Goede nachtrust. Het blijft toch altijd een dingetje. Gedurende mijn hele studententijd heb ik verwoede pogingen ondernomen om een ‘normaal’ slaapritme te krijgen, maar de magische formule heb ik nooit gevonden. Met wallen tot aan mijn knieën moest ik regelmatig van opgewekte medestudenten aanhoren dat zij iedere ochtend stipt om zeven uur wakker worden. “Of ik nu een wekker zet of niet. Grappig, hé.” Fantastisch, inderdaad. Maar als ik vroeg hoe ze dat precies voor elkaar kregen, kwam het antwoord meestal niet verder dan: “Tja, ochtendmens.”
Met lichte bezorgdheid leefde ik dan ook naar mijn eerste 9 to 5-baan toe. Als sterrenkundestudent vond ik ‘avondmens’, of liever ‘nachtmens’, nog een legitiem excuus om te laat te komen. “Wat lang naar de hemel blijven staren gisteren.” Maar in het werkende leven arriveer je liever niet iedere ochtend met vertraging op kantoor. En als journalist wil je ook een beetje scherp zijn, en niet met een door slaaptekort vertroebeld brein rondlopen.
Gelukkig kan ik zo’n twee maanden na aanvang concluderen dat het eigenlijk best meevalt. Oké, ik geef toe, ’s ochtends moet ik nog regelmatig in recordtempo douchen, aankleden en ontbijten. Maar er ontstaat langzaam iets dat op een ritme lijkt. De magische formule wordt me steeds duidelijker: structuur in je dag. Iets dat in mijn studententijd schromelijk ontbrak, maar waar je met een vaste baan niet meer aan ontkomt.
Maar waarom sta ik nu wel op tijd op als iemand mij op kantoor verwacht, terwijl ik standaard door mijn wekker heen sliep wanneer ‘zelfstudie’ op de agenda stond? Mis ik zelfdiscipline en moet structuur bij mij van buitenaf opgelegd worden? Of ben ik een avondmens die zich moedig staande probeert te houden in een samenleving ontworpen voor ochtendmensen? Daar moet ik nog maar eens een nachtje over slapen.