus kunnen volgen. Het zou fijn zijn als we wat meer persoonlijk contact krijgen met tutoren, bijvoorbeeld dat je na de tutorial nog even kan napraten. Maar er zijn ook positieve aspecten aan onlineonderwijs. De opgenomen colleges zijn heel handig.” Ze hoopt dat iedereen snel gevaccineerd zal worden. “Dan kan ik nog twee jaar genieten van mijn studentenleven in Maastricht.”