Eitje, denk je dan

Eitje, denk je dan

Aan het einde schrijft hij: “Zelf keelpijn”, voorzien van een geschrokken emoticon

11-11-2021 · Redactioneel

Het open raam en de anderhalve meter afstand op de redactie hebben hun werk gedaan. Niemand is besmet geraakt nadat collega WD vorige week hals over kop het pand verliet omdat haar man, die een beetje snotterde, een positieve zelftest in zijn handen had. Zij zou thuisblijven, wachtend op de uitslag van de PCR-test. Die viel niet mee: man positief, zijzelf even later ook. Ik zou haar donderdagavond 4 november zo goed en zo kwaad als het ging vervangen als interviewer van Zomergastpresentatrice Janine Abbring. Een avond die ze samen met oud-redacteur WB grondig had voorbereid en die al twee keer door lockdowns was uitgesteld.

Op woensdag liep ik het met WB allemaal door, hij zou het voortouw nemen, ik zou optreden als een soort side kick en de vragen stellen die me ter plekke invielen. Eitje, denk je dan. Totdat de volgende ochtend blijkt dat ook WB zich niet lekker voelt. Grieperig, luidde zijn eerste diagnose. Corona, dacht de hele redactie. Hij had immers het dichtste bij WD gezeten, die maandagochtend. En met haar nog overlegd over Abbring.

Corona of niet, ziek is ziek. Ook hij viel af en daarmee, zo besloten we al snel samen met mede-organisator Rob van Duijn van Studium Generale, viel het doek voor het interview dat in de aula van de Minderbroedersberg zou plaatsvinden. Er werden zo’n 150 mensen verwacht. Jammer, jammer. Op zondag kwam de uitslag van de GGD: gelukkig negatief.

Of we nog een vierde kans krijgen? Geen idee. Voorlopig zetten we alle zeilen bij om met een tijdelijk uitgedunde redactie al het werk te verzetten. Deels thuis, deels op het werk met mondkapjes steeds in de aanslag. Ik was vergeten dat je bril beslaat als je dat ding op hebt.

In de binnenstad wemelde het maandag al van de gemondkapte studenten. Slechts een enkeling had zijn lapje thuis laten liggen. Ook in het sportcentrum waren het maandagavond in de gangen, bij de balie en op de trappen mondkapjes die de klok sloegen.

Een goeie vriendin is besmet, hoor ik dan, al 2,5 week koorts. En ja, ze was ingeënt. Een oude bekende – principieel niet gevaccineerd – vecht op de IC voor zijn leven, lees ik op de app.

Op dinsdagochtend overleg ik met collega MT over van alles en nog wat. Aan het einde van een lange app schrijft hij: “Zelf keelpijn”, voorzien van een geschrokken emoticon. Ik schrik ook, maandag stonden we lange tijd met elkaar te overleggen. Ik besluit mijn tekenles te appen: kunnen we wel veilig les krijgen? Is er genoeg ventilatie?

Drie weken geleden meende ik dat corona mij als gevaccineerde niet veel meer zou kunnen maken, inmiddels weet ik beter. Pas goed op uzelf, we zijn er nog niet vanaf.