“Er lag een wildvreemde man bij ons op de bank”

Op jezelf

19-09-2022 · Mensen

Quite Ottens (21), derdejaars European Studies, woont op de vierde verdieping van een studentenhuis vlakbij het Vrijthof. Haar kamer van 17m2 heeft uitzicht op de rode toren van de Sint Janskerk. Ze betaalt daar €440 euro voor. Wat meteen opvalt: er is geen televisie. “Ik doe alles op mijn laptop”, zegt ze. Filmavondjes met haar vier huisgenoten zijn daarom bij iemand anders op de kamer. Ze doen veel samen, zegt Otten. “Films kijken, samen eten en naar de vereniging.” Ze zitten in verschillende disputen, maar wel allemaal bij Circumflex.

Via de vereniging is ze aan haar kamer gekomen. Bijna twee jaar woont ze er nu. “Hiervoor zat ik in een huis aan de Boschstraat. Ik was daar de jongste; de meesten waren achter in de twintig of zelfs al dertigers. Ik wilde graag een jong, actief studentenhuis, het liefst in het centrum. Toen deze kamer voorbij kwam op de interne facebookpagina heb ik direct gereageerd.”

Het was een grote stap voor Ottens om vanuit het Brabantse Oosterhout naar Maastricht te verhuizen. “In mijn examenjaar op de middelbare school dacht ik dat ik zou zakken en dat vond ik eigenlijk wel prima. Ik vond het moeilijk om al het bekende te verlaten.” Met een studie in Tilburg had ze thuis kunnen blijven wonen, maar ze stapte toch uit haar comfortzone omdat European Studies in Maastricht haar het leukst leek. Achteraf is ze blij met hoe alles is gegaan. “Twee vriendinnen van de middelbare school zijn ook naar Maastricht gegaan en die zie ik nu nog heel veel. Ze zitten in hetzelfde dispuut.”

Op het hoekje van de tafel ligt haar paspoort. Dat heeft ze al zes keer nodig gehad dit jaar. Met vriendinnen ging ze naar Bratislava, met haar zusje naar Luxemburg, met Circumflex skiën in Risoul, de lustrumreis van de vereniging ging naar Praag en met de Alamanak-commissie – “de Alamanak zou je kunnen omschrijven als een sociaal jaarboek van de vereniging” – gingen ze naar Boedapest. Het meest memorabele moment van deze reizen? “In Boedapest werden we op een ochtend wakker en toen lag er een vreemde man bij ons op de bank te slapen. We hadden de deur niet goed dichtgemaakt en waarschijnlijk was hij het verkeerde appartement binnengelopen.” Na wat geschreeuw en een broekzakcontrole, is hij gegaan. “Achteraf vind ik het wel grappig.”

Deze zomer maakte ze met haar ouders en zus een rondreis in Polen. “Ik ga nog elk jaar met hen op vakantie, we zijn heel hecht.” Eerder ging het gezin onder andere naar Zuid-Afrika, Israël en Vietnam. “Vanwege corona blijven we nu wat dichter bij huis. We wilden eigenlijk een reis maken door Estland, Letland en Litouwen, maar toen we in december een bestemming aan het uitzoeken waren, vonden we dat te ingewikkeld met alle grenzen en verschillende coronaregels.”

Close met haar gezin dus, maar ook met haar oma. Aan de wand hangt een kaartje van haar, een ansichtkaart uit Oosterhout, waar Ottens vandaan komt. “Ze stuurt vaker kaartjes. Mijn oma paste vroeger altijd op ons. Drie keer per week. We bellen wekelijks en ik ga gemiddeld een keer in de twee weken terug naar Oosterhout. Ze woont vijf minuten van ons vandaan. We gaan regelmatig de stad in om te winkelen en te kletsen. We praten over alles. Toen het uitging met mijn relatie ben ik een week naar Oosterhout gegaan. Mijn ouders waren veel werken, maar mijn oma kwam vaak langs om te kijken hoe het met me ging.”

Aan de zijkant van de kledingkast hangt een mooie, zwarte, galajurk. “Voor het lustrumgala van Circumflex”, zegt Ottens. Dat ze lid wilde worden van Circumflex wist ze nog voor ze in Maastricht arriveerde. “De zus van een van mijn vriendinnen zat dat jaar in het bestuur. Ik heb niet naar de andere verenigingen gekeken.”

In het hoekje van de kamer staat een zwarte gitaar. “Dat heb ik mezelf aangeleerd. Akkoorden opzoeken en oefenen met een beginnersboekje. Ik kon al noten lezen omdat ik tien jaar dwarsfluit heb gespeeld.” Ze speelt op haar gitaar wanneer er niemand thuis is. “Omdat ik ook erbij zing”, zegt ze. “Ik durf niet voor anderen te spelen. Ik vind het eng, voel me dan kwetsbaar. Wat als het fout gaat? Raar eigenlijk, want met mijn studie of andere dingen heb ik daar geen last van.” Een kort liedje zit er dus niet in vandaag? “Nee!”

“Er lag een wildvreemde man bij ons op de bank”
Auteur: Yuri Meesen

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: nieuws_boven, Mensen
Tags: op jezelf,kamer,studentenkamer,studenten

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.