“Stimuleer het saamhorigheidsgevoel, organiseer activiteiten”

“Stimuleer het saamhorigheidsgevoel, organiseer activiteiten”

Nieuwe serie over diversiteit en inclusie

03-11-2022 · Interview

Voelen studenten zich thuis aan de Universiteit Maastricht? Hebben ze het gevoel dat ze zichzelf mogen zijn en hun mening vrij kunnen uiten? Bevordert de universiteit diversiteit en inclusie, en zo ja, hebben die acties het gewenste effect? Wat gaat er goed en wat kan er beter? In deze serie laten studenten daar hun gedachten over schijnen.

Melina Pullin (20), studente European Law School, half Grieks, half Brits, vindt dat de universiteit erin  slaagt om een diverse en inclusieve omgeving te scheppen: “Er zijn verschillende studentenverenigingen waar je vrij van gedachten kunt wisselen en ideeën kunt delen, zoals de Feminists of Maastricht, Amnesty… enzovoort.”

Maar is deze omgeving niet vooral het resultaat van het werk van de verenigingen, en dus niet de universiteit zelf? En is het de UM of toch de stad Maastricht die zorgt voor deze veilige ruimte, vraagt ze zich af. “Ik ben opgegroeid in Saoedi-Arabië, dat kleurt de manier waarop ik aankijk tegen de mate van vrijheid en zelfexpressie. Ik ben geworteld in een meer conservatieve achtergrond; dus in mijn optiek zijn de mogelijkheden om te zijn wie je bent hier ruim aanwezig.” Maar die open en veilige sfeer schrijft ze dus vooral op het conto van studentenverenigingen. “Al maken die in zekere zin ook deel uit van de universiteit, dus het is een soort van wisselwerking, ze werken in dit opzicht samen, waarbij de een de ander ondersteunt.” 

Ze vindt niet dat studenten altijd door de universiteit worden “gehoord”. Neem bijvoorbeeld de problemen met de geestelijke gezondheid die zich voordeden tijdens de coronacrisis, toen het onderwijs heen en weer bewoog van online naar fysiek, naar hybride en weer terug. “Studenten uitten hun zorgen toen de stress een steeds grotere invloed kreeg op hun geestelijke gezondheid, ook bij mij”. Pullin kreeg onvoldoende steun tijdens deze moeilijke periode en dat gaf haar het gevoel er niet helemaal bij te horen, aan de zijlijn te staan. 

Het zou goed zijn als het saamhorigheidsgevoel gestimuleerd wordt aan de UM, vervolgt ze, bijvoorbeeld door het organiseren van meer sociale activiteiten, bijvoorbeeld bij haar eigen faculteit, rechten. Ook zou Engelse les kunnen helpen, denkt ze. Nu voelen sommige studenten zich niet op hun gemak in die taal en richten ze zich in pauzes en na de les vooral op hun landgenoten, dat staat het contact met anderen in de weg.  

Tot slot zou de tutor een grotere rol kunnen spelen in het ontstaan van een inclusieve omgeving. Hoe?  Door open te staan voor de zorgen van studenten, goed te luisteren en advies te geven.

Leilani Radaideh

 

 

Auteur: Redactie

Foto: Leilani Radaideh

Categoriëen: Mensen
Tags: diversiteit,inclusie,studenten,inclusiviteit,amnesty,mentaal welzijn

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.