De introductiebijeenkomst voor zo’n honderd nieuwe UM-medewerkers – waarvan ik er één ben – vindt namelijk via het vertrouwde Zoom plaats. Terwijl de studenten al ‘afstandsloos’ in de collegezalen mogen hangen, zijn medewerkers voorlopig nog steeds tot hun scherm veroordeeld. Toch een confronterend moment: ja, ik behoor nu tot die laatste groep. Hoewel ik mezelf gevoelsmatig nog geregeld tot de studenten reken, ben ik toch echt vorig jaar afgestudeerd. Deze zomer ben ik zelfs begonnen aan mijn eerste grote-mensen-baan. Dat is toch een flinke stap.
En dan is die stap er ook nog eens een van de oudste – Leiden – naar de nieuwste universiteit van het land. Maar wat me in die eerste paar weken is opgevallen: het is eigenlijk hetzelfde als met oud en nieuw. Van tevoren lijkt het een grote verandering. Dit jaar gaat alles anders zijn, maak je jezelf wijs. Maar uiteindelijk blijkt 1 januari verdomd veel op 31 december te lijken.
Natuurlijk, de omgeving is anders en ik leer nieuwe mensen kennen. En de universiteit betaalt mij opeens voor de dingen die ik doe, in plaats van andersom. Maar daar houdt het ook wel een beetje op. Mijn hobby’s, vrienden, karakter: helemaal niks veranderd.
Daarom moet ik ook lachen om die opmerking. In Leiden hoorde ik al zo vaak dezelfde zin. Alleen verving men daar ‘jongste’ door ‘oudste’. De universiteiten doen zo hun best om zich te onderscheiden: ‘wij zijn fris en fruitig, vol nieuwe ideeën’, ‘wij hebben ervaring, eeuwenoude tradities en Nobelprijzen’. Maar als je er rondloopt, merk je bijna geen verschil.
Ook hier zitten de rechtenstudenten in de mooie, oude gebouwen in de binnenstad, terwijl de bèta’s in zogenaamde ‘moderne’ gebouwen aan de rand van de stad zitten verstopt. Ook hier zijn bij Studium Generale alleen maar grijze koppies te bekennen. Staat er bij iedere ingang een bak met universiteitskranten. Is het altijd een verrassing welke gebouwen je precies in kunt met je universiteitspas. En zo kan ik nog even doorgaan. De medewerkster had beter kunnen zeggen: “Je hoort het goed: we zijn nieuw, maar voelen vertrouwd.”