Kunst op een oude pizzadoos

Kunst op een oude pizzadoos

Op jezelf

01-11-2022 · Interview

Vuslat Asku (20, Turks), derdejaars European Law School, woont in een ruime kamer (ongeveer 25m2) aan de Papenstraat in het oud Duits consulaat. De huur inclusief gas, water en licht bedraagt 875 euro.

“Je hoeft je schoenen niet uit te trekken, maar niet op het vloerkleed lopen alsjeblieft.” Asku zegt het snel terwijl ondergetekende haar kamer binnenstapt en het hoge plafond van het oude pand bekijkt. Te laat. Eén voet staat al op het hoekje, sorry. “Zoals je ziet heb ik niet veel zitplekken op mijn kamer, dus als ik bezoek heb, zitten we op de vloer. Daarom houd ik het liever schoon.” Voor ongeveer 30 euro vond ze het tapijt in een facebookgroep. Op een ander hoekje staat een afdruk van een strijkijzer. “Ik denk dat ik het daarom zo goedkoop kon krijgen.”

Pizzadoos

Aan de andere kant van het tapijt staat een grote spiegel. IJdelheid? “Ja, ik geef om uiterlijk, maar hij staat er vooral omdat de kamer er veel groter door lijkt. Een tip van mijn moeder.” De muur naast de spiegel hangt vol met kunst; variërend van schetsen op uitgescheurde bladzijden van een aantekeningenblok tot grote schilderijen op een doek. “Zelfgemaakt”, zegt Asku. Ze stapt naar voren en wijst naar een donkere tekening van een hand die een oogbal ergens vanaf trekt. Op het werk daarboven is een paars-roze gezicht te zien dat wordt vastgehouden door twee handen. De onderste is gemaakt op de binnenkant van de deksel van een schoenendoos en die erboven op de achterkant van een pizzadoos.

“Ik word vaak geïnspireerd door boeken of muziek”, zegt Asku. “Bijvoorbeeld ‘Bad Religion’ van Frank Ocean. Er verschijnt dan een beeld in mijn hoofd en daar ‘moet’ ik iets mee. Als ik dan geen doek heb, kijk ik wat ik voorhanden heb. Soms niet meer dan een pizzadoos dus, haha. Er liggen nu voor de zekerheid vier canvassen achter het bed. Soms teken ik weken niet, maar het zou ook kunnen dat ik ze alle vier in de komende dagen vul. Mijn ouders hebben mijn liefde voor kunst altijd aangemoedigd”

A room of one’s own

Een van de boeken die haar heeft geïnspireerd is ‘A room of one’s own’ (toevallig ook de naam van deze kamerserie in het Engels). “Toen ik hoorde dat de serie van Observant zo heette, zei ik eigenlijk meteen ja. Het boek gaat over de status van vrouwen, kunstenaressen specifiek. Dat ze een eigen ruimte nodig hebben om in rust creatief te kunnen zijn. Iets wat voor mannelijke kunstenaars vanzelfsprekend is.” Asku wijst naar het boek op de vensterbank. Er zit geen rode draad in de thema’s of genres van de boeken eromheen. “De meeste heb ik gekregen van vrienden. Ik vind het leuk om boeken uit te wisselen. Ze vormen inspiratie voor mijn kunst en ik kom zo met allerlei soorten literatuur in aanmerking: romans, poëzie, levenslessen.”

Asku groeide op in het streng islamitische Saoedi-Arabië, waar haar Turkse ouders in de oliehandel werken. Op papier is ze moslim, maar in de praktijk “geloof ik er niet in. Maar ik ben ook geen atheïst. Ik weet het niet precies. Ik ben niet religieus opgevoed.” Ze geniet van het leven in Europa. “Waar je mag zijn wie je wilt en er van bovenaf geen verplichtingen worden opgelegd.” Ze vertelt dat ze in Saoedi-Arabië niet zonder een mannelijk familielid naar de supermarkt mocht gaan. En dat er vijf keer per dag een gebedsoproep is. “Als je dan toevallig in de supermarkt was, gingen de deuren op slot. Na het gebed gingen ze pas weer open.” Streng dus, al kijkt ze terug op een fijne jeugd. Ze geniet van de vrijheid in het Westen, maar noemt het een zegen dat ze de Arabische cultuur heeft meegekregen. “Die is warm en gastvrij. Ik mis het enorm hier in Maastricht. Opgroeien in een andere omgeving heeft me geleerd om vanuit verschillende perspectieven naar dingen te kijken.”

Autorijdende vrouwen

Haar vader gaat bijna met pensioen en het plan van haar ouders is dat ze daarna teruggaan naar hun thuisland Turkije. Asku zelf wil na haar studie weer richting het Midden-Oosten. “Een bijdrage leveren aan de rechten van vrouwen." Misschien in Abu Dhabi, maar ze sluit Saoedi-Arabië niet uit. “Het gaat al enigszins de goede kant op met dat land. Zo mogen vrouwen sinds een paar jaar autorijden en ook in restaurants is er niet langer een gedeelte alleen voor mannen. Maar het kan altijd beter.”

Tot slot wordt er ook nog gesproken over iets wat er niet op de kamer te vinden is: een piano. Asku mist het enorm. Ze had les aan de Royal Academy of Music en kan een aardig deuntje spelen, vertelt ze bescheiden. “Soms speel ik voor vrienden op de openbare piano op de rechtenfaculteit, maar die staat direct naast een studieruimte. Ik durf daar nooit zo goed.”

In de serie 'Op jezelf' interviewt Observant wekelijks studenten op én over hun kamers. Ben je student en lijkt het je leuk om mee te doen aan deze serie? Stuur dan een mailtje naar [email protected]

Auteur: Yuri Meesen

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: nieuws_boven, Mensen
Tags: opjezelf,op jezelf

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.