Verzonken in gedachten staar ik naar mijn laptopscherm. Plots word ik opgeschrikt door mijn telefoon. Hoofdredacteur RJ aan de lijn. Hoe ver ik met mijn artikel ben. In de afgelopen weken heb ik vijf Caribische studenten geïnterviewd over hun ervaringen aan de UM, en vandaag zou ik thuis – in alle rust – het stuk gaan schrijven. Vijf uur aan interviews samenvoegen tot één verhaal van 1500 woorden is uitdagend, dus RJ is benieuwd of het een beetje wil vlotten.
Mijn ongemakkelijke antwoord is dat er nog geen letter op papier staat. Voordat ik begon met schrijven, wilde ik eerst het nieuwsartikel teruglezen dat de aanleiding vormde voor mijn stuk, over een onderzoek naar de problemen van Caribische studenten in Nederland. Dat heb ik voorafgaand aan de interviews al bekeken, maar ik besluit er nogmaals in te duiken. Ter opfrissing van mijn geheugen, en misschien kom ik nog relevante informatie tegen. En laat ik voor de zekerheid ook meteen de bijbehorende Kamerbrief bekijken, en een tweede rapport dat later verscheen. Is het voor extra achtergrond trouwens niet handig om me nog even te verdiepen in de geschiedenis van de Nederlandse Antillen?
En zo moet je tegen het middaguur uitleggen hoe je op de Wikipediapagina over Nederlandse ontdekkingsreizigers bent beland, maar nog steeds niet aan je artikel bent begonnen. Gelukkig herkent RJ het probleem en stelt ze me gerust dat ik heus niet de enige collega ben die het liefst alles van een onderwerp wil weten. Maar ik moet nu wel echt gaan schrijven, mijn voorbereiding is meer dan genoeg geweest.
Het leuke van de journalistiek is dat je altijd weer met andere onderwerpen bezig bent. In mijn eerste maanden bij Observant schreef ik al artikelen over filosofie tot rechten en geneeskunde, en sprak ik met eerstejaarsstudenten tot de collegevoorzitter. Dat maakt het afwisselend en interessant, maar zorgt er ook voor dat je soms over zaken schrijft waarvan je zelf weinig achtergrondkennis hebt. De vraag is dan: hoe ver moet je je in het onderwerp verdiepen? Jij bent degene die anderen erover informeert, dus je wilt het zelf goed begrijpen. Maar je hebt ook geen tijd om overal een complete studie van te maken.
Een kwestie van een balans vinden dus. Je wilt niet te weinig, maar ook niet te veel informatie verzamelen. Hoe je dat doet, is een kwestie van ervaring. Denk ik. Of misschien moet ik me daar nog wat verder in verdiepen.