“Als ik naar die muur kijk, komen er veel herinneringen terug”

“Als ik naar die muur kijk, komen er veel herinneringen terug”

Op jezelf

12-09-2022 · Interview

Jorinde Lohmann (21 jaar, Nederlands), tweedejaars bachelorstudent Biomedical Sciences, betaalt €550,- per maand voor een studio van 22 m2 vlakbij de Markt.

“Zolang ik in Maastricht studeer, blijf ik hier wonen”, merkt Jorinde Lohmann tevreden op, terwijl ze achteroverleunend op een stoel door haar kamer kijkt. Na drie verhuizingen heeft ze eindelijk haar plekje gevonden in Maastricht, in een rustig complex waar tientallen studenten en jongvolwassenen wonen, allemaal met een eigen keuken en badkamer.

Nogal een contrast met haar vorige woningen: waar ze nu de meeste buren nauwelijks kent, woonde ze tijdens haar eerste studiejaar in twee hechte studentenhuizen. Eerst in een dispuutshuis in Wyck, waar ze na een half jaar weg moest omdat ze toch voor een andere studentenvereniging koos. Daarop verhuisde ze naar een zolderkamer in een huis verderop in de straat, waar ze met een aantal studenten samenwoonde. “Dat was gezellig, maar toch voelde ik me er niet echt thuis. Mijn huisgenoten waren allemaal ouder, waardoor ik als eerstejaars wat minder met hen klikte.”

Muizen

Toen een vriendin vorige zomer haar studio in de binnenstad verliet, besloot ze dan ook toe te happen. “Al twijfelde ik wel even, omdat ik dan wéér moest verhuizen. Gelukkig zeiden mijn ouders: ‘Als dit is wat je echt wilt, dan helpen we je nog een keer.’” Een jaar later is ze nog steeds blij met die keuze, want het ‘alleen’ wonen bevalt goed. “Het is echt lekker. Oké, het was wel fijn om op een brakke ochtend bij iemand op bed te kunnen ploffen, of iemand te hebben die je dan mee naar buiten trok. Maar ik mis het ‘gezelschap’ minder dan verwacht.”

Toch had ze die eerdere ervaringen niet willen missen. “Ik kende niemand in Maastricht toen ik hierheen kwam, waardoor het intensieve contact met huisgenoten heel fijn was.” Bovendien was het leerzaam. “Het viel mij tegen hoe lastig het is om een huis schoon te houden, zeker als je samenwoont met mensen die daar niet zo op letten. Niet dat ik zelf heel netjes ben, maar het gaat voor mij te ver als er muizen rondlopen.”

Plasmuur

De 'nieuwe' locatie, vlakbij de Markt, bevalt haar goed. Niet alleen is haar werk – ze staat iedere vrijdag als verkoper achter een marktkraampje – vlak naast de deur, ze woont nu ook “middenin het studentenleven”. De sociëteit van haar studentenvereniging Circumflex is op loopafstand en het wemelt er van de kroegen.

Al kent dat ook zijn keerzijde: het uitgaanspubliek zorgt voor nogal wat reuring op straat. Zo blijkt de muur naast haar raam een populair ‘urinoir’. En er is regelmatig geluidsoverlast van dronken of vechtende mensen. “Wat dat betreft is het een voordeel dat ik zelf vaak pas laat thuis ben. Eigenlijk heb ik er alleen last van op dinsdag, de enige avond waarop ik niet op stap ben. Het geluid van vuilophaalwagens ’s ochtends is meestal vervelender.”

Cultuurshock

Gevraagd naar het mooiste object of plekje op haar kamer, wijst Lohmann naar de muur behangen met foto’s. Van vrienden en familie, maar met name plaatjes die ze schoot tijdens een reis naar India als middelbare scholier. “Om een school voor straatkinderen op te knappen. Dat was heel indrukwekkend. Ik kwam voor de eerst keer buiten Europa, met een enorme cultuurshock tot gevolg, en reisde bovendien voor het eerst zonder mijn ouders. Als ik naar die foto’s kijk, roept dat nog steeds mooie herinneringen op. En daarnaast zijn het ook gewoon kleurrijke beelden die de kamer opfleuren.”

Iets anders dat opvalt: een stapel medische encyclopedieën uit 1980. “Die komen uit de ‘bibliotheek’ van mijn opa. Hij hield erg veel van wetenschap en verzamelde veel boeken. Toen hij overleed, kwam ik deze encyclopedieën tegen, ze zaten nog in het plastic. Ik vind het leuk om er af en toe in te kijken, om te zien wat er sindsdien veranderd is. Dat valt eigenlijk altijd best mee, de principes zijn vaak nog steeds hetzelfde.”

Het enige dat ze mist is haar piano. “Die paste hier helaas niet meer en staat nog bij mijn ouders. Ik houd erg van zingen en pianospelen, het lijkt me leuk om later in een band te spelen. Als ik bij mijn ouders ben, zeg ik vaak snel gedag en ren daarna meteen naar mijn piano.”
 

In de nieuwe serie 'Op jezelf' interviewt Observant wekelijks studenten op én over hun kamers. Ben je student en lijkt het je leuk om mee te doen aan deze serie? Stuur dan een mailtje naar [email protected]

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: nieuws_boven, Mensen
Tags: op jezelf,kamer,studentenkamer,studenten

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.