Mijn toetsenbord vertoont mankementen. De W komt alleen nog maar naar boven als ik er een harde ram op geef. De E en A zijn vervaagd en heb ik met een stift bijgewerkt. Collega WD (verdorie, de W viel weer weg) kampt met soortgelijke problemen. Er zijn nieuwe besteld, ze komen er snel aan, is ons verzekerd.
We hebben ook een paar nieuwe bureaustoelen nodig. We komen er tekort, nu een aantal nog bij collega’s in hun thuiskantoor staat. Verder zijn er gordijnen besteld want de ruimtes in ons nieuwe pand aan de Lenculenstraat 14, waar we in juni 2020 naartoe verhuisden maar dat we pas sinds augustus 2021 echt gebruiken, zijn kale klankkasten. Wat textiel moet dat gaan verhelpen.
Wat we moeten doen om genoeg ventilatie te krijgen nu het weer herfstachtig begint te worden, is nog punt van discussie. Tot dusver staan de ramen open tijdens de vergaderingen van meer dan twee personen. Maar afgelopen maandag zaten we met zijn allen al te blauwbekken, behalve de twee collega’s die via zoom inbelden. Een dik vest moet voorlopig uitkomst brengen.
Het valt allemaal in de categorie klein leed dat de kop opsteekt sinds we weer deels terug zijn op de redactie. Het is wennen aan het nieuwe gebouw, we missen onze kantoortuin waar we alleen maar onze ogen hoefden op te slaan om de anderen te zien.
De juiste mix van thuiswerken en op kantoor is ook nog zoeken. Wie is waar en wanneer? We hebben al gedacht aan een bord met namen op schuifjes. Wie is in, wie is uit? Maar ook: op welke momenten moet iedereen op de redactie zijn? Sowieso op de maandagochtend voor de wekelijkse redactievergadering. En misschien op woensdag, als om 12.00 uur de deadline is en we de papieren krant voor 17.00 uur bij de drukker moeten hebben liggen. Dat is bij uitstek de grootste stressdag.
We weten het nog niet, geven ons de tijd tot kerst om een en ander uit te testen. Als dan de gordijnen hangen, de nieuwe toetsenborden niet meer zo nieuw zijn en het dikke vest tot de standaarduitrusting van elk redactielid hoort, hakken we een paar knopen door.