Sinds 1 augustus 2020 zijn alle terreinen van de Universiteit Maastricht rookvrij. Strepen op trottoirtegels en informatieborden geven aan waar het mag, en waar niet. Dus geen sigaretje in de tuin van de rechtenfaculteit, maar wel een paar meter van de ingang, op de stoep van de Lenculenstraat of Bouillonstraat. Daar treft Diana Schabregs, raadslid namens het ondersteunend personeel van de rechtenfaculteit, regelmatig peuken aan. Wat kunnen we eraan doen, vraagt ze zich hardop af in de faculteitsraadsvergadering van 23 maart.
Aan de andere kant van de Maas, bij de psychologiefaculteit, kaartte studentlid Lilly Schröder een maand eerder hetzelfde aan: studenten en medewerkers roken “allemaal op dezelfde plek waar ze vervolgens hun peuk achterlaten”. Is het een idee dat de UM asbakken plaatst op eigen terrein waar studenten en staf de stompjes kunnen weggooien, luidde een van de suggesties. Dat blijkt niet te mogen, weet Pascal Stevens (directeur van de faculteit psychologie en neurowetenschappen) de raadsleden in de volgende vergadering te vertellen nadat hij navraag heeft gedaan. “Nederland streeft naar een rookvrije generatie. De wet staat roken niet meer toe op het terrein van onderwijsinstellingen. We kunnen hier dus geen asbakken plaatsen. Maar ook wij willen een schoon gebied. Dus als je sigarettenpeuken ziet, vertel het me en ik zal ervoor zorgen dat er wordt schoongemaakt.”
Bij de juristen passeren nog andere, soms quasi-serieuze, ideeën de revue: (voorheen corona)stewards laten surveilleren die rokers erop aanspreken, een Zweeds systeem kopiëren waarbij kraaien worden getraind in het oppikken van peuken, het beboeten van vervuilers. “Al vragen we als faculteit 1 euro”, roept een raadslid. In werkelijkheid is die boete – als de vervuiler wordt betrapt door de politie – 150 keer zo hoog, blijkt uit de Boetebase van het openbaar ministerie.
Rechtendecaan Jan Smits denkt dat het een gezamenlijke verantwoordelijkheid is. “Als je ziet dat iemand het op de stoep gooit, spreek hem of haar erop aan."