Doema aan de Maas?

Doema aan de Maas?

Er is welbeschouwd geen verschil tussen een journalist met gebalde vuisten (of erger) bedreigen en een website het zwijgen opleggen

06-04-2022 · Opinie

"Geschokt was ik toen ik onlangs las hoe een DDos-aanval de website van collegakrant Observant had platgelegd. Dat gevoel maakte vorige week snel plaats voor ontsteltenis vanwege de reactie van de Maastrichtse universiteitsraad op die aanval. Of beter gezegd, het uitblijven van een duidelijke reactie", schrijft de hoofdredacteur van UKrant uit Groningen, Rob Siebelink.

‘Mijn’ UKrant (voorheen Universiteitskrant Groningen, aka de UK) en Observant hebben veel overeenkomsten. Toevallig is dat niet. Als ‘oude en grote broer’ stonden wij ooit model, in de zin van een onafhankelijke journalistieke verankering in de academische samenleving. Observant/Maastricht en UKrant/Groningen hebben, ik zal maar zeggen, hetzelfde DNA.

Een universiteitsraad en de academische media hebben op hun beurt ook dezelfde chromosomen. Beide controleren, natuurlijk op hun eigen manier, de macht; lees het college van bestuur en de “andere boven ons geplaatsten” (zoals een UKrant-columnist het onlangs zo mooi onder woorden bracht).

Dat wil niet zeggen dat raad en redactie het altijd en overal met elkaar eens moeten zijn. Integendeel. Ik zou liegen als ik beweer dat er nooit wrijving is geweest tussen de UKrant-redactie en (afzonderlijke leden van) de Groningse u-raad. Dat is ook niet erg, dat hoort bij het spel van pers en politiek.

Iedereen is het er wel over eens dat raad en redactie hetzelfde belang dienen; ze vormen samen het hart van de universitaire democratie. En zoiets is niet vrijblijvend. Als ‘de macht’ morrelt aan het gezag van de u-raad, dan moet de academische pers in actie schieten. En als diezelfde macht de academische persvrijheid beknot, dan moet de u-raad die vrijheid te vuur en te zwaard te verdedigen.

Zo is het altijd gegaan in Groningen. Wat gebeurt er in hemelsnaam in Maastricht?

Eigenlijk is het de omgekeerde wereld: het college van bestuur veroordeelt (“in alle toonaarden”) dat Observant het zwijgen wordt opgelegd, de u-raad doet dat niet en verschuilt zich lafhartig achter procedures en protocollen (“wij werden verrast, het stond niet op de agenda”) of laat woke prevaleren boven persvrijheid (“de krant heeft geen safe space gecreëerd”).

Worden in Maastricht door de cancelcultuur uitvergrote privémeninkjes zwaarder gewogen dan democratische grondbeginselen? Mag je langs de Maas misdrijven vergoelijken onder het motto eigen schuld dikke bult? Zijn alle politieke en maatschappelijke signalen ‘blijf met je poten van hulpverleners en journalisten af’ (inclusief verzwaarde strafeisen door het Openbaar Ministerie) niet tot de zuidelijke universiteit doorgedrongen?

Want er is welbeschouwd geen verschil tussen een journalist met gebalde vuisten (of erger) bedreigen en een website het zwijgen opleggen. In beide gevallen dooft het woord en wie als gekozen vertegenwoordiger daar niks van vindt, is geen knip voor de neus waard.

Dan kun je niet meer spreken van een universitair parlement, dan ben je de Doema aan de Maas.

Rob Siebelink, hoofdredacteur UKrant Groningen

Auteur: Redactie

Illustratie: UKrant Groningen

Tags: opinie,uk, groningen, cancelcultuur, academisch klimaat, cyberaanval, u-raad, universiteitsraad, woke, zelfcensuur, vrijheid van meningsuiting,opinie

Reacties

Alex van Brunen

In Doema aan de Hunze kunnen ze er ook wat van. Wat Rob Siebelink niet alleen vergeet, maar ook aan bijdraagt, is precies dat wat hij omschrijft. Inmiddels valt de universiteit Maastricht op te delen in twee categoriën: aan de ene kant de jongeren, de studenten, de mensen waar het bij de universiteit allemaal om draait, en aan de andere kant de senioren, de oudjes die het maar niet kunnen accepteren dat tijden veranderen. Die laatste categorie mensen zijn weliswaar flink in de minderheid (vandaar ook dat het zo moeilijk voor ze te verkroppen is), maar hebben wel de macht: zij hebben het beheer over deze website en bijbehorend krantje en zij zitten in de universiteitsraad. Die enkelingen krijgen dus wel overmatig veel het woord, niet in de laatste plaats in de Observant, die zo langzamerhand is verworden tot niets anders dan een website/krant die vooral over zichzelf schrijft en hoe erg het welniet is dat ze een DDoS-aanval te verdruren hebben gehad. En van heinde en verre worden nog wat enkelingen erbij getrokken die het ook zo naar vinden voor de Observant, helemaal uit Groningen als het moet. Intussen moeten de studenten, de mensen om wie het draait in een universiteit, dan maar posters in de stad plakken om in godsnaam hun mening maar gehoord te krijgen, want de Observant besteedt enkel en uitsluitend aandacht aan mensen die hen zo zielig vinden. Grow up, get a life, redactie!

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.