Opinie: Weer een geval van ‘hempathie’

Opinie: Weer een geval van ‘hempathie’

"De protesten van FOM zijn een kans een pas op de plaats te maken en te luisteren"

15-11-2022 · Opinieartikel

Sommigen noemen de manier waarop de Feminists of Maastricht aandacht vragen voor seksueel geweld aan de Universiteit Maastricht 'agressief' en 'ineffectief', maar soms moeten we door elkaar geschud worden om iets te veranderen, zegt Katherine Bassil, promovenda aan de School for Mental Health and Neuroscience (MHeNs), in dit opinieartikel.

Ik schrijf dit voor mijn dochter, mijn zussen en moeder, voor mezelf, voor de vrouwen die ik ken, die ik niet ken en die ik nog moet leren kennen.

Ik heb besloten iets te zeggen over de recente gebeurtenissen rond de ‘strijd’ tussen Feminists of Maastricht (FOM) en Universiteit Maastricht (UM), omdat ik teleurgesteld ben (zoals zo velen).

Ik vernam voor het eerst van de verontwaardiging van FOM via een collega die geschrokken was van de ernstige beschuldigingen aan het adres van de universiteit. In een reeks Instagramposts en later een demonstratie voor het bestuursgebouw, uitte FOM woede en teleurstelling over de manier waarop de UM een seksueel geweldsincident zou hebben aangepakt. De universiteit zou slachtoffers van seksueel geweld in de kou laten staan en een “verkrachtingscultuur onderwijzen”.

Velen zijn geschokt door het ‘agressieve’ en ‘ineffectieve’ activisme van FOM, door de woede en de beschuldigingen. Sommigen suggereren dat een open discussie effectiever is dan dit van de daken schreeuwen.

In reactie op de beschuldigingen heeft het college van bestuur een open brief naar de hele universiteit gestuurd waarin ze de beschuldigingen van FOM weerleggen, uitleggen dat ze niets kunnen doen, dat seksuele intimidatie groter is dan de universiteit, en dat een universiteit geen rechterlijke of juridische macht heeft om dit “op te lossen”.

Daar begint mijn teleurstelling.

Noodzaak om te choqueren

Wat is activisme? Volgens het woordenboek is activisme is ‘een doctrine of praktijk die de nadruk legt op directe daadkrachtige actie, vooral ter ondersteuning van of juist tegen een kant van een controversiële kwestie’. Als het gaat om problemen die tot diep in de haarvaten van onze samenleving doordringen, geloof ik niet dat 'openstaan voor discussie' voldoende is, het is niet altijd effectief. Ik wil de noodzaak van ‘directe daadkrachtige actie’ benadrukken, omdat dergelijke problemen een zekere urgentie vereisen die bureaucratische instellingen niet voelen.

De Black Lives Matter-beweging was noodzakelijk. Dat klimaatactivisten soep over schilderijen gooien is niet ideaal en kan zelfs als destructief worden beschouwd, maar ze zijn belangrijk. Omdat ze het bewustzijn vergroten door te choqueren; soms moeten we door elkaar geschud worden om iets te veranderen.

Ik vind dat FOM een goed punt heeft. Inderdaad, hun communicatiestrategieën zijn niet die waar instellingen als de UM voor kiezen, maar wat ze vragen is volkomen normaal. De hiaten in het systeem die ze aan het licht brengen zijn zorgwekkend, en het is noodzakelijk om degenen in machtsposities ‘op te schudden’ en de zaak urgenter te maken. Dat is wat activisme is, zaken urgent maken.

Luisteren

Dreigen is niet de manier om dit op te lossen, daar ben ik het mee eens, maar de verantwoordelijkheid om als universiteit een veilige leer- en werkomgeving te creëren voor je studenten en medewerkers van je afschuiven is dat evenmin. Heeft de UM ook maar een seconde stilgestaan ​​en zich afgevraagd: waarom doet FOM wat ze doen?

In plaats van op deze activisten te reageren en zich defensief op te stellen, was dit misschien een kans voor het college van bestuur om een pas op de plaats te maken en te LUISTEREN. We moeten ons misschien afvragen: "Waarom schreeuwen deze activisten?" "Luisteren we echt?" “Zijn we proactief en transparant genoeg?”

Als een instelling zo groot als de UM de verantwoordelijkheid op anderen afschuift, wat voor boodschap sturen we dan naar de slachtoffers? Of nog erger, de agressors?!

Hempathie

Dan komen we bij mijn tweede punt. In haar boek Down Girl: The logic of misogyny legt de feministische filosofe Kate Manne een term uit die ik niet kende, maar die me erg aansprak: Hempathie. Hempathie wordt gedefinieerd als "ongepaste sympathie voor mannen of jongens, vooral degenen die zich schuldig maken aan seksuele overtredingen".

Wat ik me afvraag: als deze hele situatie ging over een racistische opmerking van de ene student tegen een andere, zou de UM dan ook zou hebben gezegd "het ligt niet in onze handen", "racisme is overal" "wij gaan dit niet als eerste laten ophouden"? Ik denk het niet. Wat me doet vermoeden dat dit gewoon weer een geval van hempathie is.

Een centraal punt creëren waar mensen terecht kunnen met hun zorgen en klachten is geweldig, maar het zijn niet de vrouwen die moeten leren om zich uit te spreken en klachten in te dienen. Geen enkele vrouw zou de behoefte moeten voelen om aan vreemden uit te leggen waarom haar geval van aanranding ernstig is en aandacht vereist, om vervolgens te horen te krijgen dat er niets kan worden gedaan om haar te helpen of dat er onvoldoende wettelijk bewijs is. We zijn er zo op gericht om vrouwen en meisjes te leren wanneer en hoe ze voor zichzelf moeten opkomen, terwijl het veel beter zou zijn om onze mannen en jongens te leren over wat seksuele intimidatie is en hoe ze kunnen voorkomen dat ze zich er schuldig aan maken. Genoeg met de hempathie.

Katherine Bassil, promovenda aan de School for Mental Health and Neuroscience (MHeNs)

Auteur: Redactie

Foto: Laker via Pexels

Tags: opinie,FOM,feminisme,seksueel misbruik,seksuele intimidatie,demonstraties,college van bestuur

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.